The One With the Comic Books

Gisterenochtend hoorde ik op de radio dat er een nieuwe strip van Suske en Wiske is uitgekomen. Anders dan we gewend zijn. Maar wat wil je ook, wetende dat de tekenaar honderd jaar geleden geboren werd. Ondertussen is hij ook al 23 jaar geleden gestorven... Ik denk dat het dan ook maar normaal is dat ze 'meegaan met hun tijd'. Ik vind het langs de andere kant wel leuk dat zijn verhalen en fantasieën zijn blijven bestaan. Een beetje een 'zekerheid' en 'constante' in mijn leven.

Ik ben die strip ook eens gaan opzoeken op 't Internet. Ik heb ze gevonden op stripweb.be. Amai, een strip dat kost geld! Maar niets weerhoudt me ervan om toch een lumineus idee te hebben en er blijven aan denken tot ik het eindelijk eens heb kunnen neerschrijven.

Ik ben van plan om een stripcollectie (te laten) aanleggen. We zouden kunnen starten met Jommeke en De Kiekebpes en misschien ook nog Suske en Wiske. Als er dan cadeau-ideeën worden gevraagd, kunnen we dat altijd meegeven,;samen met de nummers die we al dan niet hebben.

Het lijkt me wel wat om zoveel strips te hebben. Later ook, voor Mauro. Voor mijn lessen Nederlands. Ik heb gemerkt dat strips tegenwoordig quasi altijd een lesbegin zijn. Niet anders dan voordelen dus, volgens mij! 't Ventje leest ook graag strips. Maar aangezien we er maar een stuk of twintig hebben, leest hij altijd dezelfde...

Enfin, ik ga terug aan mijn strijk verderdoen en hopen dat Mauro toch nog in slaap valt in plaats van zo staat te wenen. Aandachtswenen, welteverstaan.

Liefs,
Me met het lumineuze idee en veel goeie moed en energie door de zon.

The One With the Bomb

Ik heb jullie al eens kort verteld wat mijn dagelijkse job inhoudt, naast het mama zijn.

Op 18 januari 2010 ben ik bij mijn huidige werkgever beginnen werken. Dit is tot op heden mijn vierde job, maar tot op heden nog altijd niet mijn droomjob. Hoewel ik ze ontzettend graag doe! Moest ik mijn job kunnen oppakken en naar Aalst verhuizen, ik sprong erop! Maar dit gebeurt dus niet en ik blijf mij elke dag meer dan 70km verplaatsen om centjes te verdienen.

Enfin.

Ik werk hier ondertussen bijna 3,5 jaar en al zeg ik het zelf: ik heb een relatief goed contact met mijn collega's. Behalve natuurlijk wanener ze fameus tegen mijn kar rijden. Dan kan het zijn dat ze het (in sommige gevallen voorlopig) verkorven hebben. Dan hoef je niet meer op mij te rekenen. Nochtans ben ik het type die iedereen altijd onmiddellijk wil helpen in de mate van het mogelijke.

Zo heb ik nog een collega die voor iedereen altijd onmiddellijk in gang schiet. Op hem kan je altijd rekenen. Een harde werker die zijn job tot in de puntjes kent en je zelfs komt helpen, ook al is het niet voor hem bedoeld. Kortom: een supercollega! Ik werk met hem niet direct samen, maar heb wel een zeer goed contact met hem.

Eigenlijk zou ik in de verleden moeten schrijven over Patrick.

Ja, je leest het goed. Verleden tijd.

Maar dat lukt nog niet...

Maandagochtend, zo rond een uur of halftien, hebben we het harde nieuws te horen gekregen dat Patrick zondag beslist heeft om uit het leven te stappen. Hij heeft zich opgehangen.

Dat was het!

Nadien moesten we gewoon terug aan het werk gaan.

Alsof er niks gebeurd is.

Maar ik kan het hele gebeuren maar niet uit mijn hoofd zetten! Ik blijf eraan denken!

Ik vind het zo erg voor zin vrouw en drie kinderen. Er was niks aan hem te zien. Hij heeft er niet over gesproken.

Wat is er gebeurd?

Zoveel vragen. Zo weinig antwoorden. Want niemand weet er meer over.

Liefs,

Me die zich ontzettend verward voelt door dit gebeuren en het nog erger vindt dat erover wordt gezwegen.

The One With the Tupperware

Tupperware. Wie kent deze plastiekfabrikant nu niet? Ik denk dat iedereen ze kent én heeft!

Mijn eigen plastiekkast puilt zo goed als uit. (Misschien moet ik die eens uitkuisen?) Ik moet wel toegeven: ze hebben goed gerief. Maar evenveel rommel of onbruikbare zaken. En duur!! Dat zijn ze ook!! Voor een beetje plastiek...

Zo heb ik ooit een pastakoker voor in de microgolf gekocht. Van een miskoop gesproken! Ik gebruik dat dus nooit, he! Ja, om mijn cake in te zetten. Ik gebruik dat dus op-zijne-kop.

Maar ...

Vanavond gaat er bij mij thuis wel een culinair atelier van Tupperware door. Hij (een mannelijk consulent) gaat kip in de oven klaarmaken, zonder vetstof. En die zou er volgens 't boekje krokant en sappig moeten uitkomen. Ik ben eens benieuwd! Ik heb ineens ook gevraagd om daar een beetje pasta bij te koken. Dan kan ik die pastakoker een testen en zien of dat echt zoveel beter is dan koken in een kookpot.

Ik weet nu al wel dat ik iets ga kopen ook. Een patisserieborsteltje (in plastiek, uiteraard. Ik heb er nu één met haartjes maar ik vind dat precies niet echt proper...) en zo'n kommeke voor slaatjes in mee te nemen naar 't werk. (Van goede intenties gesproken, denk aan dieet.)

Gisteren ben ik mijn wijnglazen van de zolder gaan halen en heb die afgewassen. 28 in totaal! Ik denk wel dat ik daarmee moet toekomen! Ik schat dat er iets van 15 à 20 man gaat zijn. Alleen jammer dat nog niet iedereen bevestigd of geannuleerd heeft... Dus ik ben er niet zeker van.

Liefs,

Me met straks de overvolle living en morgen de grote opkuis en afwas.

The One With the Hot Guy

Maandagochtend...

Eerste werkdag na een weekje verlof dat aan elkaar hing van de slechte nachten...

De nacht van zondag op maandag ook meermaals gebroken door een huilende baby...

Nog geen koffie gedronken...

Nog een beetje slaperig en verlangend naar mijn bed...

Hongerig, maar geen tijd voor ontbijt...

Ik rij onze wijk uit en zie blauwe zwaailichten. IK hou dan even halt achter de geparkeerd wagens om die zwaailichten te laten passeren.

Ik wacht heel eventjes... Maar er komt niets af.

Dan zie ik dat ze stilstaan.

Ik rij door en hou halt voor de ambulances. Ambulanciers rijden een brancard buiten en in de ambulance. Ze moeten hiervoor over de straat.

Vlak aan mijn auto tegen mijn raam passeert een ambulancier die aan de brancard trekt.

Mijn gedachte?

"Verdomme! Wat ne knappe vent!"

En hup... Ik was van slag wakker!

Liefs,

Me die alleen al voor die ambulancier in de ambulance wil terechtkomen en haar dag goed gestart was. *knipoogt*

The One With the Birthday

Vanavond gaan we de 83ste verjaardag van mijn opa vieren. Ik ben zo blij dat die er nog altijd is. Zo'n beetje een constante in mijn leven tot nu toe. Maar ik weet ook wel dat 't evengoed de laatste verjaardag kan zijn die we vieren... Enfin, laat ons hopen dat hij nog tien jaar meegaat!

Maar dus: vanavond gaan we eten. Mijn oma heeft ons uitgenodigd, dus mijn mama&papa, mijn broer&zus, mijn Ventje&ik (en Mauro natuurlijk). Mijn oma heeft ook nog een andere zoon van hen uitgenodigd, met de drie kinderen en aanhang. Nu is 't zo dat die mensen dus nooit naar mijn grootouders omkijken. Ik heb ze een tijdje geleden trouwens allemaal gedefriend op FB. Alleen mijn tante&nonkel hebben iets van zich laten horen als reactie op Mauro's geboorte. Maar mijn nichten en neef? Geen denken aan! Ik kom daar trouwens niet goed mee overeen. Mijn ene nicht heeft mij ooit eens wreed in mijn gat gebeten op Tinternet dat vanaf dan alle bruggen zijn opgeblazen, wat mij betreft.

Die ruzie, die vergeet ik niet zenne!

Ik was gaan solliciteren bij een bedrijf in Diegem. Maar toeval wilde dat mijn nicht daar ook werkte. Ik dacht: "Oh! Als ik die job krijg, dan kunnen we elkaar misschien meer zien enzo. Gaat plezant worden!" Maar amai, ben ik van een kale reis thusgekomen!

Ik kreeg te horen (ik denk zelfs op 't einde van 't gesprek) dat ik niet weerhouden ben omdat mijn Frans niet goed genoeg was. Ik kon daar perfect inkomen. Er werd me verteld dat ze op zoek waren naar een Franstalig iemand met kennis van het Nederlands, in plaats van andersom. Ik heb dit zo ook aan mijn ouders verteld, want dit was wat ik te horen kreeg. Nog geen uur later belde mijn tante naar mijn mama. "Eh! Wat heb ik gehoord? Jullie dochter is daar gaan solliciteren? Ze hebben haar niet weerhouden omdat haar Frans barslecht is. Dat werd toch tegen die van ons gezegd."

Nog geen kwartier daarna krijg ik van mijn lieftallige nicht een bericht via (toen nog) Netlog. "Ge moet niet liegen tegen u ouders, he. U Frans was gewoon te slecht. Ge moet u maar gaan bijscholen, zoals ik gedaan heb. En dan krijgde dienen job wel. Maar ja... Als ge niks speciaals wilt doen." (Of toch zoiets in dienen trant.)

Awel, vanaf dan is 't voor mij gedaan! Ik laat mij zo niet beledigen, zeker niet via Internet en zeker niet op basis van 'leugens' of éénzijdige verhaalkant (of zoiets).

Twee jaar geleden heb ik ook met haar aan één tafel gezeten voor de verjaardag van mijn opa. En ik moet zeggen: Dat was gezellig!! *rolt met de ogen*

Liefs,

Me die niet bepaald uitkijkt naar 't etentje vanavond maar zich met plezier over die 'vete' overzet voor 't plezier van haar oma en opa...

The One With the Men's World

 

 

Ik zal eens wat meer uitleggen over mijn dagdagelijkse bezigheden. Diegene die ervoor zorgen dat wij ons huisje kunnen betalen.

 

Ik werk bij een bouwbedrijf. Wij hebben twaalf filialen in heel België. Ik ben verantwoordelijk voor de klantenportefeuille van zes van de twaalf filialen, samen goed voor ongeveer tweeduizend klanten. Het is de bedoeling dat ik hen opbel vanaf het moment dat ze vervallen facturen hebben. Ik sta hen ook te woord als er een probleem zou zijn met een (onbetaalde) factuur. Ik probeer een goeie service te bieden aan mijn klanten en een goed contact te hebben met 'mijn filialen'. Want die filialen moeten mij opbellen als er een geblokkeerd order is en dan kunnen wij - de cel krediet - al dan niet dit order vrijgeven.

 

Het is dus van het grootste belang dat er een goeie communicatie is tussen alle partijen.

 

Nu dat laatste loopt wel eens mis. Ik ben een vrouw in een mannenwereld. Een Nederlandstalige vrouw in een voornamelijk Franstalige mannenwereld. Zien jullie de problemen al?

 

Gisteren werd mijn hoogtepunt bereikt. Op een gegeven moment had ik zoveel zin om een potje te bleiten, gewoon omdat er weer de zoveelste discussie was die ik verloren had. (Niet dat ik niet tegen mijn verlies kan. Integendeel. Ik ben de eerste om mijn ongelijk toe te geven.) Ik kreeg weer beschuldigingen naar mijn hoofd geslingerd die op niks sloegen en van drie maand geleden dateerden dat ik er gedemotiveerd door werd. In plaats van mij daar toen over aan te spreken en direct uit te praten. Ik was dat akkefietje trouwens al volledig vergeten!

 

Enfin, ik heb er een nachtje over geslapen en heb vastgesteld dat ik moet gaan werken voor ons huisje en voor Mauro (om centjes te hebben) en niet om vrienden te maken. Dus met die insteek trek ik zo dadelijk ook naar mijn werk.

 

Liefs,

Me die zich vandaag de laatste keer deze week in het hol van de leeuw gaat wagen.

The One With the Cadeau-box

Geef ons één of andere cadeau-bon/box/give-a-do/wat-heb-je-nog-allemaal? en ik garandeer je: een week, maximum twee weken voor de vervaldatum schieten we ten huize Me, Myself and We in actie. 

Deze bon hebben we tijdens onze housewarming voor familie (we hebben er twee georganiseerd, één voor familie, de andere voor vrienden, anders was er véél te véél volk in één keer) gekregen. Deze housewarming vond plaats op zaterdag 24/09/2011. De vervaldatum van die bon is 31/03/2013, wat toen nog keieieieiei-ver leek. Ineens bleek ik ook zwanger te zijn, dus had ik gevraagd om naar de cinema te gaan tijdens de zwangerschap, voor dat klein wezentje er was. Maar dat is er nooit van gekomen.

Dus eindelijk, na nog eens negen maand en een half, zijn we eens naar de cinema geweest. We zijn eerst gaan eten in Gentbrugge. Een gewoon simpele brasserie. 't Was in orde. Qua eten moet je nu niet 't meest hoogstaande verwachten, natuurlijk. Maar de bediening en 't interieur waren TOP! Echt super! In deze brasserie konden we volledig à la carte bestellen wat we wilden. Er werd op 't einde van de rit gewoon € 49,95 in mindering gebracht.

Na 't eten zijn we dan naar de cinema van Gent vertrokken. Dat ligt daar ook nogal in 't putteke van 't stad, seg! We hebben nogal moeten zoeken! Maar allez... Op den langen duur hebben we 't dan gevonden. Blijkbaar was daar ook 'n heel leuke loungebar in/aan de cinema. We hebben dan eerst nog een Carlsbergske voor 't Ventje en een glas witte wijn voor mij gedronken. Nadien zijn we popcorn en drank gaan halen om in de kleine zaal te gaan zitten en naar 'Broken City' te gaan kijken.

We hebben ervan genoten, van 'n avondje cinema. We hebben ons Klein Ventje uiteraard gemist, maar 't was al bij al nog gezellig! Wat mij betreft voor herhaling vatbaar! Want ik merk aan mezelf dat 't Groot Ventje precies niet meer op 1 staat...

Liefs,
Me die tot inzicht is gekomen.

The One With the Not-So-Lazy-Sunday

Afgelopen zondag hadden we bezoek. Zeven volwassenen en vier kinderen tussen de twintig en zes maanden oud. Het was een gezellige boel. Ik hou ervan om mensen uit te nodigen en in de watten te leggen. Komen eten voor hobbykoks. De commentaren fantaseer ik er gratis bij.

Eerst had ik wat hapjes voorzien. Je kent dat wel: drie soorten chips en dan een paar ovenhapjes. Stomweg van het merk Delhaize, maar superlekker! Gelukkig vloog er deze keer is geen brood of bakpapier in brand. Ik heb daar nogal een handje van weg blijkbaar, surtout als S&N over de vloer komen... Dan heb ik het meestal vlaggen.  

Nadien had ik pompoen-wortelsoep gemaakt. Zelfgemaakt en ook superlekker. Van die croûtons-d'or en soepbolletjes mochten niet ontbreken natuurlijk. Als ik eventjes mag stoefen: mijn soep is wel altijd lekker. Dat kan ik nog goed maken. Soep. Is ook niks moeilijk aan, he. Gewoon je groenten laten platkoken en er dan met de mixer doorgaan. De soep van mijn schoonmama is precies altijd relatief weinig gekruid. Ik vind die nogal flauwtjes. Iedereen vindt die altijd lekker en dan proeven ze de mijn en vinden ze die ook lekker... Maar zelf vind ik de mijn stukken beter dan de hare. Erg, he? Ach ja. Er zijn zoveel dingen die zij beter doet dan ik - of toch denkt te doen - dat wat ik nu zeg nog heel braaf is.

Nadien heb ik dan drie quiches met prei en spek gebakken. En me wreed verbrand aan de oven... Maar ze waren allemaal lekker! De prei was al de dag voordien gekuist dan was ik daar al vanaf. En in feite is quiche maken absoluut niet moeilijk, he. Behalve dat dat toch een halfuur in de oven moet staan...

Na de quiche, heb ik gauw opgeruimd en de afwas gedaan terwijl iedereen zijn eten aan 't laten zakken was voor het dessert. Ik had cakeknikkers gemaakt maar zelf vond ik ze niet WAUW. Kant-en-klare cake gemengd met philadelphia roomkaas (natuur). Hier bolletjes van gerold, op een mikadostokje gestoken en in gesmolten, gekleurde witte chocolade gestoken. Ik had er dan twee per persoon op een bordje gelegd met een bolletje vanille-ijs bij en iedereen vond het SUPERlekker, behalve ik... Ik ben er toch over aan het nandenken om het opnieuw te maken met Mauro's eerste verjaardagsfeestje. Ik ga er een balonnenfeestje van maken!

Enfin, om alles kort samen te vatten: het was een zalige (na)middag en ik heb ervan genoten.

Liefs,
Me die ervan houdt om haar huis open te stellen voor vrienden en familie en de kuis achteraf er met plezier bijneemt.

The One With the Wild Idea

Ik heb een wild plan. Een heel wild plan!

Hoe ik eraan ga beginnen, dat weet ik nog niet. Ik zou héél graag iets zelf maken om gemakkelijk tijdschriften en/of stripverhalen in op te bergen. Ik dacht aan een soort koker waar ze in passen. Om liggend of staand op de deur (van de WC) te hangen.

Maar hoe begin ik daaraan?

Ik weet nog eens niet of mijn 'idee' wel duidelijk is...

Het stoort mij dat er boekskes op de grond liggen aan het toilet. En als er niets ligt, stoort het mij ook... Ik ben geen gemakkelijke, ik weet het.

Liefs,

Me die eens goed gaat nadenken over wat ze wil en gaat proberen dit te maken. Op pinterest heb ik mijn idee nog niet gevonden, dus misschien ben ik de eerste?

The One With the Move

Wij verhuizen !

Niet 't Ventje, Mini-We en ik. Neenee. Wij wonen graag waar we nu zijn en zouden er voor geen goud van de wereld nog willen vertrekken. We zijn er al zeer gelukkig geweest en gaan er nog gelukkiger worden, misschien. Binnenkort zal ik nog eens een paar fotootjes van ons Liefdesnestje posten, zie.

Het is met mijn werk dat we gaan verhuizen. Aanstaande zaterdag en misschien een kleine kilometer verder dan waar we nu zitten. Gelukkig werden wij nog niet opgetrommeld om te komen helpen. Zou niet lukken ook niet. Ik heb thuis een ietsie-pietsie te veel werk dit weekend. Vrijdagavond ga ik naar een Tupperware-avond. Zaterdag zou ik in 't stad moeten geraken, zouden de ruiten gekuist moeten worden en de boodschappen gedaan, opgeruimd en gedweild is ook geen overbodige luxe. Zondagmiddag komen er vrienden eten bij ons, samen goed voor zeven volwassenen en vier kinderen... Als zij vertrokken zijn, staat er weer een hele opruim en kuis te wachten...

Enfin, om terug te komen op de verhuis met 't werk: de ideale gelegenheid om een keer orde op zaken te stellen en op te ruimen, weg te gooien, te sorteren, te klasseren en zo  voort en zo verder...

Ik kijk er wel naar uit om op een nieuwe locatie te zitten die naar het schijnt beter geëquipeerd zou zijn dan waar we nu zitten: met airco, zonnewering... Er komen ook nog twee andere diensten bij ons zitten waardoor er eens andere mensen te zien zijn dan die die we nu altijd zien. Er zou een refter voorzien zijn wat ook deugd gaat doen in plaats van aan mijn bureau te blijven zitten om te eten... Jaja, verandering van spijs doet eten zegt men.

Liefs,

Me die vanaf maandag haar berichtjes vanop haar nieuwe werkplek zal schrijven (als er nog tijd voor zal zijn, want gezien het feit dat er daar wel een refter zou zijn...)

The One With the Nine Months

Hij wordt zo snel groot, dat mannetje van ons. De tijd staat niet stil!

Negen maand wordt-ie. Negen maand! Morgen...

Hij is altijd content, heeft quasi nooit ween-uurtjes. Kan zich alleen prima vermaken. Maar speelt ook graag met mama en papa. Slaap 's nachts als een roosje. Overdag iets minder. Maar zelfs dan nog zeurt hij niet (echt). 't Is een zalig kind!

Alleen zitten lukt nu ook al een tijdje. Hij is al twee keer omgevallen en met zijn hoofd op de grond terecht gekomen, maar hey! Het kind houdt er geen blijvende schade aan over. Niet dat ik zo'n lakse mama ben, maar te overbezorgd is ook nergens goed voor. Welk kind heeft er nu geleerd om te stappen zonder vallen? Juist. Geen enkel!

Hij geniet ervan om op zijn gemakje bij zijn mamaatje te liggen, en zijn mamaatje geniet ervan hem bij haar te hebben. Binnenkort zal dat misschien ook gedaan zijn...

Als we het fototoestel bovenhalen, wordt hij 'n echt fotomodel. Lachen. Deugenietoogjes trekken. We hebben (om vooral zeer stoeferig te klinken natuurlijk) bijna geen enkele lelijke foto van dat kind. We vinden hem dan ook om op te eten!

Tegenwoordig heb ik het moeilijk om hem te missen als ik op 't werk ben. Zal waarschijnlijk komen door heel dat proces rond het drama in Fabeltjesland. Over 't laatst heb ik een artikel gelezen waarin een verzorgster vertelde wat er met Corneel gebeurd is, een baby van negen maand. Zien jullie de link?

Enfin, met Mauro gaat alles prima! Zes maart mogen we nog eens op bezoek gaan bij K&G. Dan zullen we zijn maten en gewichten opnieuw kennen.

Liefs,
Me die mini-me ongelooflijk graag ziet en niet geloofde dat moederliefde zo sterk kon zijn.

The One With Turbo

Op 23 augustus 1999 werd hij geboren. Zes weken later gingen mijn Mama en Papa op de Kermis bij ons in 't dorp smoutebollen halen. Ze kwamen echter niet met smoutebollen naar huis, maar wel met een superschattig katje van bij goeie vrienden van hen. Turbo was zijn naam.

We hebben bij de buren zoveel katten zien komen en gaan die - om het cru te stellen - te dom waren om auto's te ontwijken. Onze kat was slimmer dan dat en heeft ze allemaal overleefd. Hij zocht geen gevaar op. Was ook nooit ziek.

Hij was mijn steun en toeverlaat bij pijn of verdriet omdat mijn lief het had uitgemaakt. Zijn warm lijf bezorgde me troost. Hij bracht me ook kalmte op momenten dat ik gefrustreerd en boos was.

Ik kon er ook op vloeken als hij voor de zoveelste keer zijn nagels van contentement in mijn been zette. Of op de momenten dat hij doodgraag naar binnen wou komen en dan maar tegen mijn raam vloog en begon te krabben en miauwen in 't midden van de nacht.

Maar als hij dan binnen was, kwam hij op mijn voeteinde liggen, of zelfs in mijn knieholten! Nog later begon hij dan spinnend op mijn hoofdkussen te trappen dat ik er van wakker werd.

Maar dat alles weegt niks op tegen 't verdriet dat ik nu voel. Mijn Papa had "een klein beetje slecht nieuws" te melden.

"We moeten Turbo nooit meer eten geven", zei hij.

Hij is stomweg verdronken in 't zwembad...

Mijn steun en toeverlaat op de momenten dat ik nog thuis woonde, en onlangs ook nog toen ik heel boos was op 't Ventje. Ocharme...

We maakten zoveel plannen met Mauro! Dat hij erachter ging lopen en mee ging spelen. 't Kind heeft hem ocharme één keer kunnen aaien... Zijn speelkameraadje is hij nu al kwijt...

Gelukkig heb ik nu een ander warm lijveke om te koesteren en dat me troost brengt bij pijn of verdriet. Zoals nu.

Lieve Turbo, lig daar maar zalig op een bolleke op je wolk en spin er op los! Kijk maar neer op ons van daarboven en weet dat we je altijd graag gezien hebben. Het ga je goed. R.I.P.

Liefs,
Me die nu dolgraag een stevig potje wil huilen maar zichzelf een zeer onnozel mens vindt daardoor.

The One With a Little Bit of Everything

Oef... Ik heb terug een beetje ademruimte... Examens zijn achter de rug, alleen waren ze niet heel schitterend... Ik ben rijkeijk te laat in gang geschoten waardoor ik niet alles meer in mijn hoofd gestampt kreeg en daar zal ik in augustus de vruchten van mogen plukken. Mijn twee algemene vakken, zijnde taalcompetenties en didactiek, die waren wel goed. Daar had ik een goed gevoel bij. Mijn twee hoofdvakken waar ik een 'inhoudelijk expert' voor wil worden, die vielen zwaar tegen. Maar daar dient een tweede examenzittijd voor natuurlijk. Een tweede kans. Met veel meer inzicht in de materie, de tijdsdruk, de docenten... Ik laat de moed zeker en vast niet zakken. Ik wil het zo graag! Maar voor niets gaat de zon op. En dat is ook het enige wat er gebeurt in 't leven gratis en voor niks zonder inspanning.

Ik heb uit mijn eerste examenperiode wel geleerd dat ik veel meer en beter moet leren plannen en mij daaraan moet houden. Daar maak ik straks, na dit blogje, nog even tijd voor. Om alles netjes in mijn agenda te noteren. Enige voorwaarde? Het moet realistisch haalbaar zijn. Mijn hoop strijk is niet te overzien! Een echte schande! We hebben niks meer in onze kleerkasten hangen. is wel gemakkelijk voor thuis, maar niet om te gaan werken. *knipoogt*

Voor de rest gaat alles goed met mij. Dank jullie wel.

Mauro groeit als kool! Afgelopen zaterdag is hij 8 maand geworden. 't Kind zit fier rechtop sinds vorige week, zonder steun! En zijn tweede tandje is er ook doorgekomen. Gelukkig zonder al te veel problemen en gezaag van zijn kant. Het is wel nog altijd een droom van een kind! Gisteren heel de dag weggeweest met hem, zelfs op restaurant. We hebben hem niet gehoord, behalve toen hij kraaide van plezier toen we hem aan het knuffelen waren.

Met het huis gaat alles zijn gangetje. Voorlopig zijn nog altijd alleen maar de babykamer en de trap geschilderd. Dit jaar gaan we living en onze slaapkamer schilderen, alsook de badkamers. En de tuin afwerken natuurlijk. De tweede kinderkamer wordt pas geschilderd als het nodig is. De zolder wordt pas geschilderd als die afgewerkt is, wat voor volgend jaar zal zijn. En pas daarna wordt de gang geschilderd. Ahja, hier moeten we nog passeren met al't gerief voor de zolder. Zijn we beter dat we nog de kalken muren vermassacreren in plaats van de verf.

Om aan de living te kunnen beginnen, heb ik een interieurapp gedownload. Hiermee kan ik van de kamer foto's trekken en hopelijk dan een kleurke op de muren zetten enzo. Ik heb al mijn gedacht, maar 't Ventje moet zijn OK nog geven... Misschien kan ik hem overtuigen als hij 't gezien heeft.

Met 't Ventje en mij gaat ook alles goed, ja. Ik ben mijn hoofd aan 't breken over een valentijnsdiner, alleen weet ik niet wat ik zou klaarmaken... Ik heb er geen flauw benul van! Ik heb nog eventjes tijd om hierover na te denken natuurlijk...

OK. Dit was het dan. Een update van jewelste over van alles en nog wat.
Bedankt om dit in zijn geheel te willen lezen.

Liefs,
Me die nu aan haar planning voor school gaat beginnen.

The One With the Silence

Ik steel nu eventjes de tijd om een update te schrijven en mijn achtergrond aan te passen aan de huidige wersomstandigheden.

't Is hier stilletjes, ik weet het. Maar dat komt omdat ik mezelf een blogpauze heb toegestaan om te blokken.

Vanwaar komt dat woord 'blokken' eigenlijk, in de zin van studeren? Ik zou 't niet weten. Ik vind het ook zo stom klinken! Ik moet studeren. Daar komt het op neer.

Mijn uurtje middagpauze gaat op aan het lezen van jeugdboeken voor Nederlands. Mijn avonden zijn volledig gewijd aan Nederlands, want daar heb ik aanstaande maandag examen van.

Volgende week zullen mijn middagen aan didactiek gewijd worden, mijn avonden aan Engels. Want daar heb ik de maandag en vrijdag nadien examen van.

't Is dus stressen tot en met, maar ik mag niets laten merken op mijn werk... Daar weten ze wel dat ik aan 't bijleren ben, maar niet dat ik dat eigenlijk doe om hier binnen drie jaar weg te kunnen. Ondertussen heb ik aanstaande donderdag een sollicitatiegesprek in Aalst, dicht bij huis dus. Dat komt er ook nog eens bij! En dan de ene nieuwjaarsreceptie na de andere...

't Komt allemaal weer samen, he...

Liefs,
Me die heel eventjes het evenwicht kwijt is en daarom haar blog naar de laagste plaats schuift op haar prioriteitenlijstje. Voorlopig! 

The One With the New Year

Eerst en vooral: een spetterend nieuwjaar 2013 toegewenst!

 

 

Goede voornemens, wie maakt ze niet? Ik denk altijd: ik maak er geen, want ik kom ze toch niet na. Maar uiteindelijk zijn er toch altijd dingen die ik me voorneem om beter te doen of anders aan te pakken dan vorig jaar.

 

 

Zo heb ik al zo lang ik mij kan herinneren de vreselijke gewoonte om in plaats van op mijn nagels te bijten, op mijn vingers zelf (en dus dat vel) te bijten. AFSCHUWELIJK! Dat is iets dat ik dit jaar zeker moet afleren, want het trekt op niets en is een slecht voorbeeld voor Mauro.

 

Ik ga ook echt eens werk maken van een dieet en wat meer beweging. Het is nodig dat er ongeveer 15 à 20 kilo afgaat. Zou dat haalbaar zijn binnen het jaar? Want stel je voor dat ik ten huwelijk gevraagd word... Dan moet ik er toch tegen een potentieel huwelijk goed uitzien? Binnen het jaar zou mooi zijn. Moest ik niet ten huwelijk gevraagd worden, dan ben ik toch maar al mooi die kilo's kwijt en is dat een zorg minder tegen dat het dan wel zo ver is. En daarbij: voor mezelf en mijn twee ventjes wil ik er goed uitzien en me goed in mijn vel voelen.

 

Plannen! Dat is iets waar ik mij ook meer op moet kunnen toeleggen! Mijn studies geraken niet rond omdat ik te laat begin aan alles... Jammer genoeg. Ik krijg het niet rond, maar dat is omdat ik mijn prioriteiten verkeerd leg. Ik probeer een huishouden te runnen, een goeie mama te zijn, lekker te koken, genoeg te slapen en te studeren. Ik denk dat ik een beetje tijd van mijn slaap zal moeten afpitsen om te studeren. Een duidelijke en goed na te komen planning opmaken zou misschien ook al helpen. Alles moet gepland worden. Mijn werk, woon-werk verkeer inbegrepen. Mijn bezigheid bij thuiskomst, zijnde Mauro in bad doen en eten maken. Eer de keuken opgeruimd is, is het dan met gemak halfacht, acht uur. Dan is het bijna tijd voor Mauro zijn laatste flesje en bedtijd. Ik denk wel dat dit alles vastgelegd kan worden. Is een mooi werkje voor de agenda op onze gloenieuwe Ipad, wat ook nog een speelgoedje is waar we onze weg op zoeken.

 

Mijn blog onderhouden! Van groot belang! En meer lezers trekken. Maar hoe doe ik dit? Ik ga nog eens goed moeten nadenken...

 

Enfin, veel werk voor veel te weinig tijd. Want die vliegt zo snel voorbij!

 

Liefs,

Me die nu al de hele voormiddag bezig is geweest op de computer en maar twee uurtjes voor school gewerkt heeft. Pfff...

The One With Christmas

Ik wens jullie allen zeer prettige kerstdagen vol eten en drinken, overgoten met een sausje van vriendschap en liefde.

Laat ons hopen dat 2013 - ondanks ongeluksgetal 13 - toch een jaar vol geluk, liefde, vriendschap, plezier en een zeer goede gezondheid mag zijn!

Feestelijke kerstgroet,

Me, Mine en Mini-We.

The One With My Very First Biscuit

Gisteren hielden we een Sinterklaasfeestje voor mijn metekindje en 't Ventje zijn petekindje. En uiteraard voor ons eigen kindje ook.

Ter gelegenheid van dat feestje, heb ik mijn allereerste biscuit gemaakt!

Mijn deeg heb ik gemaakt volgens de aanwijzingen van deze dame. En ik moet zeggen, het was wel gelukt. Maar tien minuten met een mixer in suiker en eieren staan roeren... Daarvoor zou een KitchenAid ideaal zijn! Dan kan ik dat opzetten en ondertussen iets anders doen. Maar neen, 't Ventje bijt niet... Het zal niet onder de kerstboom liggen (wegens te duur... Voor € 600 mag die ook de keuken opgeruimd houden enzo, en dat is niet het geval)...

Mijn biscuit werd dan opengesneden en er werd rodevruchtengelei tussen gesmeerd. Daarmee was die ook eens op.

Ik heb dan de bovenkant van mijn biscuit proberen gladstrijken met crème au beurre. 200 gram goeie (ongezouten) boter, 200 gram bloemsuiker en één eetlepel water. En roeren maar! De bovenkant van mijn biscuit was redelijk hobbelig... Ik weet nog altijd niet goed hoe dat kwam en of dit normaal is...

Daarna heb ik met rolfondant proberen werken. Ik kreeg mijn groene onderlaag niet dun genoeg en ook niet groot genoeg om ze volledig over mijn taart te laten vallen. Iemand tips hoe ik dit kan wel kan doen? Want dat lijkt me zo moeilijk! Ik heb dan juist maar de bovenkant bekleed met groene fondant. Uit mijn rode heb ik dan een mijter proberen snijden. Bij het slagroom heb ik dan drie zakjes vanillesuiker en gele kleurstof gedaan en dit goed opgeklopt. Met een spuitzak heb ik dan proberen afwerken. De buitenkant van de biscuit werd ook nog afgewerkt met slagroom, bij gebrek aan rolfondant of crème au beurre voor chocoladeschilfers en bij te veel aan slagroom om de pot uit te likken.

Wat vinden jullie van mijn eerste creatie? Let op: alle begin is moeilijk. Maar ik was al zeer trots op hetgeen er op tafel kwam.

In feite viel de taart wel redelijk zwaar uit. Ik had er snel genoeg van. Ze was nog niet luchtig genoeg.

Als avondeten hebben we dan pannenkoeken gegeten. Iemand heeft zelfs pannenkoeken belegd met kaas! hoe haal je 't in je hoofd!? Ik wou er niet van proeven!

't Was een leuk feestje en de kindjes waren braaf. We hebben goed gelachen. En iedereen was content. Zoals het op een feestje hoort te zijn. Maar wel druk... Vier kindjes voor zes volwassenen, en dan nog eentje onderweg. Dus volgend jaar zijn we al zeker met zes volwassenen en vijf kindjes. Wie weet is er dan bij ons ook nog een onderweg... (Voor zover ik weet is het nog altijd niet van dattum, hoor. We hebben een zeer efficiënt voorbehoudsmiddel... Namelijk geen seks... *knipoogt*)

Liefs,
Me die hopelijk nog veel biscuits gaat bakken.

The One With the Letter to my Son

Liefste schat,

Je papa en ik doen er alles aan om van jou een gelukkige baby, later peuter en kleuter, scholier, tiener, adolescent en volwassene te maken. Jammer genoeg hebben we niet alles in de hand...

Deze week zijn er een paar verschrikkelijke dingen gebeurd...

Inias, een jongen van 14, is van een brug gesprongen en aangereden door een vrachtwagen. Hij  wou uit het leven stappen en dat is hem gelukt. Blijkbaar werd hij gepest op school...
Een meisje van 18 jaar reed met haar auto op de E17. Ze is op de pechstrook gaan staan met haar auto en dan te voet de rijbaan opgegaan. Een aanstormende vrachtwagen kon haar niet meer ontwijken en heeft haar aangereden. Naar het schijnt wou dit meisje ook uit het leven stappen en is ook zij daarin geslaagd...

Ik heb - om eerlijk te zijn - goed nagedacht over het feit of ik al dan een kindje wou. Want eerlijkheid gebied mij om toe te geven dat de wereld zot is geworden. Niet alleen door de bovenstaande feiten. Er zijn nog verschrikkelijke dingen gebeurd de afgelopen tijd waarvan ik denk: "In wat voor een wereld leven wij nu?"

Let op: ik heb geen spijt van het feit dat jij in ons leven bent gekomen. Integendeel! Aankomende zondag wordt je al een half jaar. Je papa en ik hebben 't gevoel dat je al veel langer in ons leven bent. Zo vol heb je onze harten laten lopen met liefde voor jou. We kunnen en willen je niet meer missen. Zelfs de uren dat je in de crèche bent, zijn uren te ver verwijderd van mij. Ik mis je dan...

Wat wij - je papa en ik - je wel willen meegeven, lieve schat, is het feit dat wij altijd voor je klaar zullen staan als er iets zou schelen. We zouden het heel erg  appreciëren moest je het ons vertellen als je met iets zit. Zodoende komen we niet voor een voldongen feit te staan als je een wanhoopsdaad zou plegen. Laat ons hopen van niet, natuurlijk! En niemand uit onze omgeving!

We willen er alles aan doen om jou gelukkig te maken, maar we kunnen jammer genoeg in deze zotte wereld geen wonderen verrichten. Het enige wonder dat we tot nu toe verricht hebben, ben jij. En hopelijk blijft dit een aantal jaren zo. Blijf je gelukkig. En  weet je dat je op ons kan rekenen, dag en nacht, voor het kleinste probleempje in dat mooie hoofdje van je.

Lieve schat, ik hou van jou. En ik wil je nooit meer kwijt! Sluit me daarom - als je veertien bent - niet buiten. Integendeel. Leun en steun op mij. Ik zal je helpen waar ik kan.

Ik beloof je dat ik er alles aan zal doen je gelukkig te maken door in een warm nestje op te groeien, waar knuffels en kussen je rond de oren vliegen.

 

Dikke zoen,
Je mama en papa.

 We houden van je! Voor eeuwig en drie dagen...

 

The One With the Update

OK. Hier gaan we dan. Mijn titel behoeft niet veel uitleg. Ik ga hier gewoon een algemene update geven. 't Is weer superlang geleden dat ik de tijd genomen heb jullie in mijn leven te betrekken en hoewel ik mij uitgebreid excuseerde voor de spelling - en typfouten die ik in het verleden gemaakt heb, heb ik er toch nog vastsgesteld in mijn vorige blogje! Shame on me...

Ten eerste: mijn éénmalig weekmenu is uitgedraaid op een fiasco. Ik heb het niet helemaal kunnen naleven en twee van de zes gerechten waren compleet mislukt. Bey bey voornemen om met weekmenu's te werken! Hoewel het misschien vanaf het nieuwe jaar wel te doen moet zijn... Dus nog een week of zes geduld... (Wat vliegt de tijd toch!)

Ten tweede: met Mauro gaat alles heel goed. Komende zondag is hij al zes maanden oud! Onlangs is hij wel ziek geweest (vorige week, want hij is toen niet naar de crèche gegaan). Hij moest aërosollen. Maar al bij al heeft hij dat niet slecht gedaan!

Hij zit al een tijdje aan vier voedingen per dag. 's Morgens zo rond 7uur een flesje melk. 's Middags rond halftwaalf patatjes. 's Namiddag rond 16uur fruitpap. En 's avonds voor slaaptijd zijn flesje. We zijn aan 't proberen hem wakker te houden nadat we ermee thuiskomen om hem om 8uur zijn flesje te kunnen geven en dan te slapen te leggen. Hij begint nogal vroeg aan zijn nacht als we hem laten slapen bij thuiskomst.

Zitten lukt nog niet zelfstandig. Rollen doet hij als geen ander. Gisteren bijvoorbeeld lag hij 180° graden gedraaid in zijn park (dus met zijn hoofd op de plaats van zijn voeten) en op zijn buik. Hoe hij 't geflikt heeft weten we nog altijd niet. 't Is zo'n schatje en ik zie hem zo graag! Ik kan er geen genoeg van krijgen en zou hem wel kunnen opeten!

Ten derde: ik weet niet wat het is met mij, maar ik ben precies niet echt meer gelukkig... Is dat een winterdipje ofzo? Ik heb nochtans alles wat mijn hartje begeert: een tof huisje, een ventje en een zoontje, maar toch... Ik heb het gevoel dat sinds de geboorte van Mauro ik niet meer voldoe aan de normen van een lief. Dat wou ik zo graag vermijden! Maar 't gebeurt toch, precies... En ik heb nog niet gevonden hoe ik mij terug 'verliefd' kan laten worden op mijn groot ventje...

Ten vierde: de school. Ik wil zo graag leerkracht worden! Maar ik heb nog niet genoeg kunnen doen naar mijn gevoel... Ik heb nog niets gestudeerd. Ik begin te laat met mijn taken. Ik vermoed dat het komt door gebrek aan steun op het thuisfront. Er loopt daar iemand rond die mij al meermaals gezegd heeft dat hij pas fier gaat zijn op mij als ik mijn diploma haal zonder het huishouden, mijn job en ons gezin te 'verwaarlozen'. Nu moet je mij eens uitleggen hoe ik dit kan bolwerken? Ik denk dat ik nu alles wat moet negeren om na 't behalen van mijn diploma meer tijd te kunnen creëren voor alles. Maar dat wordt niet begrepen...

Ten vijfde: mijn job. Ik vertrek thuis voor 7uur 's morgen om om 8uur te kunnen beginnen. Ik ben verplicht om een uur middagpauze te nemen en ik mag pas naar huis gaan om 17uur. Dit wil zeggen dat ik pas tegen 18uur thuis ben, mét Mauro. Ik ben sinds mijn terugkomst op zoek naar een job dichter bij huis om alles (gezin, huishouden, job en studies) beter te kunnen combineren, maar gezien de economische siutatie van ons land is dit geen sinecure. En toch kreeg ik onlangs het verwijt dat ik mij niet genoeg aanpaste en mijn best niet deed om alles te kunnen combineren. En ook dat 't groot ventje een andere job moest zoeken zodat er toch iemand dicht bij huis werkt. Ik was zo kwaad toen hij dit zei!

Ten zesde: ik voel me soms een vrijgezel... Een van mijn eerste blogberichten heb ik het er al over gehad: 't groot ventje slaapt vooral in de zetel. Ik kan er niet meer tegen! Maar 't lukt hem niet om zoals elke normale mens op tijd zijn bed op te zoeken... Maar wie mag er dan uit voor Mauro? Jeps, ikke. Want 't groot ventje hoort hem niet...

Amai, wat een blogbericht! Het kan tellen als update, maar 't is vooral een klaagzang zo te zien. Hopelijk zijn jullie niet afgeschrikt en komen jullie zeker nog terug, want het wordt hoog tijd voor wat positivisme!

Liefs,

Me die deze zaterdag voor 't eerst in haar leven een biscuit gaat bakken. Maar tekst, uitleg en foto's zullen wel volgen. ;-)

The One With the Weekmenu - week 46

Ziezo. Mijn allereerste weekmenu is opgesteld. Vandaag begin ik eraan (met het gerecht voor zondag 18/11, maar dan gaan we naar mijn ouders. Dus maak ik dat vandaag).

Vandaag dus een driegangendiner: eerst een duo van scampi's (in zachte curry en in lookboter), dan een chateaubriand met kruidenkaasboter en pommes duchesses en daarn een panna cotta van witte chocolade. Hopelijk lukt vooral die panna cotta. Dat is de eerste keer dat ik dat ga maken.

Morgen staat er dan ajuinstoemp met spek op het menu.

Dinsdag moet ik naar school, dus zijn het balletjes in tomatensaus (van den Delhaize. Lekker!) met luiwijvenpuree voor 't Ventje. Wat ik ga eten, dat weet ik nog niet.

Woensdag is het escalope limona piccata. Kalfsvlees met citroensausje en volkorenpasta.

Donderdag wordt het kip in de wok met kruidenroom.

Vrijdag is visdag dus lasagne met kabeljauw en olijventapenade.

Zaterdag een ovenschotel 'Gehakt Parmentier'.

En dan is 't weeral zondag en gaan we bij mijn Mama en Papa eten. :)

Tegenwoordig vind ik het zalig om op vrijdagavond om halfacht op mijn gemak naar de winkel te gaan met de zelfscan. Dan is er niet veel volk. Alle rekken zijn goed gevuld. Ik werk op mijn doodste gemak de  boodschappenlijst voor de hele week af en ik kan er dan weer tegen.

Ik ben eens benieuwd wat dit weekmenu gaat geven, want alles gaat versgemaakt worden (behalve dinsdag). Ik ga nog nooit zoveel gekookt hebben in één week dan nu voorzien. Normaal kopen wij diepvriesgroenten en bakken daar een stuk vlees bij en patatjes. Maar dat is altijd hetzelfde! En ik wou eens verandering... Of hoe doen jullie dat? Variatie in jullie eten brengen?

Liefs,
Me die nu eerst de panna cotta gaat maken en dan voor school gaat werken.

The One With the (W (S) ) M

Pfieuw... Ik zit hier met het schaamrood op mijn wangen! Eerst en vooral omwille van het feit dat het een tijdje geleden is dat ik nog geschreven heb. En ten tweede: hoeveel schrijf - / typfouten heb ik gemaakt tot hier toe! Gigantisch veel! En jullie hebben daar gewoon over gelezen? Zonder iets te zeggen? Jullie zijn toch echte schatten, he!

Enfin. Nu heb ik jullie helemaal om de tuin geleid! Want wat wil mijn titel nu zeggen?
Ik ben op dit ogenblik een WSM.

Eerst en vooral zal ik beginnen met de M uit te leggen. De M van mama. Want dat ben ik - zoals jullie weten - al sinds 2 juni dit jaar. Een superfiere mama die haar twee pollekes kust omwille van het feit dat Mauro (ook een M) zo'n braaf en rustig kind is. Een andere keer zal ik nog eens een update geven van Mauro zelf.

Dan moeten we de W erbij denken. Want sinds 10 september ben ik officieel een Werkende Mama. Ik had nog wel verlof, maar werd niet meer betaald door de Mutualiteit. Een Werkende Mama... Een fulltime werkende mama. Ik ben heus niet de enige, dat weet ik wel. Maar omdat Mauro zo'n zaligheid is, ben ik beginnen nadenken...

En dan komt de S, he! Sinds 24 september ben ik een Werkende, Studeren Mama. Ik ben aan mijn opleiding via Hoger Afstandsonderwijs begonnen. Nog steeds zonder de volledige steun van 't Ventje, maar 't is mijn droom die ik najaag en waar hij en Mauro later beter van zullen worden. Want een gelukkige vrouw/mama is toch het allerbelangrijskte?

Mijn huidige job doe ik wel graag, maar niet tot aan mijn pensioen. Aangezien ik pas met pensioen mag gaan op 1 oktober 2050 (indien dit niet verlengd wordt) is dat nog een hele poos en kan ik maar beter een job uitoefenen die ik met hart en ziel wil doen.

Vandaar dat ik op heden de titel WSM draag, Werkende, Studerende Mama.
En vandaar ook het schaamrood op mijn wangen in verband met die schrijffouten... Want een leerkracht Nederlands to-be... 't Is niet gepremitteerd, he.

Liefs,
Me die de loodzware job heeft van haar fulltime baan te combineren met gezin & huishouden en studies.

The One With the Reorientation

Als kind kreeg ik altijd de vraag: wat wil je later worden? Ofwel in zo van die vriendschapsboekjes, ofwel in 't echte leven. Mijn antwoord? Juffrouw!

Na mijn middelbaar ben ik dan ook vol goeie moed naar de Hogeschool getrokken voor Lerarenopleiding Secundair Onderwijs. Blijkbaar had ik de studie lichtjes onderschat of verkeerd aangepakt, ik weet het niet. Maar ik had een relatief zware tweede zit aan mijn been die ik heb meegedaan maar waar ik nog altijd niet voor alles slaagde.

Het jaar nadien heb ik Lerarenopleiding Lager Onderwijs gevolgd, omdat ik dacht dat het lager meer mijn ding was. Maar ook hier weer hetzelfde verhaal... Verkeerd aangepakt of mijzelf onderschat? Ik weet het niet. Zware tweede zit. Nog altijd niet voor alles geslaagd. Dus dan ben ik maar gaan werken...

In 2006 was dit.

Ondertussen zijn we zes jaar verder en al een heleboel stappen.
In 2008 ben ik 't Ventje tegengekomen.
In 2009 zijn we gaan samenwonen.
In 2010 hebben we een huis gekocht.
In 2011 zijn we naar dat nieuw huis verhuisd.
In 2012 hebben we ons eerste kindje gekregen.

En door dat eerste kindje die supergemakkelijk is, heb ik veel tijd gehad om na te denken...

Binnen drie weken moet ik opnieuw gaan werken. Maar ik sta er niet voor te springen. Het is niet mijn droomjob en ik zie me dat niet doen tot ik met pensioen mag gaan. Ik zie me in feite niks anders doen dan lesgeven tot ik met pensioen ga.

Wat heb ik nu gevonden? Lerarenopleiding in Hoger Afstandsonderwijs. Zowel Secundair als Lager. Mijn keuze valt toch op het Secundair, hoor. Aangezien ik van allebei geproefd heb, ken ik het verschil.
Net wat ik zoek! Woensdag heb ik hierover een gesprek met de studiebegeleider. Ik moet me maar 5 keer per semester naar een monitoraat begeven op de campus zelf. En dan voor mijn examens natuurlijk. En al de rest studeer ik thuis op mijn eigen tempo.

Mijn vingers jeuken om eraan te beginnen! Gisteren heb ik mijn cursussen nog gevonden van het eerste jaar en het is niet te onderschatten, ik weet het. Alleen is het jammer dat 't Ventje het niet ziet zitten. Hij geeft me sterk het gevoel dat hij mij niet wil/gaat steunen.

Maar ik ga mijn wil doordrijven zodat hij ziet dat ik het echt meen en zo zal ik hem wel kunnen overtuigen. Het belangrijkste is toch dat hij op alle vlakken een gelukkige mama heeft voor zijn kind? En niet eentje die tegen haar goesting gaat werken en dan slechtgezind thuiskomt...

Hebben jullie enige tips voor mij, behalve doorzetten en plannen?

Liefs,
Me met de wilde plannen maar met de volle goesting.

The One With the Three Months

 

Vandaag wordt/is Mauro drie maanden oud/jong. Wat vliegt de tijd! Binnen drie weken moet ik hem met spijt in het hart achterlaten in de crèche om te gaan werken. De Quality Time is dan definitief voorbij, maar ik heb me voorgenomen er in het weekend driedubbel van te genieten!

 

Wat kan Mauro ondertussen al wel of niet?

Hij kan lachen! Nog niet met geluid, maar hij lacht gewoon constant. Is een zaligheid om te zien. Behalve als hij honger heeft, een vuile pamper heeft of doodmoe is.

 

Hij grijpt nog steeds niets gericht vast, maar heeft wel alles in de gaten. Zijn rammelaar kent hij goed. Die laat ik dan door hem vastpakken (de grijpreflex nog benutten nu hij die nog heeft) en dan bejubel ik hem tot-en-met. Dat doen we elke dag een kwartiertje ongeveer. Hij vindt het plezant, want hij lacht dan. Zijn handjes begint hij ook te ontdekken, want die bestudeert hij nogal. Maar hij doet er voor de rest niet te veel mee, behalve in zijn mondje proppen.

 

Gisteren op zijn verschoonkussen heeft hij vijf minuten op zijn armen gesteund en zijn hoofdje goed omhoog gehouden (zie foto). Dus hij wordt goed sterk. En ndat was effe schrikken... Want ik had het niet in de gaten.

 

't Is zo'n fijn ventje en ik ben zo gelukkig. Maar toch ontbreek ik nog iets in mijn leven... Daarover hebben 't Groot Ventje en ik wel eens ruzie ... Maar daarover zal ik later nog wel bloggen om jullie mening eens te horen.

 

Liefs,

Me die foto's aan 't bekijken is om te bestellen en vaststelt hoe hard Mauro al veranderd en gegroeid is.



The One With the Stairs

Zoals jullie wellicht weten, hebben wij 'n nieuwbouw gekocht die wij stilaan aan het afwerken zijn. Opdat al het plakwerk genoeg tijd zou krijgen om uit te drogen, werd ons aangeraden om toch een tijdje te wachten met schilderen. 

De muren zijn niet schilderklaar, dus daar kruipt wel wat werk in. Gelukkig kunnen wij rekenen op de expertise van een professionele schilder die alles schilderklaar kan zetten en kan schilderen! Zo is het voor ons in de toekomst gemakkelijker om de muren een ander kleurtje te geven zonder al te veel werk. 

Het eerste dat we laten doen hebben, is de kinderkamer. Jammer genoeg zijn er nog altijd een paar details die afgewerkt moeten worden, zoals daar zijn: de lamp vasthangen, een kader omhoog hangen en een paar schapjes (de bakken waar zijn suikerbonen nog op staan, die komen aan de muur). Momenteel hebben we echter zoveel ander werk dat dit er nog niet van gekomen is. Maar van zodra het in orde is, zal ik uiteraard fotootjes posten van de kinderkamer. 

Deze zomer zijn we twee weken naar de Ardennen geweest. Meer moesten wij niet ondernemen met een twee-maand-oude baby. Gelukkig waren we niet thuis, want ondertussen heeft onze buurman onze trap behandeld met olie. We mochten er dan niet over lopen, dus het was goed dat we weg waren, dan kon onze buur van boven tot onder werken zonder naar iets te zien of rekening te houden met ons. 

We hebben ervoor gekozen om met een combinatie van olie + vernis en verf te werken. 

De eerste drie foto's laten de trap zien voor de behandeling.
De laatste drie foto's laten de trap na de behandeling zien.
De traptreden en de leuning waar je je aan vastpakt, die zijn geölied en vernist. De andere zaken zijn geschilderd in een iets lichtere tint dan onze voordeur.

Stilaan komt alles in orde in en aan ons huisje. De tuin is ook bijna klaar, op een kleine strook na die nog opgevuld moet worden met kiezelsteentjes, maar dat zal voor volgend voorjaar zijn.

Nu al de rest nog... De living, de keuken, de gang, de berging, de badkamers, onze slaapkamers, babykamer twee en de zolder... Momenteel zal ik nog voldoende blogmateriaal hebben!

Naast werken en dingen in orde brengen, hebben we ook nog tijd om te dromen, om te proberen die dromen waar te maken en om te feesten. Maar daarover later meer.

Liefs,

Me die content is dat de trap klaar is zodat daar al minder stof vanaf komt.

The One Where Enough is Enough

Ik heb veel geduld en ik doe lang en hard mijn best om vriendschaps - en familiebanden in ere te houden, maar genoeg is genoeg!

Langs mijn Mama haar kant - haar broer en zussen - hangen we redelijk goed aan elkaar. We zien elkaar zeer frequent, vierden tot drie jaar geleden samen Oudjaar. Gingen als eerste op babybezoek bij mijn neef toen hij zeven jaar geleden voor de eerste keer papa werd.

Toen ik naar Ternat verhuisde en ver van mijn thuisbasis en familie ging wonen, heb ik geprobeerd de band in ere te houden door op 1 mei mijn neven en nichten uit te nodigen bij ons thuis voor een hapje en een drankje. Wat doe je anders op een eerste mei? Niet bijster veel... Dus ik wou er een gezellige namiddag van maken.

Kwam ik van een kale reis terug, seg! Mijn twee neven - twee broers - waren het vergeten... Want er lag nog niks officieel vast. Wat hadden ze verwacht? Een papieren uitnodiging in plaats van een sms? Enfin, uiteindelijk is één van die neven dan toch afgekomen, maar de andere (die die papa is) niet.

Ondertussen is die ene neef al drie keer papa. Elke keer ben ik quasi onmiddellijk op babybezoek gegaan.

Maar nu ik zelf mama ben geworden, heb ik nog niets, maar dan ook niets van hem noch zijn vrouw gehoord. Geen sms, geen telefoontje, geen bezoekje... Niets! En dat steekt een beetje... Of ligt dat nu gewoon aan mij? Ik was dat van die eerste mei trouwens al compleet vergeten... Gisteren viel mijn knikker. Dus wat mij betreft is de maat vol! Ik doe mijn best niet meer, hoor.

Ik heb een andere neef die twee weken voor mij ook zijn eerste kindje heeft gekregen en daar zijn mijn getrouwde neef met drie kindjes en vrouwlief zelfs naar 't ziekenhuis gegaan! En ik hoor er niks van...

Maar als er dan wafels verkocht worden op de school van hun dochter, dan bellen ze wel... En dan twee weken later brengen ze de wafels die ik na nog eens twee maand in de vuilbak mocht kieperen omdat wij dat eigenlijk niet eten...

Zoals ik reeds zei: mijn grens is bereikt. Ik doe mijn best niet meer! 't Is gedaan!

Ik heb nog zo'n nonkel ook, maar dan langs mijn Papa zijn kant. Het is zeven jaar geleden dat ik hem en zijn vrouw gezien heb. Drie jaar geleden, in 2009, gaven wij een feest ter ere van het feit dat wij gingen samenwonen. Onder lichte druk van mijn Oma, heb ik die nonkel ook een uitnodiging opgestuurd. Zo beleefd als hij is, heeft hij mij gebeld, een boodschap ingesproken op mijn voicemail om te zeggen dat ze niet konden komen en nadien nooit meer gebeld. Nu met de geboorte van Mauro heb ik hem gewoon niet meegeteld om een geboortekaartje naar te sturen. Maar wederom onder lichte druk van mijn Oma, heb ik hem er toch één gestuurd (weliswaar een kopie, want ze waren op). Ik had aan mijn Oma ook doopsuiker meegegeven voor aan de tantes en nonkels van mijn Papa te geven die een cadeautje hadden gekocht of een kaartje hadden gestuurd. Nu heeft mijn Oma één van die zakjes aan mijn nonkel gegeven. Maar die heeft ook nog niks van zich laten horen! Wat moet ik doen? Hem bellen, zeggen "Seg, ge hebt alles gekregen, zoude mij gene proficiat wensen?"? Ik krijg het daarvan op mijn zenuwen! Gewoon een belleke is al meer dan genoeg van diene mens! Meer verwacht ik echt niet. Maar ja...

Liefs,
Me die nog geweldig naïef is, maar die nu wel weet dat ze beter af is met vrienden dan met familie. Vrienden kan je tenminste zelf kiezen...