The One With the Baby

Hierbij één van de eerste fotootjes van ons Ventje, Mauro. (Staat zowel bij zijn papa als bij zijn mama op Facebook, dus waarom hier dan niet? Vijf fotootjes maar op Facebook. Echt niet meer.) Vers van de pers gelijk ze zeggen. Al wel op onze eigen kamer en niet meer in de arbeidskamer, maar kom. 

Tot nu toe verloopt alles nog steeds voortreffelijk. Hij slaap veel en wordt om de 3 à 4 uur wakker om te eten. Hij begint dan zo'n beetje te draaien en te keren, op zijn handjes te sabbelen en smakgeluidjes te maken. Als we hem dan uit 't park of uit zijn bedje nemen, dan begint hij te wenen. We verversen zijn pamper, vegen zijn oogje uit (zijn traankliertjes van zijn linkeroogje zijn een beetje ontstoken) en dan 'belonen' we hem nadien met lekkere moedermelk. (Mijn eigen Ventje heeft geproefd en vond het maar niks.) Tijdens 't eten valt hij dan terug in slaap, ofwel vlak erna in één van onze armen. We leggen hem terug weg en wij kunnen verder doen met ons huishouden (want dat is de laatste weken een beetje blijven liggen).

Vandaag zal 't anders worden. Mauro begint nu stilaan wakker te worden. Dus zijn pamper wordt ververst, zijn oogje wordt uitgeveegd en hij krijgt eten en dan, dan gaan we nog eens naar buiten! 't Weer is nog niet echt schitterend geweest, dus nu 't zonnetje schijnt moeten we ervan profiteren.

Voor de rest zou ik hier niet zo graag een baby-blog van maken. Dus hopelijk kan ik een volgend berichtje plaatsen over iets totaal anders. Ik zou 't liefst van al niet zo'n mama willen worden die alleen maar over haar kroost spreekt. Er zijn nog andere dingen in 't leven. Heb ik trouwens onlangs een artikel over gelezen in de Flair, over vrouwen die mama werden en mama bleven, zonder vriendin of lief te zijn. En uiteindelijk ben ik dat ook nog. Ik ben naast mama ook nog dochter, zus, lief, vriendin ... En zou graag al deze 'rollen' zo goed mogelijk willen blijven vervullen zonder iemand te kwetsen. (En daarom wil proberen om Facebook niet te 'vergiftigen' met alleen maar babyfoto's.)

Ons gezinntje de dag dat Mauro één week oud was.

Liefs,

Me die goede voornemens heeft.

The One With the Sugar Beans

Een kindje maken is nijg gemakkelijk. Maar de zoektocht naar een kaartje naar onze goesting en de suikerbonen... Dat was een heel ander paar mouwen! Om nog maar te zwijgen over de naam! Het enige wat redelijk rap beklonken was, waren de meter en peter.

De naam is uiteindelijk ook goed gelukt en we hebben al heel uiteenlopende reacties gekregen gaande van: "Hebben we al een paar keer gehoord" tot "Hebben we nog nooit gehoord!" en meestal krijgen we nog te horen ook dat 't een mooie naam is. Met 't Ventje zijn wij tot de conclusie gekomen dat wij dat in feite nog nooit tegen iemand gezegd hebben...

Enfin.

De kaartjes. Hoe meer je er ziet, hoe moeilijker de keuze wordt. Wij zijn niet creatief genoeg om er zelf één te (laten) ontwerpen. Dus wij hebben ies relatief 'standaard' gekozen. Aangezien we Mauro voorstellen als 'Zoontje van...' hebben we op 't kaartje ook laten schrijven 'Petekindje van...' en  'Metekindje van...' Dit heb ik persoonlijk nog nooit op een kaartje zien staan. Mijn Schoonmama verzamelt er en ik ben het nog niet tegengekomen. Dus hopelijk zijn we toch een beetje 'uniek' uit de hoek kunnen komen.

Wat de suikerbonen betreft. Man, dat kost geld! Vooral als je 't laat maken. Met al die gadgets bij enzo... Pfff... Is dat echt nodig? Ik had aan 't Ventje gevraagd of ik ze zelf mocht maken en hij heeft me groen licht gegeven. De foto hierbij toont wat het eindresultaat geworden is. Persoonlijk ben ik er wel fier op en ik wil 't hier niet naar eigenstoef laten stinken, maar er zijn al mensen die gezegd hebben dat ik een winkeltje zou kunnen beginnen. Natuurlijk gloei ik dan van trots! 't Ventje is er ondertussen ook superfier op. De witte 'bakken' worden later omhoog gehangen in Mauro zijn kamer. Het treintje komt ook op zijn kamer natuurlijk.

Wat 't kamertje betreft: die is nog niet helemaal af. Als de meubeltjes afgewassen zijn, 't bedje gedekt, de gordijnen klaar (mijn mama gaat die dit weekend bestellen) dan zal ik er een paar fotootjes van nemen en hier ook komen posten natuurlijk.

Liefs,
Me die de lijst eens gaat checken terwijl Mauro zalig ligt te slapen.

The One Where I Gave Birth ...

Vrijdag een dagje 't stad ingetrokken met mijn zus. Ik had nog een dagje verlof en vanaf morgen start mijn bevallingsverlof. En ik moest per sé naar 't stad want de donderdag had ik mijn bril om ver te zien (en of dat ik die nodig heb! Zie ik wel als ik op de computer moet werken.) kapot gemaakt en zoals eerder gezegd: ik heb hem nodig.

Ik kruip 's avonds mijn bedje in... Zo rond een uur of tien. Ik leg mijn boek weg (doe ik elke avond, een beetje lezen...) en doe het licht uit (aan zo'n trekkoordje. Lekker ouderwets maar superhandig!).

Nog geen kwartiertje later, zo rond halfelf, voel ik een keiharde 'knets' in mijn buik. Ik zeg nog "Ah joenge!" tegen mijn buik. Onze Juul was ineens veel beweeglijker en toen ik naar 't toilet ging, was 't water dat ik plaste superhelder. Ik ben zo drie keer naar 't toilet gelopen op nog geen kwartier tijd en dat bleef zo klaar. Ik begon mij al vragen te stellen...

Ik ging dus naar beneden en ik neem de kindertraktaties en ik zeg tegen 't Ventje "Ik ga die nog afwerken, want ik voel iets raars en wil sebiet naar materniteit." Zijn reactie: "Zou je niet beter je koffertje maken?" Zo gezegd zo gedaan: ik maak mijn koffertje. Ik kleed mij aan. 't Ventje frist zich een beetje op en wijle weg. "Ze gaan ons terug naar huis sturen" zei 't Ventje. Kon mij geen knijt schelen!

Om halftwaalf kwamen we binnen. Ik had ondertussen gigantisch veel rugpijn en ik werd aan de monitor gelegd. Na een halfuurtje kwamen ze voelen: "Ge moogt blijven madam. U vliezen zijn volledig gebroken en ge hebt 3cm opening." 't Ventje naar beneden, mij gaan inschrijven, achter mijn koffertje... Ik lig te creperen op dat bed en ik zeg tegen 't Ventje "Ik wil een epidurale! Ga iemand halen." Die vroedvrouw: "Jaja, bij 't volgende onderzoek zullen we een geven."

Om vijf voor twee komt ze nog ne keer voelen... "Ge hebt volledige ontsluiting madam... Ge moogt in de beugels..."

Wablief!?!?!? Zonder epidurale???

Om 2u48 was ons zoontje geboren... Mauro. 3kg430 en 50.5cm.

Dus: Onze Juul is vanaf nu Mauro. En alles verloopt goed tot nu toe. Zelfs de borstvoeding.

Van een zalige zwangerschap en achteraf bezien bevalling gesproken...

Liefs,
Me die vanaf 2 juni 2012 de titel mama meedraagt voor de rest van haar leven...

PS: Ben er nog niet helemaal uit of ik een fotootje ga plaatsen...

The One With the Fabulous Week-End

't Ventje en ik hebben er een fantastisch superverlengd weekend opzitten.

Vrijdag hadden wij ook een dagje verlof ingepland. Puur voor ons. Om eens op adem te komen. Wat hebben we gedaan?

Eerst ben ik mijn auto aan de garage gaan afzetten. Mijn interieurlichtje brandde al non-stop van woensdagavond en begon redelijk heet te worden. Ik had schrik dat mijn auto in brand zou vliegen!

Zo rond een uur of halftien, zijn we gaan ontbijten met een Bongo-bon bij Max Boterhammen in Erembodegem (een beetje reclame maken mag wel eens, vind ik). Het was ronduit fantastisch! Een glaasje champagne, een grote kuip versgeperst fruitsap, een tas koffie, elk een koffiekoek en drie soorten broodjes, kaas, hesp, gerookte zalm, confituur, choco, roerei of spiegelei (in ons geval allebei een roereitje) en dan nog een potje yoghurt met vers fruit. Een supervriendelijke dame heeft ons bediend, op onze wenken. 't Interieur was zeer knap. Maar daar hebben we niet gezeten... Wij hadden ons op 't terras geplaceerd. 't Was schitterend weer! En we hebben genoten! Na een uurtje, zo rond halfelf, kwart voor elf, zijn we daar vertrokken.

Rond 11 uur waren we in Dreambaby. We hebben onze geboortelijst afgewerkt en de maxi-cosi mee naar huis genomen. Daar zijn we toch ook een uurtje mee zoet geweest... (Niet met die maxi-cosi, maar met al de rest. De finishing touch, zeg maar.)

Na het baby-gerief, zo rond de middag (twaalf uur, halféén) zijn we naar de kapper geweest. 't Was hoognodig dat mijn haar en dan in 't bijzonder mijn froufrou bijgeknipt werd en dat van 't Ventje eraf. Rond twee uur waren we daar buiten en zijn we naar 't stad getrokken.

Daar hebben we een terrasje gedaan (2x zelfs, want bibi moest regelmatig plassen). We hebben niet veel gekocht in feite. Twee paar ballerinaatjes voor mij en een t-shirt voor 't Ventje. Voor de rest zou ik eerst bevallen moeten zijn eer ik terug in iets 'normaals' pas. Dus nu iets kopen voor mezelf vind ik nogal stom...

Nadien ben ik naar huis gegaan. Ik heb een lekkere pastasalade klaargemaakt (tricolore pasta met hesp en zwanworstjes, tomaten - en appelblokjes). 't Ventje was 't gras gaan afrijden bij zijn Mama. Ons eten hebben we opgegeten terwijl we naar TV keken, ons bord op onze schoot.

Zaterdag zijn we thuis gebleven. Ik werd om 8uur wakker gehamerd dooreen schrijnwerker bij onze buurvrouw. Doeme, he. En de avond ervoor lag ik er ook niet vroeg in... 't Ventje was aan 't dweilen terwijl ik op 't terras in de zon de adressen op de enveloppen aan 't schrijven was. We hebben zaterdag vooral veel gesocialised met onze buren. als 't goed weer is en iedereen komt buiten, dan kan dat al eens gebeuren, he.

Zondag zijn mijn ouders langsekomen. 't Ventje heeft eerst met mijn Papa naa rde Formule 1 gekeken. Ik heb een beetje gebabbeld met mijn Mama. Een wandelingetje door onze wijk hebben we ook gedaan. 't Was plezant. Na de Formule 1 zijn 't Ventje en mijn Papa de commode van de babykamer alsook de nachttafel in elkaar gaan zetten. Ondertussen zijn mijn Mama en ik mijn broer ondereg ergens gaan oppikken. Die was weer verkeerd gereden... Hij heeft uiteindelijk ook nog kunnen helpen met 't kamertje van zijn petekindje. Vind die leuk ol te doen.

Maandagmiddag zijn we dan bij mijn Schoonmama gaan eten. Tomate Crevette met frietjes. Daarna zijn we effe bij de ouders van 't petekindje van 't Ventje langsgeweest.

't Was een superfijn weekend waar we allebei fameus van genoten hebben.

Liefs,
Me die nog twee dagen moet werken en dan aan haar vier-maanden-durend-'verlof gaat beginnen.

The One With Mother's Day

Afgelopen zondag was het Moederdag. Zoals jullie wel weten, was ik nog geen moeder op deze dag. Vandaag ook nog niet trouwens. Geen paniek!

Toen we in de bloemenwinkel stonden op zondagmorgan om een bloemetje voor mijn Mama te kopen, zei 't Ventje dat hij voor mij een Bijna-Moeder-Dag-Boeket ging kopen. 't Boeket op de foto is het geworden. Zo lief van hem. Ofwel heeft hij zichzelf al goed ingedekt, want 9 kansen op 10 zal hij wél al papa zijn op 17 juni. Tenzij onze Juul beslist om toch tien dagen op zich te laten wachten en we dus pas de 19de ingeleid gaan worden... Dat weten we dus nog niet. (Aanstaande maandag hebben we nog eens controle. Dan gaat de gyn ook voor de eerste keer 'voelen' of er al opening is. Met het feit dat we dan de kaap van 37 weken al overschreden zijn, voelt ze zich meer op haar gemak, want stel nu dat 't in gang schiet door haar? Dat zien we dan ook wel weer!)

Wat mijn vorig blogje betreft...

's Avonds kreeg ik telefoon van mijn mama. De operatie van mijn Nonkel was véél vlotter verlopen dan gedacht! Ze hebben minder weefsel moeten weghalen en 't gezwel zat niet zo geankerd als eerst gedacht.

Zaterdag kreeg ik opnieuw telefoon van mijn Mama. "Je Tante heeft gebeld..." Mijn hart zonk zowat in mijn schoenen, want ik dacht 't ergste. "Je nonkel ligt al op een gewone kamer. Hij heeft zijn tanden al in met wieken en hij heeft al water gedronken en yoghurt gegeten. Binnen twee weken moet hij terug en in slaap gedaan worden. Worden zijn tanden verwijderd en wordt er gekeken of hij opnieuw wieken moet krijgen of niet." Ik vroeg dan: "Hoe? Hij moet dan terug?" en mijn Mama antwoordde "Jaja, vrijdag mag hij al naar huis!"

Zondag dan naar mijn Mama geweest met pistoletjes en zwaantjes. Mijn Ventje en mijn Papa hebben samen naar de Formule 1 gekeken. Mijn Mama en ik hebben vakantiehuisjes opgezocht op Internet voor van de zomer.

Maandag was een gewone werkdag zonder nieuws van mijn Nonkel-front. Dinsdag stuurt mijn Mama mij een smsje "Je Nonkel is al thuis!"

Ben zo content dat alles goed gaat! Echt een pak van mij hart! Ook voor mijn Nonkel en Tante natuurlijk!

Enfin, veel goed nieuws deze blog.

Liefs,

Me die jullie een fijn verlengd weekend toewenst maar zelf morgen wel moet gaan werken...

The One With the Huge Surgery

Om 11uur is het zover ... Neen, ik ga niet bevallen of onder 't mes. Lieve help, neen! Vanavond ga ik heel misschien naar de kapper ja... Alhoewel...

Neen, om 11uur staat er iets héél anders op het programma!

Mijn nonkel (= de man van de zus van mijn Mama) weet sinds een tweetal maanden dat hij een gezwel heeft in zijn hoofd. Gelukkig is het goedaardig! Dat is al iets! Maar het moet er wel uit... Het gezwel bevindt zich onder zijn rechteroog en is zo groot als een groot kippenei.

Om 11uur gaat hij voor een achttal uur onder 't mes. (De gevoelige lezers stoppen nu beter met lezen...) Ze gaan aan de linkerkant van zijn neus een snee maken tot onder zijn linkeroog. Dan gaan ze over zijn neusbeentje, onder zijn rechteroog naar zijn rechteroor. Op die manier kunnen ze alles goed openleggen en weghalen. (Ik ben nog een stuk vergeten, want ze gingen ook een deel van zijn schedel blootmaken, geloof ik. 't Gezwel zit tot in zijn hersenen...) In principe zou zijn rechteroog er ook uit moeten, maar de dokter heeft hem gezegd "Als ik kon kiezen om tot mijn 86 jaar met twee ogen te leven of tot mijn 88 jaar met één oog, dan is mijn keuze snel gemaakt en kies ik voor de twee ogen." Dus het wordt wel een 'oogbesparende' operatie. Maar toch ... Na de operatie zal hij een maand lang niet kunnen eten noch drinken. Zijn mond zal één open gat zijn tot onder zijn oog (lijkt me heel vies...) Pas na één maand gaan ze zijn gehemelte kunnen reconstrueren en kan hij opnieuw tanden indoen.

Ik wou er niet te veel bij stilstaan. Maar ik denk wel aan hem, zijn vrouw (= mijn tante) en hun kinderen en kleinkinderen natuurlijk. Ik heb er wel 't volste vertrouwen in dat de operatie succesvol zal verlopen! 't Is ne beer van ne vent die niet zomaar kapot te krijgen is, zenne!

Liefs,

Me die vandaag heel de dag aan haar nonkel zal denken... Tegen wil en dank, want plezant is anders... (Soms heb ik te veel fantasie en zie ik alles in mijn gedachten...)

The One With My Concerns

Ik ga open kaart spelen met jullie...

Mijn uitgerekende bevallingsdatum is 9 juni 2012. Dat wil zeggen dat ik sinds gisteren 35 weken zwanger ben van de 40.

Het enige waarom we tegen vrienden en familie zeggen dat de uitgerekende bevallingsdatum 15 juni is, is zodat ze ons eventjes met rust gaan laten op D-day. Dat we niet constant smsjes en telefoontjes krijgen van "En? Is 't al zo ver?" Ik zou zot worden! Ik doe dat daarom dus ook nooit bij anderen!

Maar ik maak me zorgen...

Op de foto zien jullie de meubeltjes van de baby. Jullie zien' t goed! Nog in 't pak op de gang! En nog lang niet op zijn plaats! De babykamer is nog niet helemaal geschilderd... We wachten nog op de tweede laag... Het park dat dienst zal doen als wieg en de verschoontafel voor in de living, staan momenteel ook nog in de gang. Er is dus echt nog NIKS klaar voor dat kind. Zijn wij nu slechte ouders? Of hoe zit dat? En 't Ventje maakt er zich ook niet druk om, want hij zit niemand achter de veren, behalve mij. En dan liet hij me gisteren nog alleen naar de kinesist gaan ook!! Ik was RAZEND!!

Enfin...

Waar ik me - om eerlijk te zijn - nog 't meest van al zorgen om maak is omwille van het feit dat het moederinstinct nog bijlange zijn intrede niet heeft gedaan bij mij. Ik weet dat er een baby onderweg is waar we naar verlangd hebben, maar ik heb zo 't idee dat 't nog veel te abstract is om dat nu al doodgraag te zien. Is dat normaal? Ik denk het niet, he...

Versta me niet verkeerd: ik ben dolgelukkig! Maar ik kan nog altijd niet goed vatten dat er binnen dit en een goeie vijf weken een echt baby'tje van 't Ventje en mij in de living zal liggen terwijl ik aan 't bloggen ben... Eentje waardoor mijn wereld ineens heel anders gaat zijn...

Ik weet niet wat er scheelt met mij... Is dat wel normaal? Dat ik nog zo 'afstandelijk' ben en precies 'afgestompt' voor elke emotie. Die busramp van een tijdje geleden: ik vond dat erg, he. Maar ik heb er niet om gehuid. Precies of al mijn emoties zijn uitgeschakeld...

Liefs,
Me die zich vragen begint te stellen over haar 'mentale' gezondheid en hoopt dat jullie haar een beetje kunnen helpen?

The One with the Tummy Tub

Afgelopen vrijdag was het dus de begrafenis van Meter... Het was emotioneel, maar dat is normaal zeker?

Eerst hadden we met z'n allen afgesproken bij mijn Schoonmama. Van daar zijn we naar de kerk gegaan. Mijn Schoonmama, mijn Ventje en mijn Schoonbroer stonden aan de kist iedereen te begroeten. Mijn Schoonzus, hun drie kinderen + een lief en ik zaten al vooraan in de kerk.

Ik keek quasi constant achterom om te zien of ik bekenden zag binnenkomen. Bij 't zien van mijn eigen Mama&Papa en Oma&Opa ben ik beginnen wenen. Ik denk dat ik zo content was van hen te zien en te beseffen dat ik er nog van moet genieten, van de tijd die ons nog rest... Gelukkiglijk kon ik er vrij snel mee stoppen.

Een beetje later begon mijn Schoonzus ook te wenen. Ahja, 't was haar oma die begraven werd, he. Ik kon het ook moeilijk droog houden dan. Maar ik ben me naast haar gaan zetten - in afwachting van haar eigen man natuurlijk - en heb haar een beetje proberen troosten. Ik ben ook over onbenulligheden beginnen babbelen, want 't ergste moest nog komen, he. Ik wist niet goed hoe ik me moest gedragen... Achteraf gezien was dit wel een goeie aanpak, want ik kreeg volgend smsje van haar: "Merci voor je lieve steun vandaag. Ben blij met zo een schone zus"

Tijdens de mis zelf waren er ook momenten waarop ik het niet droog kon houden, zoals toen de drie reeds geboren achterkleinkinderen naar voor gingen met een kaarsje en ik erachteraan voor ons ongeboren kindje... Maar ik moest sterk zijn voor mijn eigen Ventje, he. Hij heeft het slotgebed voorgelezen en 't was de eerste keer dat ik de tranen in zijn ogen zag blinken. Hij heeft ze niet vergoten, maar ik merkte wel dat hij mijn steun kon gebruiken. Al was 't maar een hand op zijn of mijn been...

Nadien zijn we naar het kerkhof gegaan. We hebben daar een allerlaatste groet gebracht aan Meter door een roosje op haar kist te leggen. Dan zijn we in een rij gaan staan onder een afdakje om iedereen te begroeten. Mijn Ventje in zijn kostuum, zonder jas. Hebben jullie gezien wat weer het was de vrijdag? Koud, veel wind en regen! En hij stond daar zonder vest... Enfin. Niet moeilijk dat hij nu snipverkouden is! Dat moment was heel dubbel. De mensen kwamen naar ons toe, zeiden "Innige deelneming" en in één adem "en proficiat, he." Zo'n dubbel gevoel! Ongelooflijk!

Op de koffietafel was het dan weer 'plezant'. Een beetje bijgepraat met de familie van 't Ventje. Met zijn kameraden die zijn komen opdagen. Ach, we hebben heel veel steun gekregen!

Na de koffietafel zijn we naar mijn Schoonmama gegaan. We hebben de doos met kaartjes leeggemaakt en allemaal gelezen. Na nog een tijdje zijn we nog eens naar 't kerkhof gegaan. 't Verse graf van Meter zien was ook wel speciaal. Alle bloemen lagen op een hoop aarde. De zerk was weg, want die moest aangepast worden natuurlijk. Ben eens benieuwd wanneer die terug gaat zijn.

's Avonds hebben we dan frietjes gegeten met de hele familie. Mijn Schoonmama kon niet veel eten en vond ons precies een bende uitgehongerde wolven. Maar ja...

Zondag was het dan het verjaardagsfeestje van 't Neefje van 't Ventje. Die was er vrijdag ook natuurlijk als één van de achterkleinkinderen van Meter. En zondag werd deze foto van 'mijnen tuub' gemaakt. De eerste en tot nu toe enige foto van mijn buik tijdens deze zwangerschap. Hopelijk ga ik het me niet beklagen dat het er zo weinig zijn...

Liefs,

Me die blij is dat Meter rust gevonden heeft en er zeker van is dat zij ervoor zorgt dat Onze Juul gezond en wel ter wereld zal komen en blijven...

The One With the Goodbye

Woensdag 11 april 2012 - 22uur: telefoon van mijn Schoonmama. " 't Ziekenhuis heeft gebeld. De verpleegster zegt dat 't vannacht wel eens de moment kan zijn waarop ze haar laatste adem kan uitblazen." Wij naar 't ziekenhuis aan 't bed van Meter. Schoonmama kwam ook toe. Na een uurtje heeft 't Ventje mij naar huis gebracht. Ik heb - ondanks alles - ook wel mijn rust nodig natuurlijk.

's Morgens om 8uur kwam 't Ventje thuis. Hij is er - samen met zijn mama - de hele nacht gebleven.

Donderdag 12 april 2012 - 18uur: 't Ventje en ik gingen op bezoek in 't ziekenhuis. De vloeibare voeding was stopgezet. De dosis morfine werd verhoogd. Meter sliep. Ze wist niet dat wij er waren. Ze was rustig. Haar ademhaling ging beter. Verpleegster zei dat het zo nog wel drie, zeven of twintig nachten kon duren. Schoonmama is ook naar huis gegaan, want zij had heel weinig geslapen (de nacht ervoor al helemaal niks, de eerdere nachten een paar uur...).

Vrijdag 13 april 2012 - 5u30: telefoon van mijn Schoonmama. "Meter is gestorven." Om 5u38 zaten zowel 't Ventje als ik in de auto richting Schoonmama. Ik denk dat we rond 6uur kwart in 't ziekenhuis waren. Meter lag er mooi bij. Rustig. Met precies een glimlach op haar gezicht. Ben wel na vijf minuutjes op de gang gaan staan, want ik vond het zo raar om haar borstkast niet omhoog en omlaag te zien gaan. Toen heb ik een paar traantjes gelaten.
't Ventje heeft me thuis afgezet. Ik heb ontbeten. Heb me om 7uur gedoucht. Heb van halfacht tot acht aan de suikerbonen gewerkt om mijn gedachten te verzetten, maar dat is niet volledig gelukt. Ben dan naar mijn Schoonmama en 't Ventje gereden.
Tegen 9uur kwam mijn Schoonzus daar ook aan. De doodsbrief was al grotendeels opgesteld. Tegen 10uur was de begrafenisondernemer daar. Die heeft alles meegenomen om de proefdruk klaar te maken. We gingen wachten op zijn telefoontje om de proefdruk te gaan bekijken.
Ik ben rond de middag naar de winkel gereden achter brood en charcuterie. Tegen halftwee hadden we gedaan met eten en begonnen we na te denken over het doodsprentje.
Zo rond twee uur kwam de man van mijn Schoonzus ook aan. En rond 15uur kregen we telefoon dat de proefdruk klaar was. Wij met ons vijven naar de begrafenisondernemer. De proefdruk gelezen en goedgekeurd. Kist gekozen, bloemen gekozen...
Om 16u15 waren we terug bij mijn Schoonmama. Nog verder gewerkt aan het doodsprentje. Na een goed uurtje kregen we een telefoontje dat de brieven klaar waren. 't Ventje en mijn Schoonbroer hebben dan het kleed van Meter en een ketting meegenomen naar ginder en zijn met de brieven teurggekomen.
We zijn begonnen met de adressen op te schrijven op de enveloppen. Postzegels werden geplakt.
Zo rond een uur of 8 zijn de mannen achter frietjes gereden. Die waren nogal slap... Na 't eten zijn 't Ventje en ik één brief gaan wegdoen. We hebben heel eventjes bij die mensen gezeten en waren tegen 23uur terug thuis.

De volgende morgen dan tegen 9uur in' t postkantoor. Veel brieven rondgedragen. 't Was een drukke dag! Vooral ook omdat mijn Schoonzus en Schoonbroer hun drie kinderen mee hadden gebracht.

Enfin, ondanks de 'ellende', want we zagen het van mijlenver aankomen natuurlijk en hebben ruim de tijd gehad om afscheid te nemen, hebben we ook nog een fijn weekend gehad. Vooral door 't gezelschap.

Liefs,
Me die blij is dat ze kan gaan werken om haar gedachten te verzetten, want aanstaande vrijdag is de begrafenis...

The One With the Tears

Gisterenavond - 17uur. 't Ventje belt me. "Wil jij mijn mama gaan halen? 't Ziekenhuis heeft gebeld. 't Gaat niet goed met Meter..." (Meter is de oma van 't Ventje. Iedereen noemt haar zo.)

Ik vroeg een beetje meer uitleg (hoewel die overbodig was) om tijd te rekken. Ik moest mij ook terug presentabel maken. Ik hing namelijk al in mijn training in de zetel te hangen. En zo kom ik nooit-never-jamais buiten tenzij ik doodziek ben en naar de winkel moet wegens niks in huis om te eten en geen Ventje in de buurt om voor mij naar de winkel te gaan (is nog nooit voorgevallen, maar kom).

Tijdens ons gessprek zei 't Ventje: "Laat maar. Ik geraak er. 't Haalt niks uit als jij ook gaat. We gaan er gelijktijdig zijn." (Voor diegene die 't nog niet weten, er zijn grote werken aan de gang op de E40 richtng Gent en de afrit die wij dagelijks moeten nemen, nl. Aalst, is volledig afgesloten. Wij rijden dus altijd 'binnendoor' waardoor we ook veel tijd verliezen.)

Ik heb me toch omgekleed. Toen 't Ventje in 't ziekenhuis was, ben ik er ook naartoe gegaan.

Net op 't moment dat ik daar toekom, worden mijn schoonmama en 't Ventje bij de dokter geroepen. Ik mocht meegaan van mijn schoonmama. Dus bij de dokter gezeten, wist hij ons uit te leggen dat 't niet goed gaat sinds februari. Meter is geopereerd aan haar maag en daarvan heeft ze nu nog last. Ze was aan het uithongeren omdat ze niks meer at. Elk onderzoek dat bij haar gedaan wordt, bezorgt haar meer last dan lust. Ze wordt met de dag echt slechter. Ze ligt trouwens op Intensieve zorgen. En ze hebben haar apart gelegd.

Nu heeft ze nog een beginnende longontsteking ook. 't Gaat dus echt niet goed...

Dokter heeft voorgesteld om het Meter zo comfortabel mogelijk te maken. Meter gaat dus pijnstillers krijgen, maar voor de rest wordt er niet veel meer voor haar gedaan - ook rekening houdend met haar respectabele leeftijd (85 jaar). Met niets meer gedaan, wordt er bedoeld dat er geen bijkomende onderzoeken meer gepland staan voor haar maag enzo.

We zijn gisteren bij haar geweest. Ze had een zuurstofmasker op. Ze was echt naar adem aan het snakken. Ze reageerde wel als we drie keer zeiden: "Meter, wij zijn hier, he."
"Jaja" antwoordde ze dan. Om na vijf minuten weer in het niets te liggen staren...

't Is een kwestie van uren of dagen, denken we. Weken, laat staan maanden (een goeie twee) zitten er niet meer in. Maar zolang er leven is, is er hoop natuurlijk!

Liefs,
Me die een zwaar Paasweekend tegemoetgaat en de Paasbrunch voor haar ouders en schoonmama maar geannulleerd heeft.

The One With the Mouse Arm

Ik heb bewust niet gegoogeld op Mouse Arm uit vrees wat voor foto's ik zou vinden. Ik heb er geen idee van of je überhaupt kan zien aan iemand of die een muisarm heeft.

Ik heb er al zoveel over gehoord maar zelf nog nooit meegemaakt. Hoewel ik denk dat nu wel eens de moment kan zijn...

Ik heb namelijk pijn van boven mijn rechterelleboog tot in mijn rechterpink. Doet echt pijn. Verkeerd gelegen hebben vannacht zou ook kunnen natuurlijk... Maar toch.

Buiten die pijn heb ik in feite nergens last van, gezien mijn zwangere situatie. Dus ik zal maar niet te hard zagen zeker? En toch kan ik jullie zeggen dat 't geen deugd doet (om over de bevalling die mij te wachten staat nog maar te zwijgen...)

Liefs,

Me met de pijnlijke rechterarm.

The One With the Broken Heart

't Is weer een tijdje geleden dat ik nog geblogd heb en er is ondertussen zoveel gebeurd!

* Ons terras bijvoorbeeld, dat ligt er. We hebben er alleen nog niet op gezeten wegens tijdgebrek en niet-al-te-schitterend-weer. (Of toch niet tegen de tijd dat wij thuis zijn...)

* De schilder is ook langsgeweest - vorige week maandag - en die begint er 16 april aan, aan de babykamer. Begin mei zou die klaar moeten zijn. (Of toch de schilderwerken. Dan de meubeltjes laten afkomen, de kleertjes beginnen wassen... Jaja, we weten nog goed wat doen!)

* De eerste 'soort' van onze suikerbonen is ook al af. Ben nu bezig met de tweede reeks, maar denk dat ik daar tijdens ons verlof volgende week aan ga verder werken wegens te veel gepruts! (Doet er mij trouwens aan denken dat ik dringend de proefdruk van ons geboortekaartje moet bevestigen...)

Maar gisteren brak mijn hart...

Neen, er is niets mis met de baby. Integendeel. Alive and kicking is volledig aan de orde (zaterdag zaten we aan 30 weken, dus zou ik nu aan mijn 31ste week bezig zijn, ofzoiets...) En toch heb ik er niet te veel last van. Goed he? De moederkoek zal waarschijnlijk in de weg zitten waardoor die als 'isolatie' functioneert.

Maar waardoor brak mijn hart dan wel?

Dit weekend kwam het nichtje van 't Ventje  (en tevens zijn petekindje) bij ons logeren. Zaterdag zijn we 't stad ingetrokken. We hebben eerst de markt afgelopen. 's Middags zijn we bij McDonalds binnengeweest. In de namiddag hebben we de winkelstraten gedaan.
Tegen vier uur kwamen mijn zus en haar lief af. Tegen zeven uur kwamen onze buren eten bij ons (lekkere quiche! De soep heb ik niet opgediend en zelfs weggegoten wegens véél te peper!) Enfin, zaterdag was een druk dagje.
Dan zondagmiddag hebben we thuis spaghetti gegeten en dan zijn we naar mijn schoonmama gereden. 't Nichtje van 't Ventje is daar een kleindochter van. Zij stond aan het bed van de oma van 't Ventje. Ik ging naast haar staan en ik zei "Dag meter". En de oma van 't Ventje tegen 't Nichtje: "Wie is dat maske?" Toen brak mijn hart. Niet omdat ze mij niet herkende. Maar 't feit dat haar geheugen haar in de steek laat. Toen ze in 't ziekenhuis lag zijn we er elke avond geweest en herkende ze mij wel. Sinds ze terug thuis is, eet ze niets meer en haar geheugen laat haar echt in de steek. Ze is zo zwak! Ik vrees dat het niet lang meer zal duren... Ze ligt op haar sterfbed... Dat is iets wat we allemaal zien. Hopelijk ziet ze niet te veel af.

Liefs,
Me die hoopt dat de oma het toch nog een tweetal maanden volhoudt om haar vierde achterkleinkind te kunnen zien maar langs de andere kant hoopt dat de oma niet te veel meer gaat afzien. Wat een tweestrijd!

Edit: De oma ligt sinds vanmiddag opnieuw in 't ziekenhuis...

#wijvenweek: Inhaaldag ~ Het multitaskende superwijf

Lap, een dag thuis (als zijnde niet op mijn werk) en niet geblogd... En dat net op de dag dat ik wou bloggen. Want het thema van gisteren was super! Gelukkig is er een inhaaldag!

Gisteren heb ik eerst een heel klein beetje van mijn strijk weggewerkt. Nadien heb ik omeletjes gebakken voor 't Ventje en mij. Nadien ben ik naar Brico gereden achter potgrond en een bloempot. Thuisgekomen heb ik al mijn kamerplanten verzorgd en verpot. De planten zien er terug gelukkig uit en onze living opnieuw levendig. Nadien heb ik mij gedoucht. Dan zijn we naar Dreambaby geweest om achter 't laatste gerief van de doopsuiker te gaan. Dan naar de winkel achter frisdrank. En in feite hebben we ook heel veel snoep mee. Maar niks van eten... Dan naar 't ziekenhuis. Gaan eten met mijn schoonmama. Naar huis en in de zetel geploft. Wanneer moest ik bloggen?

En al die tijd heeft er een babietje in mijn buik gezeten dat gevoed en gestreeld werd en al graag gezien werd. Als dat geen multitasken is!

En dat is iets om fier over te zijn. Want mannen kunnen dat nog altijd niet!

Ik ben fier op het feit dat ik in staat ben om van ons huis een thuis te maken. Is ook niet onbelangrijk. Het ligt er hier wel altijd relatief opgeruimd bij. Maar aan het dekentje dat in mijn zetel ligt en de bakjes van de televisie op de salontafel, kan je wel zien dat er hier geleefd wordt en dat het hier geen showroomliving is. Een huiselijke sfeer, ik vind het belangrijk.

Als er bezoek komt, dan is het hier wel opruimen aan 100 / uur. Maar ja. Dat hoort erbij zeker?

Liefs,

Me die oprecht fier is op de gezelligheid die ze kan creëren (of alleszins toch hoopt dat het hier altijd gezellig is...)

#wijvenweek: Zelfcensuur

Zelfcensuur. Moet ik mijzelve dan voorstellen met 'n troebel gemaakt gezicht of 'n gezicht met vierkantjes die constant bewegen?

Dit is mijn blogje. En ook vandaag ben ik niet van plan om te bloggen over zaken waar ik nooit over blog. Zoals daar zijn: mijn job of mijn collega's, en zal zeker niet met vermelding van namen. Mijn familie. Mijn financiën. De politiek wegens te weinig kennis hiervan door te weinig interesse.

Wat probeer ik nog te vermijden? Foto's van 't Ventje en mij. We willen toch een beetje 'anoniem' blijven. 't Ventje heeft weet van mijn blog, maar weet niet juist wat ik hierop schrijf. Want het gaat niet zo vaak over hem, denk ik. (Sebiet eens nakijken...)

Maar wat wil ik dan wel voor één keer doen? 

Een foto posten van 't Ventje en mij...

Hier komt 'ie...

(Deze is genomen 5 september 2010 op een barbeque bij vrienden wiens dochtertje (°13/07/2011) mijn metekindje is.)

Liefs,

Me die zonet letterlijk haar masker heeft afgezet.

#wijvenweek: Dromendag

Iedereen heeft dromen. Daar valt niet aan te twijfelen.

Dromen is volgens Van Dale: een droom hebben; zich verbeelden; hopen op; suffen.

Een droom is volgens Van Dale: gedachten, beelden die in de slaap voor de geest komen; fantastische toekomstbeelden.

Awel, he. Ik zal nu eens beginnen schrijven!

Op korte termijn is de babykamer helemaal klaar in de kleuren lichtgroen en - paars. De meubeltjes gaan erin staan. Het tapijtje gaat er liggen. In de living gaan het park en een verzorgingstafel staan. De koets zal in de gang staan, samen met de maxi cosi...
Ik ga ook 'proper' buitenkunnen vanuit onze living. Het terras wordt één dezer aangelegd. Om het terras onmiddellijk wat op te fleuren, ga ik nog bloemen halen en die in onze lege bloempotten zetten. (Een lege bloempot. Op wat trekt dat nu? Toch op niks zeker?)
En het mooiste van al! Binnen een drietal maanden ligt er in dat parkje een baby!

Ik zou graag een kinderdagverblijf openen... Ik heb op het punt gestaan hiermee te beginnen toen ik nog bij mijn ouders woonde. Ondertussen is die microbe nog altijd niet helemaal verdwenen uit mijn lijf. (Zie maar naar mijn blogje van gisteren.)
Of leerkacht worden...
Alleszins, ik wil iets beginnen doen met kinderen! Alleen jammer dat 't Ventje niet zozeer in deze plannen gelooft en mij zelfs een beetje 'tegenwerkt', want om leerkracht te worden zal ik opnieuw moeten gaan studeren... Is nochtans mijn ultieme droom! Elke keer als ik voorbij 'n schooltje rij, dan steekt dat een beetje...

Het eerste deeltje zijn mijn mooie toekomstbeelden. Het tweede deeltje zijn de zaken waar ik op hoop.

Liefs,
Me die van haar ultieme droom toch eens werk moet maken nu het nog kan.

#wijvenweek: Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.

Hebben wijven in feite wel een mening? Ik denk meer dan dat er gedacht wordt. En vrouwen kunnen mijns inziens ook véél beter argumenteren. Hoewel dit niet zozeer nodig is bij het verkondigen van een eigen mening natuurlijk.

Een mening... Volgens Van Dale is dit een/de manier waarop men over een bepaalde zaak denkt.

Mijn manier van denken is meestal in stilte en nooit schriftelijk. Ik denk over verschillende zaken het mijne. Maar om er nu zomaar één uit te pikken en dit met jullie te delen, dat wordt wat moeilijker.
Hoewel ik wel denk dat ik er eentje gevonden heb (een bepaalde zaak waar ik op een bepaalde manier over denk, he)...

Dit 'verhaal' komt uit mijn eigen leven en beleving. Dus als ik iemand hiermee tegen de borst stoot, dan wil ik mij daarvoor ergens wel verontschuldigen. Langs de andere kant: ik word uitgedaagd om mijn eerlijke mening te geven op mijn eigen blog over een bepaald iets. Aangezien het hier mijn blog betreft, doe ik hier tenslotte nog altijd wat ik wil. Ach ja...

Het begon allemaal eind 2008. Ik had mij bij Kind & Gezin (in Zemst. Het gaat specifiek hierover. Want ik denk dat er daar veel verschillen tussen zijn.) aangemeld om onthaalouder te worden. Ik ben op gesprek geweest bij hen en dat viel wel mee, dacht ik. Ze zijn bij mij thuis (allez, bij mijn ouders thuis. Ik woonde nog thuis.) geweest en alles werd goed bevonden om kindjes te mogen opvangen. Tijdens dat gesprek is het beginnen scheeflopen... Naar mijn gevoel.

Een bereking tussen gesprek 1 en gesprek 2, leerde mij dat ik op dinsdag, woensdag en donderdag om 7uur de eerste van 4 kindjes zou moeten opvangen en 's avonds om 19uur zou de laatste van 4 weggaan. Wat dus wou zeggen dat ik 36 uur bezig zou zijn met 4 kinderen. Mijn loon zou in januari 2009 € 593 geweest zijn. Dan moest daar nog het eten vanaf voor die prutskskes. Wat er voor de rest nog af moest, weet ik niet meer.

Mijn mama was ook onthaalmoeder, ettelijke jaren eerder. Zij was in feite huismoeder en zocht een bezigheid voor als wij naar school gingen, dus koos zij ervoor om kindjes op te vangen. Heel leuk allemaal en wij hebben er niet onder geleden.
Maar toen ik tegen de dame van K&G zei dat ik graag onmiddellijk 'vol' zou zitten omdat deze job mijn broodwinning zou zijn, zei ze kortaf "Dat gaat niet." Ik zei haar dat dat toch wel moest gaan, want dat er al zoveel mensen waren die mij benaderd hadden omdat ze geen plaats vonden. "Neen, dat gaat niet. Dat heb ik u vorige keer al uitgelegd."

Ik heb gezegd dat ik onmiddellijk fulltime aan de slag wou gaan, dus 4 kinderen gedurende 5 dagen, en niet voor 3 dagen. Ik gaf een job op om kindjes op te vangen, maar voor € 593 euro komt er toch niemand zijn bed uit, hoeveel voldoening je ook uit je job haalt!? Ik had juist 't Ventje leren kennen en we wilden graag gaan samenwonen... Maar met welk geld? Laat ons eerlijk zijn, geld is toch nog altijd nodig om vooruit te geraken in je leven.

Maar wat die dame toen antwoordde op mijn beslissing, was "Uw mama was daar ook content mee." Ik was om te ontploffen en als ik dit verhaal aan iemand vertel, dan geloven ze hun oren niet. En mijn haar komt er ook nog van omhoog staan (dit blogje is niet te verwarren met mijn Beautydinges van maandag!)

Punt 1: Ik ben mijn mama niet.
Punt 2: Mijn mama is 23 jaar ouder dan ik, dus zij had op dat ogenblik al een huis en drie kinderen. Iets waar ik nog aan moest beginnen.

En dan nog de grootste miserie van al. Normaal gezien begon ik op 1 januari 2009 met kindjes op te vangen. Er waren er al 4 ingeschreven. Uiteindelijk heeft K&G die dan afgebeld. Maar een week later kreeg ik telefoon: "Heb je nog plaats voor onze tweeling?" Nog een paar dagen later "Seg, ben je nu gestart of niet, want ik zoek ook nog een plaatsje."

Waarom heeft K&G niet beter geholpen en die mensen een plaatsje bij mij gegeven? Zijn ze daar in Zemst nu echt zo 'kottekesdenkers' die d'office op hun eigen manier werken en hun oogkleppen niet afzetten?

Nu, zoals ik eerder al aangaf, het betreft hier alleen de dienst voor opvangouders van Zemst. In mijn huidige woonplaats ben ik ook al gaan informeren om onthaalouder te worden en daar zijn ze er precies veel meer mee bezig. Zowel voor de ouders als voor de onthaalouders.

Liefs,
Me die zojuist haar ongezouten mening gaf over de dienst voor opvangouders van K&G van Zemst.

# wijvenweek: Guilty pleasures en kleine kantjes

Dag twee van de wijvenweek... Gelukkig heb ik een mailtje gekregen met daarin een beetje meer uitleg over de dagthema's. Anders zat ik op dag twee al zo vast als een stijve nek of een hernia.

Bon, met het mailtje op het ene computerscherm en dit berichtje op het andere, kan ik aan mijn blogje beginnen. (Ja, ik schrijf mijn blogjes soms op het werk. Tijdens dat uurtje middagpauze. Thuis heb ik geen twee computerschermen, hoor!)

Mijn guilty pleasures, daar valt weinig over te schrijven. In feite zit ik nooit roddelend aan de witte wijn te lurken.

Alhoewel... Nu ik erover nadenk...

Guilty pleasures zijn bij mij roddels. Het gebeurt wel eens dat ik roddel. Welke vrouw doet dat nu niet? Meestal over de kleren of het uiterlijk van andere vrouwen, maar dan vooral om mijzelf een beter gevoel te geven. Ik haal er dan wel altijd een moment uit waarop die andere niet 100% in haar vel zat of net was bijgekomen ofzo...

En zo spring ik feilloos over naar mijn volgende issue: mijn onzekerheden. Ik ben verschrikkelijk onzelfzeker (bestaat dat woord wel?). Ik heb héél véél bevestiging nodig van 't Ventje. Zoals nu. Ik vraag hem (bijna) elke dag of mijn buik nu toch écht wel een babybuik is. Of er zo uitziet.

De reden waarom ik niet zelfzeker ben, die kan ik jullie ook meegeven. Is absoluut geen staatsgeheim, maar leuk was het toen ook niet.

Toen ik 16 was, ben ik mijn eerste serieuze lief tegengekomen. Ik had altijd gedroomd van een jongen die mij overlaadde met complimentjes en bloemetjes en cadeautjes en verrassingskes... Amai, was ik teleurgesteld! Ondertussen weet ik wel 300% zeker dat zo'n types niet bestaan (of toch niet in mijn leven...). Dus, mijn eerste lief, S., was allesbehalve romantisch.

Na een halfjaartje ofzo, hebben we samen beslist om te vrijen. Ik was nog maagd, maar had ervoor wel al 'gefoefeld', maar nog niet aan het échte werk gezeten. Met S. dus wel. Ik had redelijk snel de smaak te pakken, want pijn of bloed is er die eerste keer niet aan te pas gekomen. De tweede, derde, vierhonderste keer trouwens ook niet... Maar jullie begrijpen me wel, denk ik.

In die vier jaar dat onze verkering geduurd heeft, gebeurde het héél dikwijls dat ik werd afgewezen... S. had nooit zoveel zin als ik. Dat heeft mijn zelfvertrouwen toch een deuk gegeven. Niet moeilijk dat als er dan een jongen passeerde die mij het hof maakte, dat ik na 4 jaar mijn oogkleppen heb afgezet. Die afwijzingen hebben ervoor gezorgd dat mijn zelfbeeld niet is wat het zou moeten zijn. Tussen je 16de en je 20ste had ik sowieso veel complimentjes nodig van mijn lief, maar die kreeg ik niet...

Ondertussen gaat het met mijn zelfbeeld al een beetjebeter, maar 't is met zijn momenten nog niet echt wat het zou moeten zijn. Sommige dagen denk ik "Oh, vandaag gaat het wel.". Andere dagen denk ik "Kind, trek een zak over uwe kop!"

Liefs,
Me die hier zonet haar diepste 'geheime' heeft neergeschreven, want ik geef naar de buitenwereld niet de indruk dat ik niet zelfzeker ben. Dat weet ik.

#wijvenweek: Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten.

Lap.

Nu ik meedoe aan De Wijvenweek, zal de layout er van de volgende blogberichtjes een beetje anders uitzien dan van gewoonte. Waarschijnlijk zal ik de enige zijn die er "last" van gaat hebben, maar toch. Na De Wijvenweek doe ik weer verder zoals van gewoonte!

Ohja, aangezien het hoofdthema "Maskers af" is, is het de bedoeling dat ik alles heel eerlijk opschrijf. Ik vertelde hier sowieso al geen leugentjes, maar het is niet de bedoeling dat we de dingen rooskleuriger voorstellen dan het in het echte (of toch mijn) leven zo is.

Eertse dag en onmiddellijk al een onderwerp dat - om eerlijk te zijn - mijlenver van mijn bed staat.

Wat is een Beautyqueen in feite? Ik vind dat een dame die dag in dag uit bezig is met haar uiterlijk (denk aan: dagelijks naar de zonnebank en kapper. Elke dag een uur bezig met make-up. Gelnageltjes of valse nagels die wekelijks worden bijgewerkt omdat er anders te veel uitgroei is...) een Beautyqueen zou kunnen zijn. Maar wat is dan het gevaar? Dat ze ervoor zorgen dat hun glanzende lange haren over één schouder gedrapeerd wordt en daar ook de hele dag blijft liggen. Dat ze de hele dag in de speigels kijkt om te zien of haar mascara niet uitgelopen is. Dat ze van zichzelf vindt dat ze er onweerstaanbaar uitziet. En zo'n dame die die laatste ingesteldheid heeft (als in "Ik ben de knapste van de hele wereld en ik zou in de Playboy willen staan want ik vind mijzelf 1000x mooier dan die meiden die er nu instaan" = citaat van een 41-jarige vrouw die onlangs op TV te zien was.), die wordt in mijn ogen onmiddellijk lelijk.

Ik ben geen Beautyqueen. Ik ben niet overdreven met mijn uiterlijk bezig. Wél met persoonlijke hygiëne natuurlijk - vanzelfsprekend!

Hoe ziet mijn Beautyritueel eruit op een doordeweekse dag?

Mijn wekker loopt af om 6uur. Ik kom er direct uit (snoozen, daar wordt je alleen nog moeder (bestaat dit woord wel in de zin van nog-meer-moe? Ik denk het niet. Maar 't is niks. Literaire vrijheid is iedereen gegund!) van.) 't Ventje snapt het niet dat ik direct uit bed kom.

Ik ga eerst naar het toilet.

Dan stap ik onder de douche. Water is minstens 38°C. Ik laat ook altijd de deur van de douchekamer openstaan, want door die warmte ontstaat er zo'n stoomwolk waar ik géén fan van ben wegens te weinig zuurstof.

Ik laat het water stromen. Ik maak mijn haar nat. Ik masseer shampoo in. Terwijl de shampoo 'werkt', scheer ik mijn oksels en bikinilijn. Ik spoel mijn haar uit.

(Voor mijn zwangerschap masseerde ik op dit ogenblik conditioner in. Maar sinds ik zwanger ben, wordt mijn haar hier alleen maar supervettig van. Ik heb het dus laten vallen. En blijkbaar is het ook niet meer eender welke shampoo ik gebruik. Van Herbal Essences is mijn haar ook zo vettig... Dus nu gebruik ik Syoss voor lang haar.)

Ik neem douchegel op mijn washandje. Ik zeep mij in. Ik spoel mij goed af en zet het water uit.

Ik droog mij af. Eerst mijn haar. Dit wring ik eerst uit. Dan een beetje met de handdoek over wrijven en mijn haar in deze handdoek draaien. Ik heb dan altijd een tulband op. Ik droog mijn lijf af.

Na 't afdrogen hang ik al onmiddellijk mijn handdoek open. Ik ga naar de slaapkamer (inclusief tulband) en doe mijn ondergoed aan. Ik trek dan naar de badkamer.

Ik smeer mijn gezicht in met gezichtscrème van Vichi. (Ik heb nog altijd een tulband op. Wreed handig, want zo hangt mijn haar niet in de weg tijdens 't smeren.) Ik neem mijn medicatie voor mijn schildklier en extra vitamientjes ivm mijn zwangerschap. Ik vul mijn bekertje met water. Ik dop mijn tandenborstel hierin. Ik doe tandpasta op mijn tandenborstel. Ik poets mijn tanden. (In mijn ondergoed. 't Zou niet de eerste keer zijn dat er wat tandpastaschuim op mijn kleren terechtkomt en dat gaat er niet zomaar uit. Dat zie je voor de rest van de dag!)

Nadat mijn tanden gepoetst zijn, kleed ik mij verder aan. De kleren zijn meestal de avond voordien al gekozen waardoor ik niet te veel tijd meer verlies 's morgens.

Na 't aankleden hang ik mijn tulband naast de andere handdoeken.

Ik ga terug naar de badkamer met een ketting om aan te doen (hiervoor heb ik altijd een spiegel nodig om de slotjes dicht te krijgen.) Ik trek een zijstreep in mijn haar (aan de linkse kant). Ik kam het (ik gebruik in feite nooit een borstel) en that's it!

Op de gang boven staat er een ijzeren dame waar mijn horloge, armband, ringen en oorbellen aanhangen. Dus in de gang doe ik de rest van mijn juwelen aan.

Onderweg in de auto naar 't werk in de file smeer ik mijn handen in met een handenbalsem (in de winter heb ik nogal last van droge handen...) en doe ik lippenbalsem voor mannen op (deze is véél minder vettig dan de gewone) en daar doe ik een laagje lipgloss over. Eigenlijk doe ik dit niet om 'mooi' te zijn, maar doordat er dan iets vettigs aan mijn lippen plakt, heb ik minder de neiging om op mijn vingers te bijten (een afschuwelijke tic-nerveux waar ik niet vanaf geraak! Loop ik al mee rond sinds mijn kindertijd... Ik doe niet aan nagelbijten, he. Maar echt vingerbijten. Echt vies, maar ja.)

En dan ben ik klaar voor een gewone werkdag.

Héél soms - en dan vooral met speciale gelegenheden zoals en etentje of een feestje - is mijn Beautyritueel een beetje uitgebreider.

Nu dat het winter is en ik altijd dikke (of donkere) leggings draag, scheer ik mijn benen echt niet dikwijls. Geen zin in. En er is toch geen kat die het ziet! Maar als er iets speciaals te doen is, dan scheer ik wél mijn benen. En in de zomer alle twee dagen natuurlijk. Van 't moment dat 't blote-benen-tijd wordt in feite. Dit scheren van de benen gebeurt voor ik onder de douche stap. En na het douchen worden ze ingesmeerd met 'n bodylotion. Dan zijn ze lekker zacht.

Héél af en toe gebruik ik make-up. Ik weet nochtans dat als ik eyeliner en mascara gebruik, mijn ogen veel beter uitkomen. Ik krijg dan nogal wat complimentjes, om eerlijk te zijn! Dan valt het eigenlijk ook goed op dat ik toch wel een 'speciale' kleur heb. Groen-grijs-blauw... 't Is een beetje een mengeling van vanalles. Ik zou dit graag alle dagen doen omdat ik mij dan ook iets beter voel, maar het ontbreekt mij aan goesting om dit dagelijks te doen. Ik ben ook nog niet geroutineerd genoeg om dit in de auto in de file te doen.

In de aanloop naar feestjes durft het wel eens gebeuren dat ik de zonnebank opzoek. Meestal zijn de trouwfeesten in mei of juni. Dan is het al wel goed weer, maar met een fulltime job komt het er niet van om de zon mee te pikken en een egaal bruin kleurtje te krijgen. Met de feestjes zelf doe ik dan kleedjes aan en dan witte benen eronder, dat trekt op niks. En ik weet dat als ik een paar keer ga, dat ik dan wel wat kleur 'pak'. Maar hoe dikwijls valt zo'n speciaal feest voor? In 2009 had ik er één. In 2010. In 2011. En nu in 2012 niet, maar misschien wel voor het doopsel van onze spruit. 't Zal er allemaal een beetje vanaf hangen natuurlijk.

Wat hoort er nog bij mijn persoonlijke verzorging?

Elke vier weken ongeveer ga ik naar de schoonheidsspecialiste om mijn bovenlip te laten ontharen en om mijn wenkbrauwen terug in model te krijgen. Niet dat 't allemaal zo'n wildgroei is, maar ik stoor mij eraan. Dan kan ik er maar beter iets aan laten doen. Thuis werk ik mijn wekbrauwen ook nog wel bij met zo'n pincet dat ooit eens bij De Flair heeft gezeten. Maar dan trek ik alleen de haartjes uit waarvan ik echt zie dat ze uit-den-haak staan. Een schoonheidsspecialiste is daar toch nog getrainder in, zenne!

Mijn nagels aan handen en voeten die lak ik zelf. Ik ga niet naar een pedicure (ze moeten van mijn voeten blijven!) maar ik weet wel dat dat heel veel deugd kan doen. Ik heb het één keer laten doen en dat deed toch deugd. Maar toch... Naar de manicure ga ik niet meer. Sinds we verhuisd zijn, ben ik gestopt met gelnagels en lak ik ze nu zelf. Ik vind het leuk om met kleurtjes te werken en regelmatig af te wisselen. Alleen jammer dat mijn nagels niet zo sterk zijn dat ik ze echt lang kan houden. Als ik zie dat mijn nagellak een beetje te veel afgebladerd is, dan doe ik alles weg en lak ik ze gewoon opnieuw. Meestal 's avonds als ik in mijn bed lig. Dan leg ik ze op het dekbed om te drogen en zo val ik in slaap.

Naar de kapper ga ik zelden. Alleen om de puntjes bij te knippen. Ik laat het nooit brushen. Ik vind dat tijd - en geldverspilling. Als 't goed geknipt is, valt dat zo ook wel in model - vind ik. Alleen voor een trouwfeest doe ik meer moeite. Dan laat ik het opsteken of drogen met krullen. Al naargelang het kleedje dat ik ga aandoen.

Misschien dat ik wel voor de doop van onze eigen baby iets speciaals ga laten doen, maar daar ben ik nog niet. Ik ga eerst zien hoe die baby is en of ik wel de tijd, de goesting en de fut ga hebben om een uur bij de kapper te gaan zitten.

En voilà, zo denk ik wel dat we alles gehad hebben over het Beautyqueen zijn.

Liefs,

Me die precies niet veel tijd aan haar uiterlijk besteedt maar zich daar toch goed bij voelt.