The One With the Reorientation

Als kind kreeg ik altijd de vraag: wat wil je later worden? Ofwel in zo van die vriendschapsboekjes, ofwel in 't echte leven. Mijn antwoord? Juffrouw!

Na mijn middelbaar ben ik dan ook vol goeie moed naar de Hogeschool getrokken voor Lerarenopleiding Secundair Onderwijs. Blijkbaar had ik de studie lichtjes onderschat of verkeerd aangepakt, ik weet het niet. Maar ik had een relatief zware tweede zit aan mijn been die ik heb meegedaan maar waar ik nog altijd niet voor alles slaagde.

Het jaar nadien heb ik Lerarenopleiding Lager Onderwijs gevolgd, omdat ik dacht dat het lager meer mijn ding was. Maar ook hier weer hetzelfde verhaal... Verkeerd aangepakt of mijzelf onderschat? Ik weet het niet. Zware tweede zit. Nog altijd niet voor alles geslaagd. Dus dan ben ik maar gaan werken...

In 2006 was dit.

Ondertussen zijn we zes jaar verder en al een heleboel stappen.
In 2008 ben ik 't Ventje tegengekomen.
In 2009 zijn we gaan samenwonen.
In 2010 hebben we een huis gekocht.
In 2011 zijn we naar dat nieuw huis verhuisd.
In 2012 hebben we ons eerste kindje gekregen.

En door dat eerste kindje die supergemakkelijk is, heb ik veel tijd gehad om na te denken...

Binnen drie weken moet ik opnieuw gaan werken. Maar ik sta er niet voor te springen. Het is niet mijn droomjob en ik zie me dat niet doen tot ik met pensioen mag gaan. Ik zie me in feite niks anders doen dan lesgeven tot ik met pensioen ga.

Wat heb ik nu gevonden? Lerarenopleiding in Hoger Afstandsonderwijs. Zowel Secundair als Lager. Mijn keuze valt toch op het Secundair, hoor. Aangezien ik van allebei geproefd heb, ken ik het verschil.
Net wat ik zoek! Woensdag heb ik hierover een gesprek met de studiebegeleider. Ik moet me maar 5 keer per semester naar een monitoraat begeven op de campus zelf. En dan voor mijn examens natuurlijk. En al de rest studeer ik thuis op mijn eigen tempo.

Mijn vingers jeuken om eraan te beginnen! Gisteren heb ik mijn cursussen nog gevonden van het eerste jaar en het is niet te onderschatten, ik weet het. Alleen is het jammer dat 't Ventje het niet ziet zitten. Hij geeft me sterk het gevoel dat hij mij niet wil/gaat steunen.

Maar ik ga mijn wil doordrijven zodat hij ziet dat ik het echt meen en zo zal ik hem wel kunnen overtuigen. Het belangrijkste is toch dat hij op alle vlakken een gelukkige mama heeft voor zijn kind? En niet eentje die tegen haar goesting gaat werken en dan slechtgezind thuiskomt...

Hebben jullie enige tips voor mij, behalve doorzetten en plannen?

Liefs,
Me met de wilde plannen maar met de volle goesting.

The One With the Three Months

 

Vandaag wordt/is Mauro drie maanden oud/jong. Wat vliegt de tijd! Binnen drie weken moet ik hem met spijt in het hart achterlaten in de crèche om te gaan werken. De Quality Time is dan definitief voorbij, maar ik heb me voorgenomen er in het weekend driedubbel van te genieten!

 

Wat kan Mauro ondertussen al wel of niet?

Hij kan lachen! Nog niet met geluid, maar hij lacht gewoon constant. Is een zaligheid om te zien. Behalve als hij honger heeft, een vuile pamper heeft of doodmoe is.

 

Hij grijpt nog steeds niets gericht vast, maar heeft wel alles in de gaten. Zijn rammelaar kent hij goed. Die laat ik dan door hem vastpakken (de grijpreflex nog benutten nu hij die nog heeft) en dan bejubel ik hem tot-en-met. Dat doen we elke dag een kwartiertje ongeveer. Hij vindt het plezant, want hij lacht dan. Zijn handjes begint hij ook te ontdekken, want die bestudeert hij nogal. Maar hij doet er voor de rest niet te veel mee, behalve in zijn mondje proppen.

 

Gisteren op zijn verschoonkussen heeft hij vijf minuten op zijn armen gesteund en zijn hoofdje goed omhoog gehouden (zie foto). Dus hij wordt goed sterk. En ndat was effe schrikken... Want ik had het niet in de gaten.

 

't Is zo'n fijn ventje en ik ben zo gelukkig. Maar toch ontbreek ik nog iets in mijn leven... Daarover hebben 't Groot Ventje en ik wel eens ruzie ... Maar daarover zal ik later nog wel bloggen om jullie mening eens te horen.

 

Liefs,

Me die foto's aan 't bekijken is om te bestellen en vaststelt hoe hard Mauro al veranderd en gegroeid is.



The One With the Stairs

Zoals jullie wellicht weten, hebben wij 'n nieuwbouw gekocht die wij stilaan aan het afwerken zijn. Opdat al het plakwerk genoeg tijd zou krijgen om uit te drogen, werd ons aangeraden om toch een tijdje te wachten met schilderen. 

De muren zijn niet schilderklaar, dus daar kruipt wel wat werk in. Gelukkig kunnen wij rekenen op de expertise van een professionele schilder die alles schilderklaar kan zetten en kan schilderen! Zo is het voor ons in de toekomst gemakkelijker om de muren een ander kleurtje te geven zonder al te veel werk. 

Het eerste dat we laten doen hebben, is de kinderkamer. Jammer genoeg zijn er nog altijd een paar details die afgewerkt moeten worden, zoals daar zijn: de lamp vasthangen, een kader omhoog hangen en een paar schapjes (de bakken waar zijn suikerbonen nog op staan, die komen aan de muur). Momenteel hebben we echter zoveel ander werk dat dit er nog niet van gekomen is. Maar van zodra het in orde is, zal ik uiteraard fotootjes posten van de kinderkamer. 

Deze zomer zijn we twee weken naar de Ardennen geweest. Meer moesten wij niet ondernemen met een twee-maand-oude baby. Gelukkig waren we niet thuis, want ondertussen heeft onze buurman onze trap behandeld met olie. We mochten er dan niet over lopen, dus het was goed dat we weg waren, dan kon onze buur van boven tot onder werken zonder naar iets te zien of rekening te houden met ons. 

We hebben ervoor gekozen om met een combinatie van olie + vernis en verf te werken. 

De eerste drie foto's laten de trap zien voor de behandeling.
De laatste drie foto's laten de trap na de behandeling zien.
De traptreden en de leuning waar je je aan vastpakt, die zijn geölied en vernist. De andere zaken zijn geschilderd in een iets lichtere tint dan onze voordeur.

Stilaan komt alles in orde in en aan ons huisje. De tuin is ook bijna klaar, op een kleine strook na die nog opgevuld moet worden met kiezelsteentjes, maar dat zal voor volgend voorjaar zijn.

Nu al de rest nog... De living, de keuken, de gang, de berging, de badkamers, onze slaapkamers, babykamer twee en de zolder... Momenteel zal ik nog voldoende blogmateriaal hebben!

Naast werken en dingen in orde brengen, hebben we ook nog tijd om te dromen, om te proberen die dromen waar te maken en om te feesten. Maar daarover later meer.

Liefs,

Me die content is dat de trap klaar is zodat daar al minder stof vanaf komt.

The One Where Enough is Enough

Ik heb veel geduld en ik doe lang en hard mijn best om vriendschaps - en familiebanden in ere te houden, maar genoeg is genoeg!

Langs mijn Mama haar kant - haar broer en zussen - hangen we redelijk goed aan elkaar. We zien elkaar zeer frequent, vierden tot drie jaar geleden samen Oudjaar. Gingen als eerste op babybezoek bij mijn neef toen hij zeven jaar geleden voor de eerste keer papa werd.

Toen ik naar Ternat verhuisde en ver van mijn thuisbasis en familie ging wonen, heb ik geprobeerd de band in ere te houden door op 1 mei mijn neven en nichten uit te nodigen bij ons thuis voor een hapje en een drankje. Wat doe je anders op een eerste mei? Niet bijster veel... Dus ik wou er een gezellige namiddag van maken.

Kwam ik van een kale reis terug, seg! Mijn twee neven - twee broers - waren het vergeten... Want er lag nog niks officieel vast. Wat hadden ze verwacht? Een papieren uitnodiging in plaats van een sms? Enfin, uiteindelijk is één van die neven dan toch afgekomen, maar de andere (die die papa is) niet.

Ondertussen is die ene neef al drie keer papa. Elke keer ben ik quasi onmiddellijk op babybezoek gegaan.

Maar nu ik zelf mama ben geworden, heb ik nog niets, maar dan ook niets van hem noch zijn vrouw gehoord. Geen sms, geen telefoontje, geen bezoekje... Niets! En dat steekt een beetje... Of ligt dat nu gewoon aan mij? Ik was dat van die eerste mei trouwens al compleet vergeten... Gisteren viel mijn knikker. Dus wat mij betreft is de maat vol! Ik doe mijn best niet meer, hoor.

Ik heb een andere neef die twee weken voor mij ook zijn eerste kindje heeft gekregen en daar zijn mijn getrouwde neef met drie kindjes en vrouwlief zelfs naar 't ziekenhuis gegaan! En ik hoor er niks van...

Maar als er dan wafels verkocht worden op de school van hun dochter, dan bellen ze wel... En dan twee weken later brengen ze de wafels die ik na nog eens twee maand in de vuilbak mocht kieperen omdat wij dat eigenlijk niet eten...

Zoals ik reeds zei: mijn grens is bereikt. Ik doe mijn best niet meer! 't Is gedaan!

Ik heb nog zo'n nonkel ook, maar dan langs mijn Papa zijn kant. Het is zeven jaar geleden dat ik hem en zijn vrouw gezien heb. Drie jaar geleden, in 2009, gaven wij een feest ter ere van het feit dat wij gingen samenwonen. Onder lichte druk van mijn Oma, heb ik die nonkel ook een uitnodiging opgestuurd. Zo beleefd als hij is, heeft hij mij gebeld, een boodschap ingesproken op mijn voicemail om te zeggen dat ze niet konden komen en nadien nooit meer gebeld. Nu met de geboorte van Mauro heb ik hem gewoon niet meegeteld om een geboortekaartje naar te sturen. Maar wederom onder lichte druk van mijn Oma, heb ik hem er toch één gestuurd (weliswaar een kopie, want ze waren op). Ik had aan mijn Oma ook doopsuiker meegegeven voor aan de tantes en nonkels van mijn Papa te geven die een cadeautje hadden gekocht of een kaartje hadden gestuurd. Nu heeft mijn Oma één van die zakjes aan mijn nonkel gegeven. Maar die heeft ook nog niks van zich laten horen! Wat moet ik doen? Hem bellen, zeggen "Seg, ge hebt alles gekregen, zoude mij gene proficiat wensen?"? Ik krijg het daarvan op mijn zenuwen! Gewoon een belleke is al meer dan genoeg van diene mens! Meer verwacht ik echt niet. Maar ja...

Liefs,
Me die nog geweldig naïef is, maar die nu wel weet dat ze beter af is met vrienden dan met familie. Vrienden kan je tenminste zelf kiezen...

The One Withe the Cooking Block

Jullie kennen allemaal wel het fenomeen 'writer's block'. Daar heb ik niet echt last van, want ik ben geen schrijver. (Hoewel mijn blog de laatste tijd niet echt bijgevuld wordt... Maar dat komt omdat onze agenda boejevol staat. Constant.) Ik heb eerder last van een Cooking Block. Ik weet nooit wat klaarmaken!

Ik weet niet aan wat dat ligt. Waarschijnlijk aan allerhande factoren die ik zelf kan beïnvloeden, maar toch. Het probleem is dat 't Ventje het liefst van al patatten met groenten en vlees eet. Kip is volgens hem geen vlees trouwens. Ikzelf ben niet zo voor die traditionele keuken. Ik probeer graag dingen uit, maar die worden nooit met veel enthousiasme onthaald.

Nu het zo'n warm weer is, ben ik niet te stuiten. Koude pastasalades. In alle vormen, kleuren en geuren. Ze passeren bijna dagelijks de revue. Maar dat is zooooo lekker. Alleen vind 't Ventje van niet... Waar blijven zijn pattaten? En zijn worteltjes of bloemkool en steak? Dat mag ik hem dus elke dag voorschotelen, he. Ik word er onnozel van!

Ik ben zelf zo'n kookboekje aan 't samenstellen met receptjes uit de Flair of van 't Internet van gerechtjes die uiteindelijk wel in de smaak zijn gevallen. Ik heb er al drie... En ik ben er al een halfjaar mee bezig...

Gehakt Parmentier. (Een ovengerechtje met gehakt, tomatensaus en puree.)
Scampi's in zachte curry. (Superlekker, al zeg ik het zelf!)
Koud pastasalade met maïs en tonijn. (Niet zozeer naar de smaak van 't Ventje, maar foert, he!)

Wij vragen ons af: wat maken andere mensen klaar voor twee? Dus ik smijt deze vraag in de groep: wat maken jullie dagelijks of doordeweeks klaar?

Liefs,
Me die nu een boterhammetje gaat eten.

The One With The Two Months

Morgen wordt Mauro al twee maanden! Wat vliegt de tijd! En toch ben ik de bevalling nog niet vergeten... Heb er trouwens nog altijd last van... Van mijn staartbeentje... Maar volgens de gynaecologe is dit perfect normaal en moet je jezelf toch wel drie maanden de tijd geven om te 'genezen'. Alleen snapt 't Ventje niet goed dat ik nog altijd niet vlotjes uit de zetel kan springen of lang in dezelfde positie kan zitten met Mauro.

Wat heeft Mauro al allemaal geleerd op twee maanden tijd? Nog niet zo bijster veel, denken wij... Hij begint nu wel te lachen (getuige de foto hiernaast) en begint ook een beetje te 'brabbelen'. Zijn hoofdje kan hij wel recht houden, als hij zin heeft. En hij duwt zich regelmatig af op zijn benen. Maar echt gericht naar iets grijpen, dat doet hij nog niet echt. Hij slaapt ook nog niet echt zijn nachten door, maar dat denk ik dat door ons komt...

Wij geven normaal gezien voeding op vraag, maar dat is niet meer zo'n goed plan. Want op die manier komt er geen routine in zijn dag noch nacht (en ook niet in die van ons). Normaal gezien eet hij het laatst tussen 23 en 24 uur en slaapt dan door tot een uur of 5, met een beetje geluk 6. Maar veel langer nog niet. En als we hem wakker maken om te eten, dan is hij daarna ongenietbaar en valt niet terug in slaap. Als we terug thuis zijn van vakantie, dan ga ik proberen om met de klok te werken in plaats van op gevoel. Kwestie dat alles volgens plan kan verlopen als ik opnieuw ga werken. Hebben jullie trouwens tips over hoe ik dit het best kan aanpakken?

Wat hebben wij ('t Ventje en ik) in die twee maanden tijd geleerd? Dat we niet echt dezelfde ideeën hebben over de dingen... 's Nachts moet ik opstaan, want ik heb toch congé. Ik kan niet moe zijn want ik ben hele dagen thuis. Het kan niet dat ik niet zo veel kan doen in het huishouden. Ik mag Mauro dagelijks zijn badje geven zodat hij de longen uit zijn lijf schreeuwt, want hij heeft dat niet zo graag (behalve dan het deel dat hij in het water zit). Nadien pakt 't Ventje hem dan op en zegt dan laconiek "Ik ben je verwenpapa... Ik doe alleen de leuke dingen met jou..." Ik mag trouwens ook de meeste pampers doen... Wat heb ik dan voornamelijk geleerd? Dat 't Ventje ongelooflijk ouderwetse opvattingen heeft... Enige tips hoe ik die uit zijn hoofd kan krijgen? Ik heb me trouwens al voorgenomen dat eens Mauro op flessenvoeding is overgeschakeld en 't Ventje 's nachts nog altijd niet opstaat als ik ook moet gaan werken, dan ga ik een nacht, misschien twee, op een ander logeren. En ik meen dat! Ik wil daarmee niet afgestempeld worden als een slechte moeder. Want ik zie Mauro ongelooflijk graag. En 't Ventje ook. Maar ik wil 't  Ventje laten voelen wat hij van mij verwacht. Ben ik nu zo slecht? Hij is er trouwens al wel van op de hoogte, van mijn plannen.

Het doopsel van Mauro begint eindelijk stilaan vorm te krijgen. Hopelijk kan het deze maand nog doorgaan. Op 2 september is het de laatste dag dat ik Mauro fulltime borstvoeding ga geven. Nadien ga ik afbouwen om tegen 24 september volledig op flesjes te zijn overgeschakeld. En zo heb ik alles al uitgestippeld, maar heb ik soms 't gevoel dat 't Ventje niet volgt...

Liefs,

Me die gerust wat tips van jullie kan gebruiken ivm routine inbouwen, borstvoeding afbouwen en 't Ventje heropvoeden...

The One With Norway

In 2004 ben ik met mijn ouders, broer, zus en toenmalig lief naar Noorwegen geweest. 't Was een prachtige reis!

De foto's die we toen getrokken hadden, hadden wij oorspronkelijk op A3 papieren geplakt om later te bundelen, maar dat is er nooit van gekomen. Toen was er ook nog niet echt sprake van digitale foto's dus hadden we sowieso foto's die ingeplakt moesten worden.

Omdat we nu 8 jaar later zijn en die bundel nog altijd niet gemaakt was, heb ik aan mijn ouders voorgesteld om de foto's van die A3 papieren los te peuteren en in gewone foto-albums te plakken.

Ik heb me hiermee bezig gehouden en ben redelijk geschrokken van mezelf te zien op die foto's. Zonder liegen woog ik toen minstens 20 kilo minder. Ik ging toen 19 jaar worden. Dit jaar word ik 27. Twintig kilo op 8 jaar is toch redelijk veel...

Daarom heb ik me voorgenomen om na deze vakantie te gaan diëten en sporten om toch weer strakker in mijn vel te zitten en mij beter te voelen. Op dit ogenblik voel ik mij wel relatief goed, tot ik mezelf op foto zie... Dat is zo confronterend en ik word er gewoon niet goed van!

Twintig kilo is misschien heel optimistisch. Tien kilo ook nog... Ik zal per 500gram moeten beginnen... Maar de intentie is er zeker! Nu nog de uitvoering.

Omdat mijn eetgewoontes ook een rol spelen, vroeg ik mij af of jullie misschien een website kennen waar ik 'gezonde' recepten kan afhalen? Water drinken, niet meer snoepen, sporten en gezond koken: 't zijn de dingen die ik moet doen om toch wat gewicht te verliezen.

De vakantie is afgelopen op 3 augustus. De 4de hebben we een trouwfeest. De 5de zijn we ook nog niet thuis op ons gemak dus 't dieet zal starten op maandag 6 augustus. Zonder excuus. En hopelijk met succes.

Liefs,
Me die pas na het bereiken van haar streefgewicht (dat ze nu nog niet kent, maar wel zal weten als ze 't bereikt heeft) zal zeggen hoeveel ze nu weegt...

The One With the Good Restaurant

Momenteel zijn wij met vakanie (op vakantie is geen correct Nederlands want je kan niet op een vakantie gaan. Je gaat met vakantie. Enfin, dit geheel ter zijde, maar wij zijn dus met vakantie.) Wij zitten in de Ardennen en Mauro is mee. Mijn ouders huren sinds 2008 elk jaar een huisje in de Ardennen en dan gaan wij mee. Mijn broer en zus komen dan ook mee. Zo zijn we weer een tijdje samen. Is best gezellig. We hebben alle comfor van thuis maar kunnen ons hoofd toch leegmaken, want het huishouden ligt hier niet op ons te wachten.

Vandaag zijn mijn grootouders naar huis gegaan. Zij zijn 82 en 78 jaar oud en zijn zelf nog met de auto afgekomen. Mijn papa is hen wel gaan oppikken om voor te rijden zodat de konden volgen, maar dit doet er nu niet toe. Het feit is dat mijn grootouders elk jaar een paar dagen meekomen.

Met hen zijn wij (mijn Twee Ventjes en ik en mijn ouders) gaan eten in Bütgenbach in restaurant Brüls. Moesten jullie ooit eens naar daar gaan met vakantie gaan, zeker dit restaurant bezoeken!!!

Voor sfeer en gezelligheid, geef ik een 8 op 10.
Het restaurant is in mooie 'eilandjes' verdeeld waardoor ieder tafeltje zijn privacy heeft. De bank aan de muur waar ik op zat, zat vrij comfortabel. De tafels zijn groot genoeg voor alle glazen, borden, bestek...

Voor het eten, geef ik een 9 op 10.
De borden die gepresenteerd werden, waren zeer rijkelijk gevuld. Mooi. De kipfilets met appelsiensaus voor mijn grootouders werden opgediend op borden in de vorm van een schilderspallet. De steak van mijn mama lag op een driehoekig bord. De côte-à-l'os van mijn papa lag op een ijzeren baklaat die in een houten plank werd gelegd. De mosselen van 't Ventje en mij waren gewoon in mosselpotten. (Kan ook niet anders gepresenteerd worden, he...)

Voor de service en bediening, geef ik een 10 op 10.
De meisjes die er opdienden, stonden er echt met de glimlach en waren zeer beleefd en sympathiek. Toen ik Mauro eten aan het geven was (in een hoekje met een dekentje over mijn schouders zodat het niet te hard zou opvallen) was ons eten in feite klaar. Maar toen de serveerster het in de gaten hadden, hebben ze gewacht met ons eten te brengen tot ik klaar was. Toen mijn mosselen voor mijn naus stonden, waren ze eigenlijk nog niet klaar. Ze gingen niet open. Ik heb ze dan teruggestuurd. Na vijf minuutjes kreeg ik mijn mosselen terug + nog een extra portie frietjes.

't Was dik in orde!

Liefs,
Me die dit restarant zeker en vast kan aanbevelen! Jammer dat het zo ver van huis is...

PS: Mijn excuses dat het nu toch een heel klein beetje over Mauro ging...

The One With the Kitchen Nightmare

Neen, ik heb onlangs geen flater van jewelste geslagen in de keuken. Dat is al een tijdje langer geleden... Dus dit blogje gaat niet zozeer over mij.

Tegenwoordig kom ik af en toe eens op een bepaalde tv-zender het programma US Kitchen Nigthmares tegen. De alombekende chef-kok Gordon Ramsay zwaait in dit programma de plak - zo'n beetje als Peter Goossens bij ons in Vlaanderen ten tijde van Mijn Restaurant. Hoewel beide programma's absoluut niet om hetzelfde draaien!

Gisteren kwam ik op een aflevering uit waar een dame een Italiaans restaurant runde, samen met haar zus en mama. Een echt gezellig familiebedrijfje, zou je dan denken... Maar ik viel steil achterover toen ik hoorde dat madam van de zaak - diegene die het daar het meest voor het zeggen had - ochier-ochotte 1000 euro had geïnvesteerd in de zaak. Haar zus en mama hadden meer geïnvesteerd en zelfs hun huis als onderpand gegeven, maar mochten zich van madam de baronnes niet moeien met de zaak. De mama en de zus werkten nog fulltime als leerkracht ook! En dan nog eens een restaurant runnen.

Madam de baronnes had niets veranderd toen ze het restaurant had overgekocht. Als een restaurant over te nemen is, is er dan al geen stront aan de knikker? Zeker als ze dan nadien kwam zeggen dat de vorige eigenaar de zaak verkocht omdat er geen klanten meer kwamen... Hoe dom kan je dan zijn om een zaak over te nemen en niets te veranderen??? Moest het nu veel succes gehad hebben, dan kan je zo'n zaak misschien overnemen. Als de vorige eigenaar het al wilde verkopen...

Enfin, mijn gedacht hierover is dat als je een droom hebt, je ervoor moet zorgen dat je die kan realiseren. En natuurlijk mag je beroep doen op hulp van familie! Maar moet dat daarom financieel? Daar komt alleen maar ruzie van... Ik vind ook dat je kritisch moet blijven ten opzichte van de zaken die je onderneemt, zodat je er iets aan kan doen als 't begint te slabakken. Ik zeg niet dat ik het beter zou kunnen, maar net daarom zou ik er nooit aan beginnen.

Zelf heb ook nog bepaalde dromen, vooral op professioneel vlak. Maar omdat alles zo onzeker is, ben ik er nog niet mee begonnen. Maar man, hoe graag zou ik die droom in vervulling willen laten gaan !!!

Liefs,
Me die gaat proberen haar droom waar te maken.

The One With the Baby

Hierbij één van de eerste fotootjes van ons Ventje, Mauro. (Staat zowel bij zijn papa als bij zijn mama op Facebook, dus waarom hier dan niet? Vijf fotootjes maar op Facebook. Echt niet meer.) Vers van de pers gelijk ze zeggen. Al wel op onze eigen kamer en niet meer in de arbeidskamer, maar kom. 

Tot nu toe verloopt alles nog steeds voortreffelijk. Hij slaap veel en wordt om de 3 à 4 uur wakker om te eten. Hij begint dan zo'n beetje te draaien en te keren, op zijn handjes te sabbelen en smakgeluidjes te maken. Als we hem dan uit 't park of uit zijn bedje nemen, dan begint hij te wenen. We verversen zijn pamper, vegen zijn oogje uit (zijn traankliertjes van zijn linkeroogje zijn een beetje ontstoken) en dan 'belonen' we hem nadien met lekkere moedermelk. (Mijn eigen Ventje heeft geproefd en vond het maar niks.) Tijdens 't eten valt hij dan terug in slaap, ofwel vlak erna in één van onze armen. We leggen hem terug weg en wij kunnen verder doen met ons huishouden (want dat is de laatste weken een beetje blijven liggen).

Vandaag zal 't anders worden. Mauro begint nu stilaan wakker te worden. Dus zijn pamper wordt ververst, zijn oogje wordt uitgeveegd en hij krijgt eten en dan, dan gaan we nog eens naar buiten! 't Weer is nog niet echt schitterend geweest, dus nu 't zonnetje schijnt moeten we ervan profiteren.

Voor de rest zou ik hier niet zo graag een baby-blog van maken. Dus hopelijk kan ik een volgend berichtje plaatsen over iets totaal anders. Ik zou 't liefst van al niet zo'n mama willen worden die alleen maar over haar kroost spreekt. Er zijn nog andere dingen in 't leven. Heb ik trouwens onlangs een artikel over gelezen in de Flair, over vrouwen die mama werden en mama bleven, zonder vriendin of lief te zijn. En uiteindelijk ben ik dat ook nog. Ik ben naast mama ook nog dochter, zus, lief, vriendin ... En zou graag al deze 'rollen' zo goed mogelijk willen blijven vervullen zonder iemand te kwetsen. (En daarom wil proberen om Facebook niet te 'vergiftigen' met alleen maar babyfoto's.)

Ons gezinntje de dag dat Mauro één week oud was.

Liefs,

Me die goede voornemens heeft.

The One With the Sugar Beans

Een kindje maken is nijg gemakkelijk. Maar de zoektocht naar een kaartje naar onze goesting en de suikerbonen... Dat was een heel ander paar mouwen! Om nog maar te zwijgen over de naam! Het enige wat redelijk rap beklonken was, waren de meter en peter.

De naam is uiteindelijk ook goed gelukt en we hebben al heel uiteenlopende reacties gekregen gaande van: "Hebben we al een paar keer gehoord" tot "Hebben we nog nooit gehoord!" en meestal krijgen we nog te horen ook dat 't een mooie naam is. Met 't Ventje zijn wij tot de conclusie gekomen dat wij dat in feite nog nooit tegen iemand gezegd hebben...

Enfin.

De kaartjes. Hoe meer je er ziet, hoe moeilijker de keuze wordt. Wij zijn niet creatief genoeg om er zelf één te (laten) ontwerpen. Dus wij hebben ies relatief 'standaard' gekozen. Aangezien we Mauro voorstellen als 'Zoontje van...' hebben we op 't kaartje ook laten schrijven 'Petekindje van...' en  'Metekindje van...' Dit heb ik persoonlijk nog nooit op een kaartje zien staan. Mijn Schoonmama verzamelt er en ik ben het nog niet tegengekomen. Dus hopelijk zijn we toch een beetje 'uniek' uit de hoek kunnen komen.

Wat de suikerbonen betreft. Man, dat kost geld! Vooral als je 't laat maken. Met al die gadgets bij enzo... Pfff... Is dat echt nodig? Ik had aan 't Ventje gevraagd of ik ze zelf mocht maken en hij heeft me groen licht gegeven. De foto hierbij toont wat het eindresultaat geworden is. Persoonlijk ben ik er wel fier op en ik wil 't hier niet naar eigenstoef laten stinken, maar er zijn al mensen die gezegd hebben dat ik een winkeltje zou kunnen beginnen. Natuurlijk gloei ik dan van trots! 't Ventje is er ondertussen ook superfier op. De witte 'bakken' worden later omhoog gehangen in Mauro zijn kamer. Het treintje komt ook op zijn kamer natuurlijk.

Wat 't kamertje betreft: die is nog niet helemaal af. Als de meubeltjes afgewassen zijn, 't bedje gedekt, de gordijnen klaar (mijn mama gaat die dit weekend bestellen) dan zal ik er een paar fotootjes van nemen en hier ook komen posten natuurlijk.

Liefs,
Me die de lijst eens gaat checken terwijl Mauro zalig ligt te slapen.

The One Where I Gave Birth ...

Vrijdag een dagje 't stad ingetrokken met mijn zus. Ik had nog een dagje verlof en vanaf morgen start mijn bevallingsverlof. En ik moest per sé naar 't stad want de donderdag had ik mijn bril om ver te zien (en of dat ik die nodig heb! Zie ik wel als ik op de computer moet werken.) kapot gemaakt en zoals eerder gezegd: ik heb hem nodig.

Ik kruip 's avonds mijn bedje in... Zo rond een uur of tien. Ik leg mijn boek weg (doe ik elke avond, een beetje lezen...) en doe het licht uit (aan zo'n trekkoordje. Lekker ouderwets maar superhandig!).

Nog geen kwartiertje later, zo rond halfelf, voel ik een keiharde 'knets' in mijn buik. Ik zeg nog "Ah joenge!" tegen mijn buik. Onze Juul was ineens veel beweeglijker en toen ik naar 't toilet ging, was 't water dat ik plaste superhelder. Ik ben zo drie keer naar 't toilet gelopen op nog geen kwartier tijd en dat bleef zo klaar. Ik begon mij al vragen te stellen...

Ik ging dus naar beneden en ik neem de kindertraktaties en ik zeg tegen 't Ventje "Ik ga die nog afwerken, want ik voel iets raars en wil sebiet naar materniteit." Zijn reactie: "Zou je niet beter je koffertje maken?" Zo gezegd zo gedaan: ik maak mijn koffertje. Ik kleed mij aan. 't Ventje frist zich een beetje op en wijle weg. "Ze gaan ons terug naar huis sturen" zei 't Ventje. Kon mij geen knijt schelen!

Om halftwaalf kwamen we binnen. Ik had ondertussen gigantisch veel rugpijn en ik werd aan de monitor gelegd. Na een halfuurtje kwamen ze voelen: "Ge moogt blijven madam. U vliezen zijn volledig gebroken en ge hebt 3cm opening." 't Ventje naar beneden, mij gaan inschrijven, achter mijn koffertje... Ik lig te creperen op dat bed en ik zeg tegen 't Ventje "Ik wil een epidurale! Ga iemand halen." Die vroedvrouw: "Jaja, bij 't volgende onderzoek zullen we een geven."

Om vijf voor twee komt ze nog ne keer voelen... "Ge hebt volledige ontsluiting madam... Ge moogt in de beugels..."

Wablief!?!?!? Zonder epidurale???

Om 2u48 was ons zoontje geboren... Mauro. 3kg430 en 50.5cm.

Dus: Onze Juul is vanaf nu Mauro. En alles verloopt goed tot nu toe. Zelfs de borstvoeding.

Van een zalige zwangerschap en achteraf bezien bevalling gesproken...

Liefs,
Me die vanaf 2 juni 2012 de titel mama meedraagt voor de rest van haar leven...

PS: Ben er nog niet helemaal uit of ik een fotootje ga plaatsen...

The One With the Fabulous Week-End

't Ventje en ik hebben er een fantastisch superverlengd weekend opzitten.

Vrijdag hadden wij ook een dagje verlof ingepland. Puur voor ons. Om eens op adem te komen. Wat hebben we gedaan?

Eerst ben ik mijn auto aan de garage gaan afzetten. Mijn interieurlichtje brandde al non-stop van woensdagavond en begon redelijk heet te worden. Ik had schrik dat mijn auto in brand zou vliegen!

Zo rond een uur of halftien, zijn we gaan ontbijten met een Bongo-bon bij Max Boterhammen in Erembodegem (een beetje reclame maken mag wel eens, vind ik). Het was ronduit fantastisch! Een glaasje champagne, een grote kuip versgeperst fruitsap, een tas koffie, elk een koffiekoek en drie soorten broodjes, kaas, hesp, gerookte zalm, confituur, choco, roerei of spiegelei (in ons geval allebei een roereitje) en dan nog een potje yoghurt met vers fruit. Een supervriendelijke dame heeft ons bediend, op onze wenken. 't Interieur was zeer knap. Maar daar hebben we niet gezeten... Wij hadden ons op 't terras geplaceerd. 't Was schitterend weer! En we hebben genoten! Na een uurtje, zo rond halfelf, kwart voor elf, zijn we daar vertrokken.

Rond 11 uur waren we in Dreambaby. We hebben onze geboortelijst afgewerkt en de maxi-cosi mee naar huis genomen. Daar zijn we toch ook een uurtje mee zoet geweest... (Niet met die maxi-cosi, maar met al de rest. De finishing touch, zeg maar.)

Na het baby-gerief, zo rond de middag (twaalf uur, halféén) zijn we naar de kapper geweest. 't Was hoognodig dat mijn haar en dan in 't bijzonder mijn froufrou bijgeknipt werd en dat van 't Ventje eraf. Rond twee uur waren we daar buiten en zijn we naar 't stad getrokken.

Daar hebben we een terrasje gedaan (2x zelfs, want bibi moest regelmatig plassen). We hebben niet veel gekocht in feite. Twee paar ballerinaatjes voor mij en een t-shirt voor 't Ventje. Voor de rest zou ik eerst bevallen moeten zijn eer ik terug in iets 'normaals' pas. Dus nu iets kopen voor mezelf vind ik nogal stom...

Nadien ben ik naar huis gegaan. Ik heb een lekkere pastasalade klaargemaakt (tricolore pasta met hesp en zwanworstjes, tomaten - en appelblokjes). 't Ventje was 't gras gaan afrijden bij zijn Mama. Ons eten hebben we opgegeten terwijl we naar TV keken, ons bord op onze schoot.

Zaterdag zijn we thuis gebleven. Ik werd om 8uur wakker gehamerd dooreen schrijnwerker bij onze buurvrouw. Doeme, he. En de avond ervoor lag ik er ook niet vroeg in... 't Ventje was aan 't dweilen terwijl ik op 't terras in de zon de adressen op de enveloppen aan 't schrijven was. We hebben zaterdag vooral veel gesocialised met onze buren. als 't goed weer is en iedereen komt buiten, dan kan dat al eens gebeuren, he.

Zondag zijn mijn ouders langsekomen. 't Ventje heeft eerst met mijn Papa naa rde Formule 1 gekeken. Ik heb een beetje gebabbeld met mijn Mama. Een wandelingetje door onze wijk hebben we ook gedaan. 't Was plezant. Na de Formule 1 zijn 't Ventje en mijn Papa de commode van de babykamer alsook de nachttafel in elkaar gaan zetten. Ondertussen zijn mijn Mama en ik mijn broer ondereg ergens gaan oppikken. Die was weer verkeerd gereden... Hij heeft uiteindelijk ook nog kunnen helpen met 't kamertje van zijn petekindje. Vind die leuk ol te doen.

Maandagmiddag zijn we dan bij mijn Schoonmama gaan eten. Tomate Crevette met frietjes. Daarna zijn we effe bij de ouders van 't petekindje van 't Ventje langsgeweest.

't Was een superfijn weekend waar we allebei fameus van genoten hebben.

Liefs,
Me die nog twee dagen moet werken en dan aan haar vier-maanden-durend-'verlof gaat beginnen.

The One With Mother's Day

Afgelopen zondag was het Moederdag. Zoals jullie wel weten, was ik nog geen moeder op deze dag. Vandaag ook nog niet trouwens. Geen paniek!

Toen we in de bloemenwinkel stonden op zondagmorgan om een bloemetje voor mijn Mama te kopen, zei 't Ventje dat hij voor mij een Bijna-Moeder-Dag-Boeket ging kopen. 't Boeket op de foto is het geworden. Zo lief van hem. Ofwel heeft hij zichzelf al goed ingedekt, want 9 kansen op 10 zal hij wél al papa zijn op 17 juni. Tenzij onze Juul beslist om toch tien dagen op zich te laten wachten en we dus pas de 19de ingeleid gaan worden... Dat weten we dus nog niet. (Aanstaande maandag hebben we nog eens controle. Dan gaat de gyn ook voor de eerste keer 'voelen' of er al opening is. Met het feit dat we dan de kaap van 37 weken al overschreden zijn, voelt ze zich meer op haar gemak, want stel nu dat 't in gang schiet door haar? Dat zien we dan ook wel weer!)

Wat mijn vorig blogje betreft...

's Avonds kreeg ik telefoon van mijn mama. De operatie van mijn Nonkel was véél vlotter verlopen dan gedacht! Ze hebben minder weefsel moeten weghalen en 't gezwel zat niet zo geankerd als eerst gedacht.

Zaterdag kreeg ik opnieuw telefoon van mijn Mama. "Je Tante heeft gebeld..." Mijn hart zonk zowat in mijn schoenen, want ik dacht 't ergste. "Je nonkel ligt al op een gewone kamer. Hij heeft zijn tanden al in met wieken en hij heeft al water gedronken en yoghurt gegeten. Binnen twee weken moet hij terug en in slaap gedaan worden. Worden zijn tanden verwijderd en wordt er gekeken of hij opnieuw wieken moet krijgen of niet." Ik vroeg dan: "Hoe? Hij moet dan terug?" en mijn Mama antwoordde "Jaja, vrijdag mag hij al naar huis!"

Zondag dan naar mijn Mama geweest met pistoletjes en zwaantjes. Mijn Ventje en mijn Papa hebben samen naar de Formule 1 gekeken. Mijn Mama en ik hebben vakantiehuisjes opgezocht op Internet voor van de zomer.

Maandag was een gewone werkdag zonder nieuws van mijn Nonkel-front. Dinsdag stuurt mijn Mama mij een smsje "Je Nonkel is al thuis!"

Ben zo content dat alles goed gaat! Echt een pak van mij hart! Ook voor mijn Nonkel en Tante natuurlijk!

Enfin, veel goed nieuws deze blog.

Liefs,

Me die jullie een fijn verlengd weekend toewenst maar zelf morgen wel moet gaan werken...

The One With the Huge Surgery

Om 11uur is het zover ... Neen, ik ga niet bevallen of onder 't mes. Lieve help, neen! Vanavond ga ik heel misschien naar de kapper ja... Alhoewel...

Neen, om 11uur staat er iets héél anders op het programma!

Mijn nonkel (= de man van de zus van mijn Mama) weet sinds een tweetal maanden dat hij een gezwel heeft in zijn hoofd. Gelukkig is het goedaardig! Dat is al iets! Maar het moet er wel uit... Het gezwel bevindt zich onder zijn rechteroog en is zo groot als een groot kippenei.

Om 11uur gaat hij voor een achttal uur onder 't mes. (De gevoelige lezers stoppen nu beter met lezen...) Ze gaan aan de linkerkant van zijn neus een snee maken tot onder zijn linkeroog. Dan gaan ze over zijn neusbeentje, onder zijn rechteroog naar zijn rechteroor. Op die manier kunnen ze alles goed openleggen en weghalen. (Ik ben nog een stuk vergeten, want ze gingen ook een deel van zijn schedel blootmaken, geloof ik. 't Gezwel zit tot in zijn hersenen...) In principe zou zijn rechteroog er ook uit moeten, maar de dokter heeft hem gezegd "Als ik kon kiezen om tot mijn 86 jaar met twee ogen te leven of tot mijn 88 jaar met één oog, dan is mijn keuze snel gemaakt en kies ik voor de twee ogen." Dus het wordt wel een 'oogbesparende' operatie. Maar toch ... Na de operatie zal hij een maand lang niet kunnen eten noch drinken. Zijn mond zal één open gat zijn tot onder zijn oog (lijkt me heel vies...) Pas na één maand gaan ze zijn gehemelte kunnen reconstrueren en kan hij opnieuw tanden indoen.

Ik wou er niet te veel bij stilstaan. Maar ik denk wel aan hem, zijn vrouw (= mijn tante) en hun kinderen en kleinkinderen natuurlijk. Ik heb er wel 't volste vertrouwen in dat de operatie succesvol zal verlopen! 't Is ne beer van ne vent die niet zomaar kapot te krijgen is, zenne!

Liefs,

Me die vandaag heel de dag aan haar nonkel zal denken... Tegen wil en dank, want plezant is anders... (Soms heb ik te veel fantasie en zie ik alles in mijn gedachten...)

The One With My Concerns

Ik ga open kaart spelen met jullie...

Mijn uitgerekende bevallingsdatum is 9 juni 2012. Dat wil zeggen dat ik sinds gisteren 35 weken zwanger ben van de 40.

Het enige waarom we tegen vrienden en familie zeggen dat de uitgerekende bevallingsdatum 15 juni is, is zodat ze ons eventjes met rust gaan laten op D-day. Dat we niet constant smsjes en telefoontjes krijgen van "En? Is 't al zo ver?" Ik zou zot worden! Ik doe dat daarom dus ook nooit bij anderen!

Maar ik maak me zorgen...

Op de foto zien jullie de meubeltjes van de baby. Jullie zien' t goed! Nog in 't pak op de gang! En nog lang niet op zijn plaats! De babykamer is nog niet helemaal geschilderd... We wachten nog op de tweede laag... Het park dat dienst zal doen als wieg en de verschoontafel voor in de living, staan momenteel ook nog in de gang. Er is dus echt nog NIKS klaar voor dat kind. Zijn wij nu slechte ouders? Of hoe zit dat? En 't Ventje maakt er zich ook niet druk om, want hij zit niemand achter de veren, behalve mij. En dan liet hij me gisteren nog alleen naar de kinesist gaan ook!! Ik was RAZEND!!

Enfin...

Waar ik me - om eerlijk te zijn - nog 't meest van al zorgen om maak is omwille van het feit dat het moederinstinct nog bijlange zijn intrede niet heeft gedaan bij mij. Ik weet dat er een baby onderweg is waar we naar verlangd hebben, maar ik heb zo 't idee dat 't nog veel te abstract is om dat nu al doodgraag te zien. Is dat normaal? Ik denk het niet, he...

Versta me niet verkeerd: ik ben dolgelukkig! Maar ik kan nog altijd niet goed vatten dat er binnen dit en een goeie vijf weken een echt baby'tje van 't Ventje en mij in de living zal liggen terwijl ik aan 't bloggen ben... Eentje waardoor mijn wereld ineens heel anders gaat zijn...

Ik weet niet wat er scheelt met mij... Is dat wel normaal? Dat ik nog zo 'afstandelijk' ben en precies 'afgestompt' voor elke emotie. Die busramp van een tijdje geleden: ik vond dat erg, he. Maar ik heb er niet om gehuid. Precies of al mijn emoties zijn uitgeschakeld...

Liefs,
Me die zich vragen begint te stellen over haar 'mentale' gezondheid en hoopt dat jullie haar een beetje kunnen helpen?

The One with the Tummy Tub

Afgelopen vrijdag was het dus de begrafenis van Meter... Het was emotioneel, maar dat is normaal zeker?

Eerst hadden we met z'n allen afgesproken bij mijn Schoonmama. Van daar zijn we naar de kerk gegaan. Mijn Schoonmama, mijn Ventje en mijn Schoonbroer stonden aan de kist iedereen te begroeten. Mijn Schoonzus, hun drie kinderen + een lief en ik zaten al vooraan in de kerk.

Ik keek quasi constant achterom om te zien of ik bekenden zag binnenkomen. Bij 't zien van mijn eigen Mama&Papa en Oma&Opa ben ik beginnen wenen. Ik denk dat ik zo content was van hen te zien en te beseffen dat ik er nog van moet genieten, van de tijd die ons nog rest... Gelukkiglijk kon ik er vrij snel mee stoppen.

Een beetje later begon mijn Schoonzus ook te wenen. Ahja, 't was haar oma die begraven werd, he. Ik kon het ook moeilijk droog houden dan. Maar ik ben me naast haar gaan zetten - in afwachting van haar eigen man natuurlijk - en heb haar een beetje proberen troosten. Ik ben ook over onbenulligheden beginnen babbelen, want 't ergste moest nog komen, he. Ik wist niet goed hoe ik me moest gedragen... Achteraf gezien was dit wel een goeie aanpak, want ik kreeg volgend smsje van haar: "Merci voor je lieve steun vandaag. Ben blij met zo een schone zus"

Tijdens de mis zelf waren er ook momenten waarop ik het niet droog kon houden, zoals toen de drie reeds geboren achterkleinkinderen naar voor gingen met een kaarsje en ik erachteraan voor ons ongeboren kindje... Maar ik moest sterk zijn voor mijn eigen Ventje, he. Hij heeft het slotgebed voorgelezen en 't was de eerste keer dat ik de tranen in zijn ogen zag blinken. Hij heeft ze niet vergoten, maar ik merkte wel dat hij mijn steun kon gebruiken. Al was 't maar een hand op zijn of mijn been...

Nadien zijn we naar het kerkhof gegaan. We hebben daar een allerlaatste groet gebracht aan Meter door een roosje op haar kist te leggen. Dan zijn we in een rij gaan staan onder een afdakje om iedereen te begroeten. Mijn Ventje in zijn kostuum, zonder jas. Hebben jullie gezien wat weer het was de vrijdag? Koud, veel wind en regen! En hij stond daar zonder vest... Enfin. Niet moeilijk dat hij nu snipverkouden is! Dat moment was heel dubbel. De mensen kwamen naar ons toe, zeiden "Innige deelneming" en in één adem "en proficiat, he." Zo'n dubbel gevoel! Ongelooflijk!

Op de koffietafel was het dan weer 'plezant'. Een beetje bijgepraat met de familie van 't Ventje. Met zijn kameraden die zijn komen opdagen. Ach, we hebben heel veel steun gekregen!

Na de koffietafel zijn we naar mijn Schoonmama gegaan. We hebben de doos met kaartjes leeggemaakt en allemaal gelezen. Na nog een tijdje zijn we nog eens naar 't kerkhof gegaan. 't Verse graf van Meter zien was ook wel speciaal. Alle bloemen lagen op een hoop aarde. De zerk was weg, want die moest aangepast worden natuurlijk. Ben eens benieuwd wanneer die terug gaat zijn.

's Avonds hebben we dan frietjes gegeten met de hele familie. Mijn Schoonmama kon niet veel eten en vond ons precies een bende uitgehongerde wolven. Maar ja...

Zondag was het dan het verjaardagsfeestje van 't Neefje van 't Ventje. Die was er vrijdag ook natuurlijk als één van de achterkleinkinderen van Meter. En zondag werd deze foto van 'mijnen tuub' gemaakt. De eerste en tot nu toe enige foto van mijn buik tijdens deze zwangerschap. Hopelijk ga ik het me niet beklagen dat het er zo weinig zijn...

Liefs,

Me die blij is dat Meter rust gevonden heeft en er zeker van is dat zij ervoor zorgt dat Onze Juul gezond en wel ter wereld zal komen en blijven...

The One With the Goodbye

Woensdag 11 april 2012 - 22uur: telefoon van mijn Schoonmama. " 't Ziekenhuis heeft gebeld. De verpleegster zegt dat 't vannacht wel eens de moment kan zijn waarop ze haar laatste adem kan uitblazen." Wij naar 't ziekenhuis aan 't bed van Meter. Schoonmama kwam ook toe. Na een uurtje heeft 't Ventje mij naar huis gebracht. Ik heb - ondanks alles - ook wel mijn rust nodig natuurlijk.

's Morgens om 8uur kwam 't Ventje thuis. Hij is er - samen met zijn mama - de hele nacht gebleven.

Donderdag 12 april 2012 - 18uur: 't Ventje en ik gingen op bezoek in 't ziekenhuis. De vloeibare voeding was stopgezet. De dosis morfine werd verhoogd. Meter sliep. Ze wist niet dat wij er waren. Ze was rustig. Haar ademhaling ging beter. Verpleegster zei dat het zo nog wel drie, zeven of twintig nachten kon duren. Schoonmama is ook naar huis gegaan, want zij had heel weinig geslapen (de nacht ervoor al helemaal niks, de eerdere nachten een paar uur...).

Vrijdag 13 april 2012 - 5u30: telefoon van mijn Schoonmama. "Meter is gestorven." Om 5u38 zaten zowel 't Ventje als ik in de auto richting Schoonmama. Ik denk dat we rond 6uur kwart in 't ziekenhuis waren. Meter lag er mooi bij. Rustig. Met precies een glimlach op haar gezicht. Ben wel na vijf minuutjes op de gang gaan staan, want ik vond het zo raar om haar borstkast niet omhoog en omlaag te zien gaan. Toen heb ik een paar traantjes gelaten.
't Ventje heeft me thuis afgezet. Ik heb ontbeten. Heb me om 7uur gedoucht. Heb van halfacht tot acht aan de suikerbonen gewerkt om mijn gedachten te verzetten, maar dat is niet volledig gelukt. Ben dan naar mijn Schoonmama en 't Ventje gereden.
Tegen 9uur kwam mijn Schoonzus daar ook aan. De doodsbrief was al grotendeels opgesteld. Tegen 10uur was de begrafenisondernemer daar. Die heeft alles meegenomen om de proefdruk klaar te maken. We gingen wachten op zijn telefoontje om de proefdruk te gaan bekijken.
Ik ben rond de middag naar de winkel gereden achter brood en charcuterie. Tegen halftwee hadden we gedaan met eten en begonnen we na te denken over het doodsprentje.
Zo rond twee uur kwam de man van mijn Schoonzus ook aan. En rond 15uur kregen we telefoon dat de proefdruk klaar was. Wij met ons vijven naar de begrafenisondernemer. De proefdruk gelezen en goedgekeurd. Kist gekozen, bloemen gekozen...
Om 16u15 waren we terug bij mijn Schoonmama. Nog verder gewerkt aan het doodsprentje. Na een goed uurtje kregen we een telefoontje dat de brieven klaar waren. 't Ventje en mijn Schoonbroer hebben dan het kleed van Meter en een ketting meegenomen naar ginder en zijn met de brieven teurggekomen.
We zijn begonnen met de adressen op te schrijven op de enveloppen. Postzegels werden geplakt.
Zo rond een uur of 8 zijn de mannen achter frietjes gereden. Die waren nogal slap... Na 't eten zijn 't Ventje en ik één brief gaan wegdoen. We hebben heel eventjes bij die mensen gezeten en waren tegen 23uur terug thuis.

De volgende morgen dan tegen 9uur in' t postkantoor. Veel brieven rondgedragen. 't Was een drukke dag! Vooral ook omdat mijn Schoonzus en Schoonbroer hun drie kinderen mee hadden gebracht.

Enfin, ondanks de 'ellende', want we zagen het van mijlenver aankomen natuurlijk en hebben ruim de tijd gehad om afscheid te nemen, hebben we ook nog een fijn weekend gehad. Vooral door 't gezelschap.

Liefs,
Me die blij is dat ze kan gaan werken om haar gedachten te verzetten, want aanstaande vrijdag is de begrafenis...