#wijvenweek: Dromendag

Iedereen heeft dromen. Daar valt niet aan te twijfelen.

Dromen is volgens Van Dale: een droom hebben; zich verbeelden; hopen op; suffen.

Een droom is volgens Van Dale: gedachten, beelden die in de slaap voor de geest komen; fantastische toekomstbeelden.

Awel, he. Ik zal nu eens beginnen schrijven!

Op korte termijn is de babykamer helemaal klaar in de kleuren lichtgroen en - paars. De meubeltjes gaan erin staan. Het tapijtje gaat er liggen. In de living gaan het park en een verzorgingstafel staan. De koets zal in de gang staan, samen met de maxi cosi...
Ik ga ook 'proper' buitenkunnen vanuit onze living. Het terras wordt één dezer aangelegd. Om het terras onmiddellijk wat op te fleuren, ga ik nog bloemen halen en die in onze lege bloempotten zetten. (Een lege bloempot. Op wat trekt dat nu? Toch op niks zeker?)
En het mooiste van al! Binnen een drietal maanden ligt er in dat parkje een baby!

Ik zou graag een kinderdagverblijf openen... Ik heb op het punt gestaan hiermee te beginnen toen ik nog bij mijn ouders woonde. Ondertussen is die microbe nog altijd niet helemaal verdwenen uit mijn lijf. (Zie maar naar mijn blogje van gisteren.)
Of leerkacht worden...
Alleszins, ik wil iets beginnen doen met kinderen! Alleen jammer dat 't Ventje niet zozeer in deze plannen gelooft en mij zelfs een beetje 'tegenwerkt', want om leerkracht te worden zal ik opnieuw moeten gaan studeren... Is nochtans mijn ultieme droom! Elke keer als ik voorbij 'n schooltje rij, dan steekt dat een beetje...

Het eerste deeltje zijn mijn mooie toekomstbeelden. Het tweede deeltje zijn de zaken waar ik op hoop.

Liefs,
Me die van haar ultieme droom toch eens werk moet maken nu het nog kan.

#wijvenweek: Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.

Hebben wijven in feite wel een mening? Ik denk meer dan dat er gedacht wordt. En vrouwen kunnen mijns inziens ook véél beter argumenteren. Hoewel dit niet zozeer nodig is bij het verkondigen van een eigen mening natuurlijk.

Een mening... Volgens Van Dale is dit een/de manier waarop men over een bepaalde zaak denkt.

Mijn manier van denken is meestal in stilte en nooit schriftelijk. Ik denk over verschillende zaken het mijne. Maar om er nu zomaar één uit te pikken en dit met jullie te delen, dat wordt wat moeilijker.
Hoewel ik wel denk dat ik er eentje gevonden heb (een bepaalde zaak waar ik op een bepaalde manier over denk, he)...

Dit 'verhaal' komt uit mijn eigen leven en beleving. Dus als ik iemand hiermee tegen de borst stoot, dan wil ik mij daarvoor ergens wel verontschuldigen. Langs de andere kant: ik word uitgedaagd om mijn eerlijke mening te geven op mijn eigen blog over een bepaald iets. Aangezien het hier mijn blog betreft, doe ik hier tenslotte nog altijd wat ik wil. Ach ja...

Het begon allemaal eind 2008. Ik had mij bij Kind & Gezin (in Zemst. Het gaat specifiek hierover. Want ik denk dat er daar veel verschillen tussen zijn.) aangemeld om onthaalouder te worden. Ik ben op gesprek geweest bij hen en dat viel wel mee, dacht ik. Ze zijn bij mij thuis (allez, bij mijn ouders thuis. Ik woonde nog thuis.) geweest en alles werd goed bevonden om kindjes te mogen opvangen. Tijdens dat gesprek is het beginnen scheeflopen... Naar mijn gevoel.

Een bereking tussen gesprek 1 en gesprek 2, leerde mij dat ik op dinsdag, woensdag en donderdag om 7uur de eerste van 4 kindjes zou moeten opvangen en 's avonds om 19uur zou de laatste van 4 weggaan. Wat dus wou zeggen dat ik 36 uur bezig zou zijn met 4 kinderen. Mijn loon zou in januari 2009 € 593 geweest zijn. Dan moest daar nog het eten vanaf voor die prutskskes. Wat er voor de rest nog af moest, weet ik niet meer.

Mijn mama was ook onthaalmoeder, ettelijke jaren eerder. Zij was in feite huismoeder en zocht een bezigheid voor als wij naar school gingen, dus koos zij ervoor om kindjes op te vangen. Heel leuk allemaal en wij hebben er niet onder geleden.
Maar toen ik tegen de dame van K&G zei dat ik graag onmiddellijk 'vol' zou zitten omdat deze job mijn broodwinning zou zijn, zei ze kortaf "Dat gaat niet." Ik zei haar dat dat toch wel moest gaan, want dat er al zoveel mensen waren die mij benaderd hadden omdat ze geen plaats vonden. "Neen, dat gaat niet. Dat heb ik u vorige keer al uitgelegd."

Ik heb gezegd dat ik onmiddellijk fulltime aan de slag wou gaan, dus 4 kinderen gedurende 5 dagen, en niet voor 3 dagen. Ik gaf een job op om kindjes op te vangen, maar voor € 593 euro komt er toch niemand zijn bed uit, hoeveel voldoening je ook uit je job haalt!? Ik had juist 't Ventje leren kennen en we wilden graag gaan samenwonen... Maar met welk geld? Laat ons eerlijk zijn, geld is toch nog altijd nodig om vooruit te geraken in je leven.

Maar wat die dame toen antwoordde op mijn beslissing, was "Uw mama was daar ook content mee." Ik was om te ontploffen en als ik dit verhaal aan iemand vertel, dan geloven ze hun oren niet. En mijn haar komt er ook nog van omhoog staan (dit blogje is niet te verwarren met mijn Beautydinges van maandag!)

Punt 1: Ik ben mijn mama niet.
Punt 2: Mijn mama is 23 jaar ouder dan ik, dus zij had op dat ogenblik al een huis en drie kinderen. Iets waar ik nog aan moest beginnen.

En dan nog de grootste miserie van al. Normaal gezien begon ik op 1 januari 2009 met kindjes op te vangen. Er waren er al 4 ingeschreven. Uiteindelijk heeft K&G die dan afgebeld. Maar een week later kreeg ik telefoon: "Heb je nog plaats voor onze tweeling?" Nog een paar dagen later "Seg, ben je nu gestart of niet, want ik zoek ook nog een plaatsje."

Waarom heeft K&G niet beter geholpen en die mensen een plaatsje bij mij gegeven? Zijn ze daar in Zemst nu echt zo 'kottekesdenkers' die d'office op hun eigen manier werken en hun oogkleppen niet afzetten?

Nu, zoals ik eerder al aangaf, het betreft hier alleen de dienst voor opvangouders van Zemst. In mijn huidige woonplaats ben ik ook al gaan informeren om onthaalouder te worden en daar zijn ze er precies veel meer mee bezig. Zowel voor de ouders als voor de onthaalouders.

Liefs,
Me die zojuist haar ongezouten mening gaf over de dienst voor opvangouders van K&G van Zemst.

# wijvenweek: Guilty pleasures en kleine kantjes

Dag twee van de wijvenweek... Gelukkig heb ik een mailtje gekregen met daarin een beetje meer uitleg over de dagthema's. Anders zat ik op dag twee al zo vast als een stijve nek of een hernia.

Bon, met het mailtje op het ene computerscherm en dit berichtje op het andere, kan ik aan mijn blogje beginnen. (Ja, ik schrijf mijn blogjes soms op het werk. Tijdens dat uurtje middagpauze. Thuis heb ik geen twee computerschermen, hoor!)

Mijn guilty pleasures, daar valt weinig over te schrijven. In feite zit ik nooit roddelend aan de witte wijn te lurken.

Alhoewel... Nu ik erover nadenk...

Guilty pleasures zijn bij mij roddels. Het gebeurt wel eens dat ik roddel. Welke vrouw doet dat nu niet? Meestal over de kleren of het uiterlijk van andere vrouwen, maar dan vooral om mijzelf een beter gevoel te geven. Ik haal er dan wel altijd een moment uit waarop die andere niet 100% in haar vel zat of net was bijgekomen ofzo...

En zo spring ik feilloos over naar mijn volgende issue: mijn onzekerheden. Ik ben verschrikkelijk onzelfzeker (bestaat dat woord wel?). Ik heb héél véél bevestiging nodig van 't Ventje. Zoals nu. Ik vraag hem (bijna) elke dag of mijn buik nu toch écht wel een babybuik is. Of er zo uitziet.

De reden waarom ik niet zelfzeker ben, die kan ik jullie ook meegeven. Is absoluut geen staatsgeheim, maar leuk was het toen ook niet.

Toen ik 16 was, ben ik mijn eerste serieuze lief tegengekomen. Ik had altijd gedroomd van een jongen die mij overlaadde met complimentjes en bloemetjes en cadeautjes en verrassingskes... Amai, was ik teleurgesteld! Ondertussen weet ik wel 300% zeker dat zo'n types niet bestaan (of toch niet in mijn leven...). Dus, mijn eerste lief, S., was allesbehalve romantisch.

Na een halfjaartje ofzo, hebben we samen beslist om te vrijen. Ik was nog maagd, maar had ervoor wel al 'gefoefeld', maar nog niet aan het échte werk gezeten. Met S. dus wel. Ik had redelijk snel de smaak te pakken, want pijn of bloed is er die eerste keer niet aan te pas gekomen. De tweede, derde, vierhonderste keer trouwens ook niet... Maar jullie begrijpen me wel, denk ik.

In die vier jaar dat onze verkering geduurd heeft, gebeurde het héél dikwijls dat ik werd afgewezen... S. had nooit zoveel zin als ik. Dat heeft mijn zelfvertrouwen toch een deuk gegeven. Niet moeilijk dat als er dan een jongen passeerde die mij het hof maakte, dat ik na 4 jaar mijn oogkleppen heb afgezet. Die afwijzingen hebben ervoor gezorgd dat mijn zelfbeeld niet is wat het zou moeten zijn. Tussen je 16de en je 20ste had ik sowieso veel complimentjes nodig van mijn lief, maar die kreeg ik niet...

Ondertussen gaat het met mijn zelfbeeld al een beetjebeter, maar 't is met zijn momenten nog niet echt wat het zou moeten zijn. Sommige dagen denk ik "Oh, vandaag gaat het wel.". Andere dagen denk ik "Kind, trek een zak over uwe kop!"

Liefs,
Me die hier zonet haar diepste 'geheime' heeft neergeschreven, want ik geef naar de buitenwereld niet de indruk dat ik niet zelfzeker ben. Dat weet ik.

#wijvenweek: Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten.

Lap.

Nu ik meedoe aan De Wijvenweek, zal de layout er van de volgende blogberichtjes een beetje anders uitzien dan van gewoonte. Waarschijnlijk zal ik de enige zijn die er "last" van gaat hebben, maar toch. Na De Wijvenweek doe ik weer verder zoals van gewoonte!

Ohja, aangezien het hoofdthema "Maskers af" is, is het de bedoeling dat ik alles heel eerlijk opschrijf. Ik vertelde hier sowieso al geen leugentjes, maar het is niet de bedoeling dat we de dingen rooskleuriger voorstellen dan het in het echte (of toch mijn) leven zo is.

Eertse dag en onmiddellijk al een onderwerp dat - om eerlijk te zijn - mijlenver van mijn bed staat.

Wat is een Beautyqueen in feite? Ik vind dat een dame die dag in dag uit bezig is met haar uiterlijk (denk aan: dagelijks naar de zonnebank en kapper. Elke dag een uur bezig met make-up. Gelnageltjes of valse nagels die wekelijks worden bijgewerkt omdat er anders te veel uitgroei is...) een Beautyqueen zou kunnen zijn. Maar wat is dan het gevaar? Dat ze ervoor zorgen dat hun glanzende lange haren over één schouder gedrapeerd wordt en daar ook de hele dag blijft liggen. Dat ze de hele dag in de speigels kijkt om te zien of haar mascara niet uitgelopen is. Dat ze van zichzelf vindt dat ze er onweerstaanbaar uitziet. En zo'n dame die die laatste ingesteldheid heeft (als in "Ik ben de knapste van de hele wereld en ik zou in de Playboy willen staan want ik vind mijzelf 1000x mooier dan die meiden die er nu instaan" = citaat van een 41-jarige vrouw die onlangs op TV te zien was.), die wordt in mijn ogen onmiddellijk lelijk.

Ik ben geen Beautyqueen. Ik ben niet overdreven met mijn uiterlijk bezig. Wél met persoonlijke hygiëne natuurlijk - vanzelfsprekend!

Hoe ziet mijn Beautyritueel eruit op een doordeweekse dag?

Mijn wekker loopt af om 6uur. Ik kom er direct uit (snoozen, daar wordt je alleen nog moeder (bestaat dit woord wel in de zin van nog-meer-moe? Ik denk het niet. Maar 't is niks. Literaire vrijheid is iedereen gegund!) van.) 't Ventje snapt het niet dat ik direct uit bed kom.

Ik ga eerst naar het toilet.

Dan stap ik onder de douche. Water is minstens 38°C. Ik laat ook altijd de deur van de douchekamer openstaan, want door die warmte ontstaat er zo'n stoomwolk waar ik géén fan van ben wegens te weinig zuurstof.

Ik laat het water stromen. Ik maak mijn haar nat. Ik masseer shampoo in. Terwijl de shampoo 'werkt', scheer ik mijn oksels en bikinilijn. Ik spoel mijn haar uit.

(Voor mijn zwangerschap masseerde ik op dit ogenblik conditioner in. Maar sinds ik zwanger ben, wordt mijn haar hier alleen maar supervettig van. Ik heb het dus laten vallen. En blijkbaar is het ook niet meer eender welke shampoo ik gebruik. Van Herbal Essences is mijn haar ook zo vettig... Dus nu gebruik ik Syoss voor lang haar.)

Ik neem douchegel op mijn washandje. Ik zeep mij in. Ik spoel mij goed af en zet het water uit.

Ik droog mij af. Eerst mijn haar. Dit wring ik eerst uit. Dan een beetje met de handdoek over wrijven en mijn haar in deze handdoek draaien. Ik heb dan altijd een tulband op. Ik droog mijn lijf af.

Na 't afdrogen hang ik al onmiddellijk mijn handdoek open. Ik ga naar de slaapkamer (inclusief tulband) en doe mijn ondergoed aan. Ik trek dan naar de badkamer.

Ik smeer mijn gezicht in met gezichtscrème van Vichi. (Ik heb nog altijd een tulband op. Wreed handig, want zo hangt mijn haar niet in de weg tijdens 't smeren.) Ik neem mijn medicatie voor mijn schildklier en extra vitamientjes ivm mijn zwangerschap. Ik vul mijn bekertje met water. Ik dop mijn tandenborstel hierin. Ik doe tandpasta op mijn tandenborstel. Ik poets mijn tanden. (In mijn ondergoed. 't Zou niet de eerste keer zijn dat er wat tandpastaschuim op mijn kleren terechtkomt en dat gaat er niet zomaar uit. Dat zie je voor de rest van de dag!)

Nadat mijn tanden gepoetst zijn, kleed ik mij verder aan. De kleren zijn meestal de avond voordien al gekozen waardoor ik niet te veel tijd meer verlies 's morgens.

Na 't aankleden hang ik mijn tulband naast de andere handdoeken.

Ik ga terug naar de badkamer met een ketting om aan te doen (hiervoor heb ik altijd een spiegel nodig om de slotjes dicht te krijgen.) Ik trek een zijstreep in mijn haar (aan de linkse kant). Ik kam het (ik gebruik in feite nooit een borstel) en that's it!

Op de gang boven staat er een ijzeren dame waar mijn horloge, armband, ringen en oorbellen aanhangen. Dus in de gang doe ik de rest van mijn juwelen aan.

Onderweg in de auto naar 't werk in de file smeer ik mijn handen in met een handenbalsem (in de winter heb ik nogal last van droge handen...) en doe ik lippenbalsem voor mannen op (deze is véél minder vettig dan de gewone) en daar doe ik een laagje lipgloss over. Eigenlijk doe ik dit niet om 'mooi' te zijn, maar doordat er dan iets vettigs aan mijn lippen plakt, heb ik minder de neiging om op mijn vingers te bijten (een afschuwelijke tic-nerveux waar ik niet vanaf geraak! Loop ik al mee rond sinds mijn kindertijd... Ik doe niet aan nagelbijten, he. Maar echt vingerbijten. Echt vies, maar ja.)

En dan ben ik klaar voor een gewone werkdag.

Héél soms - en dan vooral met speciale gelegenheden zoals en etentje of een feestje - is mijn Beautyritueel een beetje uitgebreider.

Nu dat het winter is en ik altijd dikke (of donkere) leggings draag, scheer ik mijn benen echt niet dikwijls. Geen zin in. En er is toch geen kat die het ziet! Maar als er iets speciaals te doen is, dan scheer ik wél mijn benen. En in de zomer alle twee dagen natuurlijk. Van 't moment dat 't blote-benen-tijd wordt in feite. Dit scheren van de benen gebeurt voor ik onder de douche stap. En na het douchen worden ze ingesmeerd met 'n bodylotion. Dan zijn ze lekker zacht.

Héél af en toe gebruik ik make-up. Ik weet nochtans dat als ik eyeliner en mascara gebruik, mijn ogen veel beter uitkomen. Ik krijg dan nogal wat complimentjes, om eerlijk te zijn! Dan valt het eigenlijk ook goed op dat ik toch wel een 'speciale' kleur heb. Groen-grijs-blauw... 't Is een beetje een mengeling van vanalles. Ik zou dit graag alle dagen doen omdat ik mij dan ook iets beter voel, maar het ontbreekt mij aan goesting om dit dagelijks te doen. Ik ben ook nog niet geroutineerd genoeg om dit in de auto in de file te doen.

In de aanloop naar feestjes durft het wel eens gebeuren dat ik de zonnebank opzoek. Meestal zijn de trouwfeesten in mei of juni. Dan is het al wel goed weer, maar met een fulltime job komt het er niet van om de zon mee te pikken en een egaal bruin kleurtje te krijgen. Met de feestjes zelf doe ik dan kleedjes aan en dan witte benen eronder, dat trekt op niks. En ik weet dat als ik een paar keer ga, dat ik dan wel wat kleur 'pak'. Maar hoe dikwijls valt zo'n speciaal feest voor? In 2009 had ik er één. In 2010. In 2011. En nu in 2012 niet, maar misschien wel voor het doopsel van onze spruit. 't Zal er allemaal een beetje vanaf hangen natuurlijk.

Wat hoort er nog bij mijn persoonlijke verzorging?

Elke vier weken ongeveer ga ik naar de schoonheidsspecialiste om mijn bovenlip te laten ontharen en om mijn wenkbrauwen terug in model te krijgen. Niet dat 't allemaal zo'n wildgroei is, maar ik stoor mij eraan. Dan kan ik er maar beter iets aan laten doen. Thuis werk ik mijn wekbrauwen ook nog wel bij met zo'n pincet dat ooit eens bij De Flair heeft gezeten. Maar dan trek ik alleen de haartjes uit waarvan ik echt zie dat ze uit-den-haak staan. Een schoonheidsspecialiste is daar toch nog getrainder in, zenne!

Mijn nagels aan handen en voeten die lak ik zelf. Ik ga niet naar een pedicure (ze moeten van mijn voeten blijven!) maar ik weet wel dat dat heel veel deugd kan doen. Ik heb het één keer laten doen en dat deed toch deugd. Maar toch... Naar de manicure ga ik niet meer. Sinds we verhuisd zijn, ben ik gestopt met gelnagels en lak ik ze nu zelf. Ik vind het leuk om met kleurtjes te werken en regelmatig af te wisselen. Alleen jammer dat mijn nagels niet zo sterk zijn dat ik ze echt lang kan houden. Als ik zie dat mijn nagellak een beetje te veel afgebladerd is, dan doe ik alles weg en lak ik ze gewoon opnieuw. Meestal 's avonds als ik in mijn bed lig. Dan leg ik ze op het dekbed om te drogen en zo val ik in slaap.

Naar de kapper ga ik zelden. Alleen om de puntjes bij te knippen. Ik laat het nooit brushen. Ik vind dat tijd - en geldverspilling. Als 't goed geknipt is, valt dat zo ook wel in model - vind ik. Alleen voor een trouwfeest doe ik meer moeite. Dan laat ik het opsteken of drogen met krullen. Al naargelang het kleedje dat ik ga aandoen.

Misschien dat ik wel voor de doop van onze eigen baby iets speciaals ga laten doen, maar daar ben ik nog niet. Ik ga eerst zien hoe die baby is en of ik wel de tijd, de goesting en de fut ga hebben om een uur bij de kapper te gaan zitten.

En voilà, zo denk ik wel dat we alles gehad hebben over het Beautyqueen zijn.

Liefs,

Me die precies niet veel tijd aan haar uiterlijk besteedt maar zich daar toch goed bij voelt.

The One With the Hospital Visites

De oma van 't Ventje ligt weer in het ziekenhuis... Alweer drie weken sinds gisteren. 't Menske is 85 jaar. Ze kan er ook niks aan doen natuurlijk. Maar 't begint te wegen... 't Begint te wegen op mijn 'rust', mijn humeur... Op alles eigenlijk. En we zijn er nog niet vanaf! Volgende week wordt ze geopereerd aan de maag en dan is 't nog een w eek revalidatie. Dus we zitten er nog eens dik twee weken aan vast!

't Ziekenhuis ligt op 5 minuten van onze deur. Mijn schoonma rijdt niet met de auto. Ik werk tot 17uur op een dik halfuur rijden van thuis. 't Ventje stopt wanneer hij wil, maar in feite nooit voor 18uur.


Onze avonden zien er tegenwoordig zo uit: om 18u30-18u45 vertrekken we naar het ziekenhuis. We pikken mijn schoonma op. Zeggen effe goeiedag tegen de oma. We doen mijn schoonma naar huis. Tegen halfacht zijn we bij haar thuis. We gaan terug naar ons eigen huisje. Tegen 20uur zijn we thuis. Dan moet ik nog beginnen koken... Want we hebben nog niet gegeten. En dat dus elke avond, he.


Ik weet wel dat er niemand "de schuldige" is en ik verwijt niemand iets, maar het begint gewoon te wegen...


We hebben nog zoveel werk voor de baby! 't Ventje zou graag hebben dat de schilder gedaan heeft tegen begin april, maar we hebben nog eens geen kleur gekozen om tegen de muur te plakken!


Onze geboortelijst moet ook nog afgewerkt worden. Het gerief voor de doopsuiker hebben we ook nog niet allemaal binnen. Ik ben er vol ongeduld op aan 't wachten zodat ik eraan kan beginnen (ja, ik ben zo'n onnozel die dat zelf gaat doen.)


Tegels voor ons terras waar de tuinaanlegger binnenkort aan gaat beginnen hebben we ook nog niet gekozen. Gelukkig gaat de tuinaanlegger eerst nog bij twee van onze vier andere buren kunnen beginnen aan het terras, dus we hebben nog een beetje 'ademruimte'.


De schrijnwerker die onze vestiaire heeft gemaakt zou nog gecontacteerd moeten worden om de finishing touch te komen afwerken.


De bouwfirma moet ook nog gecontacteerd worden, want ons toilet op het gelijkvloers zit constant verstopt. De buis daar is misschien 10 meter lang, al een paar keer uitgespoten en nog altijd verstopt. Dus we vermoeden dat er een bouwfoutje zal zitten...


De fabrikant van onze vouwgordijntjes moet ook nog gecontacteerd worden, want we zitten met een verschil van 5 cm wat eigenlijk geen zicht is.


En zo kunnen we nog wel eventjes doorgaan.


Ik zeg er niet te veel van tegen 't Ventje, want hij kan er ook niks aan doen. En anders ben ik weer 'de zaag'. Dus ik laat hem met rust. Maar zelf begin ik het me wel aan te trekken en begint eht al mijn energie op te vreten, net zoals de baby ook al doet... Ik ben tegenwoordig dus steendoodkapot (doodmoe in feite, van 's morgens vroeg tot 's avonds...)


Liefs,
Me die eventjes door de bomen het bos niet meer ziet en blij is dat ze de dingen van zich af kan schrijven.

The One With "Wijvenweek"

Een wijf is volgens Van Dale een vrouw. Tweede betekeneis is kletskous. En eigenlijk klopt dat wel, hoewel ik van mening ben dat mannen even goed kunnen ' kletsen' (als in roddelen).

Ik heb mij ingeschreven voor de Wijvenweek! Via hem (een man!) ben ik hierop uitgekomen. Maar hij doet het om heel andere redenen dan ik natuurlijk.

Ik doe dit om mijn blog te 'pimpen'. Om meer volgers te trekken, want ik bereik een (hopelijk) breder publiek dan alleen mijn eigen volgers (waar ik natuurlijk al heel blij mee ben. Maar nog niet genoeg voor mij. Erg, he?). En omdat ik mijzelf eens wil uitdagen op 'literair' vlak (allez, of toch op vlak van schrijven. Ik zou graag zo'n supervlotte babbel hebben, maar ik heb er geen idee van hoe ik dit nu al doe. Ik ben niet objectief genoeg, you see?)

Dit zijn de dagthema’s:
Maandag 12 maart – Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten.
Dinsdag 13 maart – Guilty pleasures en kleine kantjes.
Woensdag 14 maart – Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.
Donderdag 15 maart – Dromendag.
Vrijdag 16 maart – Zelfscensuur.
Zaterdag 17 maart – Het multitaskende superwijf.
Zondag 18 maart – Inhaaldag.

Ik ben eens benieuwd of ik wel genoeg inspiratie ga hebben! Ik ga nu ook al beginnen nadenken over deze thema's. En wie weet schrijf ik ze al in uigesteld relais (of hoe zeggen ze dat? Nu al schrijven dus en pas laten publiceren op de juiste dag.)

Liefs,
Me die een week lang als een echt wijf gaat kletsen!

The One With "Komen Bloggen!"

Nog niet zo heel lang geleden heb ik mijn vorig blogje geschreven. Dat ging over "Komen Eten". een welbekend TV-programma.

Ik was aan het denken om een "Komen Bloggen" te organiseren. Als je mijn eerder berichtje gelezen hebt, dan weet je wel wat de bedoeling is.

Ik zoek eigenlijk 4 'kandidaten'. Momenteel zijn we al met 3. Dus nog eentje.

Voel jij je geroepen en woon je niet zo heel ver van Aalst, laat gerust een ractie achter! Als we met vier zijn, dan zal ik ieder van jullie mailen om af te spreken.

Stel nu dat we geen 4de man vinden, dan mail ik jullie (Kaatje en Babsie) sowieso om het met ons drieën te laten doorgaan. Ik zou er als 'deadline' de 9de maart opzetten.

Liefs,

Me die hoopt dat we met vier gaan zijn (maar met drie is ook goed, hoor) om 'Komen Eten' na te doen. Wie speelt er Peter Van Asbroeck?

The One With the Birds

Toen ik vanmorgen het gordijn in de slaapkamer opentrok, zag ik dat het redelijk mistig was. Niet zo'n schitterend weer dus.

Maar toen ik de achterdeur opentrok om naar de garage te gaan, hoorde ik de vogeltjes fluiten! Ondanks het feit dat het toch koud was, werd ik vrolijk van die tjilpende vogels. Geeft me een instant-lente-gevoel.

Het zonnetje dat schijnt en dan die tjilpende vogeltjes brengen mij echt in Lente-stemming. Dan heb ik ineens zin om heel ons huisje onder handen te nemen. De ramen lappen, de kasten uitwassen, opruimen, weggooien wat in de weg ligt... Een echte Lente-schoonmaak houden dus! Ik denk toch dat dit de plannen gaan zijn voor komend weekend... Als de zon het de hele week uithoudt en mij de hele week energie geeft natuurlijk.

Liefs,

Me die vanavond gewoon (niet in Lente-schoonmaak-taal) gaat dweilen.

The One With "Komen eten!"

Ik kijk graag naar "Komen eten". En ja, het is toegestaan mij uit te lachen. Ik vind dit vermakelijke televisie waarbij ik niet te veel moet nadenken en zodus geeft me dit de nodige ontspanning. Er voor in de zetel gaan liggen, dat doe ik nét niet. Meestal kijk ik ernaar terwijl ik mij door de strijk aan 't worstelen ben (en om eerlijk te zijn is die strijk eigenlijk altijd nogal veel. 't Ventje draagt elke dag een proper hemd en t-shirt. Dit maal 4 en dan heb ik al 8 stuks kleding van hem te strijken op één week. Dan tel ik er mijn kleren nog niet bij en ons weekendkleren... Jaja, dat belooft voor als onze Juul wat groter wordt... Als ik dan die kleedjes/hemdjes ook moet strijken, dan zal 'k mij wel zoet weten te houden. Dus please: laat "Komen eten" nooit stoppen!)

Eigenlijk is mijn verhaal hier nog lang niet gedaan! Eigenlijk heb ik 'n idee.

Waarom starten we niet met "Komen bloggen"?

Het format is hetzelfde. We maken een groepje van vier bloggers uit elkaars buurt (ikzelf woon in Aalst...). We maken een driegangenmenu voor elkaar met een bepertk budget (uiteraard af te spreken maar zeker niet onmogelijk. Check maar websites met 'budgetkoken' als codewoord.). We geven elkaar punten op tien voor sfeer en gezelligheid en 't eten. Maar dit doen we dan op onze blog en zonder camera's. We kunenn dit misschien 's vrijdags laten doorgaan zodat we een heel weekend hebben om onze hierover blog te schrijven, liefst incl. foto's (indien gewenst anoniem).

Ik weet niet of er geïnteresseerden zijn, maar hierbij is de bal geworpen en diegene die mee wilt spelen vangt hem maar op!  

Volgens mij is dit trouwens ook een ideale gelegenheid om de schrijvers achter bepaalde blogs te leren kennen!

Liefs,
Me die nieuwsgierig is of dit idee 'van grond' zal geraken.

The One With the Award

Wauw! Ik heb weer een Award gekregen! En daarmee hopelijk een heleboele nieuwe volgers (a.k.a. lezers a.k.a. fans...) Deze lieve dame heeft me vereerd met deze Award! Bedankt daarvoor!

Hier volgen de regels en wat je met deze Award moet doen.
1) Voeg de Award op je blog toe.
2) Bedankt de blog(ger/gster) die je deze Award gegeven heeft.
3) Vermeld 7 willekeurige zaken over jezelf. 
4) Zet de regels op een rijtje.
5) Geef deze Award aan 15 bloggers door.
6) Informeer ze alle 15 door een reactie op hun blog te plaatsen.

Regels 1, 2 en 4 heb ik bij dezen al uitgevoerd.

Regel nr 3: Vermeld 7 willekeurige zaken over jezelf. Dit is de moeilijkste regel van al. Geloof me vrij!
Wist je dat:
* Ik een fameuze snoepkont ben?! Ik kan niet beginnen aan een doosje mikado-stokjes met witte chocolade zonder dit doosje binnen de 10 minuten helemaal leeg te eten.
* Ik mij altijd verschrikkelijk schuldig voel als ik zo'n doosje heb binnengespeeld? Ik zou zo graag vermageren maar die stokjes roepen mij echt!
* Dit fameus geminderd is sinds ik zwanger ben? Die zoete stokjes spreken mij niet meer zo hard aan. Er liggen nog  altijd 4 doosjes in de kast die 't Ventje voor mij had meegebracht maar waar ik dus tot op de dag van vandaag nog altijd niet van gesnoept heb.
* Ik ineens tot de conclusie kom dat ik precies met een verslaving te maken heb? Die mikado-stokjes snoepte ik het meest, maar zo van die flensjes van Delhaize of dinosauruskoeken met chocolade (pure) gingen er ook vlotjes in.
* De chocoladestokjes vervangen zijn door fruitsla? Alleen jammer dat het winter is en er niet zo veel lekker of 'speciaal' fruit te vinden is. Tenzij het stukken van mensen kost.
* Ik mijn fruit voor in de fruitsla superklein snijd? Ik overgiet het dan altijd ruim met fruitsap en voeg er nog 4 zakjes vanillesuiker aan toe ook.
* Ik ondanks het feit dat ik suiker toevoeg aan mijn fruitsla ik er toch van overtuigd ben dat ik goed en gezond bezig ben?

Deze Award zou doorgegeven moeten worden aan 15 andere bloggers... Is ook moeilijk in feite. Misschien zelfs nog moeilijker dan regel nr 4!
Ik zet de "verkozenen" in willekeurige volgorde!
1) Elisse: zij heeft altijd prachtige foto's op haar blog staan en haar fascinatie voor uilen is magnifiek!
2) Gioia: zij heeft altijd geweldige ideeën over mode. Maar vrienden en familie staan bij haar ook hoog aangeschreven (denk ik toch, want haar blog straalt warmte af.)
3) Elisanna: ze heeft er al één gekregen. Maar ik vind dat ze er nog één verdient omdat ze zo'n gewelig inspirerende handige henrietta is! Ik zou er graag privé-les bij volgen want haar creaties zijn geweldig!
4) Frederique: zij schrijft zo vol liefde over haar familie dat je er alleen maar gelukkig van wordt! Zo'n warm nest is iets wat ik ook zal trachten na te streven!
5) Marit: ze neemt geen blad voor de mond en in feite durft zij uitspreken wat ikzelf vaak loop te denken! Ik herken mijzelf een beetje in haar. Haar schrijfstijl is trouwens zo grappig! Ga zelf maar eens een kijkje nemen! 't Is de moeite waard!
6) Myrna: ze schrijft zo luchtig over het leven met een peuter en pasgeboren baby dat je er in feite mee zou kunnen beginnen lachen.
7) Lie: ze neemt geen blad voor de mond and I love it! Ze schrijft zwart op wit wat zoveel mensen denken (waaronder ikzelf. En ik heb dan nog eens niet zoveel tegenslag gehad als zij! Dus in feite heb ik geen recht van spreken... Maar toch. 't Doet deugd om te zien staan wat ik denk zonder dat ik het zelf geschreven heb.)
8) Pumps en Luiers: een mama zoals zij wil ik wel worden! Op de foto's ziet ze er toch altijd mooi verzorgd uit! Ik zou persoonlijk niet graag zo'n mama worden die zich laat verslonzen... Dus zij is mijn vorbeeld!
9) Mama van Vijf: gewoon naar haar blog kijken maakt je al vrolijk! Dus ga zeker eens piepen! Vooral haar 'Count your blessings' zijn supermooi!
10) Juffrouw Sanseveria: grappige foto's! En voor de rest een pricnipieel mens waar ik alleen maar respet voor kan opbrengen.
11) Barbara: ze heeft een lange weg afgelegd, maar de fierheid druipt (terecht) van het scherm bij het bekijken van haar blog!
12) Kaatje: ze maakt geweldig mooie kleren! Voor de rest is de blog gewoon prettig vertoeven.
13) Meisjesmama: tussen de blogs die ik volg is zij de enige die mannenkleren durft maken. (Ofwel kijk ik er bij de rest over...)
14) Joli Gateau: ziet er gewoon een heerlijke blog uit! Ik zou er beter wat van opsteken (t.t.z. dingen uitproberen die zij ook maakt.)
15) Babsie: weeral een dame waarvoor ik alleen maar bewondering en respect heb! Als je gaat kijken zal je 't zelf wel gauw genoeg weten.

Voilà. Dit was het. Ben er toch effe zoet mee geweest.

Liefs,
Me die in hare strijk gaat vliegen!

The One With the Hearts

Gisteren was het Valentijn. Hebben we dat kunnen missen? Neen! Want in elke winkel hingen er hartjes!

Ik moet eerlijk bekennen dat wij er ook aan meegedaan hebben... In plaats van gewoon aardappelen te eten zoals elke dag, had ik gisteren iets harder mijn best gedaan.

Eerst had ik een klein flesje champagne opengedaan (ik heb 'gezondigd'. Ik heb een half glaasje meegedronken. Kan toch geen kwaad, of wel? Ik let wel op, maar overdrijven moet nu ook weer niet, vind ik. Dat kind zal wel gezond ter wereld komen! En daarbij: ik doe dat echt niet wekelijks of maandelijks. Maar echt sporadisch. Nu is 't gedaan tot met de bevalling!) en blokjes kaas, salami en zwan-worstjes gegeven. Ondertussen stonden er vier warme hapjes per persoon in de oven.

Na het aperitief, heb ik het voorgerecht gemaakt. Toast gerookte zalm (naar het schijnt mag dit ook niet als je niet immuun bent voor toxoplasmose??? Ik weet het niet.) en een potje met zes scampi's in lookboter.

Dan zijn we heel even in de zetel gaan zitten om ons eten te laten zakken. We hebben 'n halfuurtje naar televisie gekeken. (We hebben de liveshow van The Voice van afgelopen vrijdag verder afgekeken en zijn blij dat dienen Tanguy (what's in a name! Ik vind deze echt lelijk! En niet alleen de naam om eerlijk te zijn...) eruit geflikkerd werd door een kei-pissed Alex Calier.)

Nadien heb ik het hoofdgerecht gemaakt. Steak met peperroomsaus en kroketten voor 't Ventje. Steak met champignonroomsaus voor mij. Dit hebben we zelfs niet helemaal meer opgekregen.

Het dessert staat nog in de koelkast. Is voor vanavond. Roomsoesjes... Heerlijk! Vanavond doen we er wel de chocoladesaus over!

Natuurlijk hebben we ons ook bezondigd aan cadeautjes voor elkaar. Ik had voor 't Ventje - keistom - een DVD gekocht die hij al héél lang héél graag wou. Hij is 'n beetje een filmfreak en dan geef ik hem liever iets waar hij iets aan heeft dan een pluchen beertje ofzo.

Hij had echter voor mij een véél mooier cadeautje gekocht waardoor ik mij doodschaamde! Met Kerstmis heb ik zo'n pandora-armband gekregen van mijn schoonfamilie. Normaal gezien mag je zelf niks kopen voor aan die armband. Ik ben dat trouwens ook niet van plan. Maar gisteren kwam 't Ventje dus af met een 'bedeltje' voor aan die armband met hartjes op. Supermooi! Nu hangen er al drie aan. Op naar de rest! Misschien dat mijn eerste armband binnen tien jaar voltallig zal zijn...

Liefs,

Me die simpelweg gelukkig is.

The One Where It's Freezing

Barkoud, zo kun je de temperatuur buiten omschrijven. Heb het vanmorgen zelf ook mogen voelen op die drie meter tussen mijn voordeur en mijn auto.

't Ventje rookt buiten. En aangezien hij fameus verslaafd is aan die stinkstokken, staat hij altijd buiten (onder "lichte" dwang van Me). Vanmorgen zei hij ineens zo "Amai, als ge drie minuten blijft buitenstaan, vriesde vast aan de grond." (Overdrijven is his middle name...)

Toen ik instapte in de auto, gaf de buitenthermometer -7°C aan. Lekker warm! En 't is er niet op gebeterd op weg naar 't werk.

Gelukkig kreeg ik mijn auto gestart... Want vanmiddag was ik de krant aan 't lezen op Tinternet en daar stond een foto van een ondergesneeuwde auto met als kop "Auto's starten niet na barkoude nacht". Ik vind zo'n artikels op Tinternet GE-WEL-DIG! Vooral het feit dat de mensen daarop kunnen/mogen reageren. Daarvoor alleen al lees ik op Tinternet de krant! Om die reacties te kunnen lezen! Oh my God, zitten daar onnozelaars tussen! Ik lach mij altijd een kriek bij het lezen van die reacties en stel mij echt de vraag of er mensen zijn die zo dom zijn... 't Is soms niet te doen. Dan beginnen ze met elkaar ruzie te maken, he... En er zijn veel mensen die niet weten waar ze over spreken.

Liefs,

Me die onnozele reacties op de artikels super vindt en de mensen van achter haar computerscherm durft uitlachen. Gewaagd, he?

The One Where I Posted On Facebook

Vorige week vrijdag zijn we gaan eten met die vrienden van ons die op vier maanden zwangerschap nog een miskraam te verduren kregen.

We hebben eerst over koetjes en kalfjes gebabbeld. (Het was lang geleden dat we ze nog gezien hadden dus we hadden nog veel bij te praten.) Pas na 't hoofdgerecht heeft 't Ventje zijn stoute schoenen aangetrokken en gezegd dat we iets te vertellen hadden, maar dat het voor hen misschien niet zo tof zou zijn. Hij heeft dan verteld dat wij mama en papa gaan worden.

We zagen wel aan 't meisje haar reactie dat ze eventjes verschoten was, maar nadien zei ze mij: "Ik ben blij voor jullie en je kan er ook niets aan doen, natuurlijk." We hadden wel de indruk dat de mannelijke helft van dat koppel er beter mee omkon. We weten niet wat er in hun hoofd afspeelde natuurlijk. Maar ik ben blij dat ze 't van ons hoorden (en zij ook) en ik ben blij dat ze 't weten. Voor de rest van haar "Jij kan er ook niets aan doen" lig ik eerlijk gezegd niet wakker. Naar ons gevoel hebben we er ook lang genoeg op moeten wachten. Anderhalf jaar (is voor sommigen misschien niks, maar voor ons al lang genoeg). Er is niemand die ons dit geluk nog zal afnemen.

De dag nadien - afgelopen zaterdag dus - zat ik exact in de helft. Ik was 20 weken zwanger. Ik heb dan maar op facebook geschreven dat ik halfweg ben. Dat binnen vier maand en een half onze eerste spruit wordt geboren. Ik zag zoveel van mijn "vrienden" een foto posten van hun echo (zal ik jamais doen) of aankondigen dat ze binnenkort een nieuwe koosnaam krijgt, namelijk 'mama' en dat ze net 9 weken zwanger is.

Uiteraard heb ik er positieve reacties op gekregen! En zo heb ik ook iedereen in één keer kunnen bereiken. Want een sms sturen naar heel je telefoonboek met de melding "Wij worden mama en papa". Sorry. Facebook is gewoon goedkoper. *knipoogt*

En zo weet heel de wereld het. Maar dat maakt mij niet uit.

Ik ben gelukkig. 't Ventje is gelukkig.

En dat is al wat telt.

Liefs,

Een gelukkige Me.

The One Where I Feel Like An Alien

Sinds gisteren voel ik me een echte Alien, in mijn gedachten.

Morgen ben ik exact 20 weken zwanger. Wil zeggen dat ik halfweg ben. Het is al een paar dagen dat ik kleine luchtbelletjes voelde die wat groter werden. Maar gisteren heb ik voor de eerste keer echte stampjes gevoeld. Vandaag ook weer.

En dat doet me denken aan een SF-film met een buik waar handen en voeten doorkomen (zo door de huid. Dus de huid neemt de vorm aan van een armpje met een handje.)

Ik vind het wel een zalig gevoel! Nu wordt het echt concreet! Elke keer als ik een stampje voel, dan krijg ik zo'n debiele grijns op mijn gezicht.

Vanavond gaan we eten. Met een bevriend koppel. 't Jammere is dat zij eind september bij ons thuis zijn geweest en ons toen gezegd hadden dat ze acht weken zwanger was. Jammer genoeg heeft ze op vier maanden zwangerschap nog een miskraam gekregen. Vanavond zien we hen. Hopelijk gaan ze content zijn voor ons... Want ik denk niet dat ze het al gehoord hebben. (Zoals je misschien weet, heb ik nog geen 'aankondiging' op Facebook gezwierd. Misschien morgen. Gewoon het volgende: "<naam> is halfweg!" Ik zie nog wel.)

Liefs,

Me met de stampjes in de buik.

The One With the Senior Sitting

Ik zal eventjes het verhaal van de Oma van 't Ventje schetsen, zo kunnen jullie zich een beter beeld vormen en jullie beter inleven.

Een jaar of zeventwintig geleden werd mijn Schoonmama zwanger van mijn Ventje. Toen zij zeven maand zwanger was, is haar man - de papa van mijn Ventje - het afgetrapt. Waarom of hoe, daar weet ik het fijne niet van, maar dat hoeft ook niet. Het zijn uiteindelijk mijn zaken niet, he.

Toen ze acht maand zwanger was, is ze met een keizersnee bevallen van mijn Ventje. Hij lag omgekeerd. Zijn voetje was al geboren toen ze hem er via die snee hebben uitgehaald. Hij heeft nog een maand in de couveuse moeten liggen.

Toen mijn Ventje 21 was, ging hij samenwonen met zijn toenmalige vriendin. Hij heeft altijd met zijn mama in hetzelfde huurhuis gewoond. Omdat zijn mama vond dat hij niet te veel huur moest betalen, omdat ze toch nog altijd alleen was, omdat haar mama alleen was en niet meer zo goed te been, heeft mijn Schoonmama besloten om uit het huurhuis te gaan en bij haar eigen moeder in te trekken.

Uiteindelijk heeft dat samenwonen van mijn Ventje met zijn vorige vriendin niet lang geduurd. Zijn mama is nooit terug naar het huurhuis gegaan. 't Ventje woonde daar dus alleen. Zijn mama is altijd bij haar mama gebleven.

Met de Oma van 't Ventje ging het "van kwaad naar erger". Ik weet ook wel dat dat erger klinkt dan het is, maar echt goed is ze nooit meer te been geweest. Sinds de laatste keer dat ze in 't ziekenhuis heeft gelegen, is het met de Oma van 't Ventje er nog erger op geworden. Tegenwoordig leeft ze in het verleden. Ze denkt dat haar dochter die bij haar inwoont haar moeder is. Ze vraagt zich af hoe 't met haar vader is, of diene mens nog leeft. Ze kan helemaal niet meer uit of in bed. Eten doet ze ook amper.

Zaterdag werd mijn Schoonmama uitgenodigd op een verjaardagsfeestje. Omdat ze haar moeder niet alleen kan laten, heeft ze aan ons gevraagd om op haar te gaan letten. We hebben dit dan ook met het grootste plezier gedaan. Aangezien mijn Schoonmama heel haar leven 'on hold' zet, mag zij toch ook eens haar gedachten verzetten zeker?

Toen de Oma van 't Ventje lag te slapen, voelde ik mij alsof ik ging babysitten - zoals vroeger. Kindjes in hun bed? Ikke in de zetel naar TV kijken en een klein knabbeltje bij de hand.

Enfin, mijn Schoonmama is gaan kijken naar een rusthuis. Maar ze heeft het er moeilijk mee. Ze vindt het aanvoelen alsof ze van haar moeder vanaf wil. Of ze haar wil wegsteken.

Alles zal vroeg of laat wel op zijn pootjes terecht komen zeker?

Liefs,
Me wiens hart breekt als ze haar Ventje bij zijn Oma ziet zitten die eigenlijk niet meer 'in het heden' leeft...

The One With the First Birthday

Hoe kon ik dit nu in stilte laten voorbijgaan!? De eerste verjaardag van mijn blog. Op 5 januari 2011 heb ik mijn eerste berichtje gepost.

Daarnet heb ik het nog eens nagelezen. Hopelijk schrijf ik intussen al iets vlotter en beter... Al doende leert men, zeggen ze.

Ik schrijf wat ik denk en meemaak, maar omdat mijn leven voorlopig over relatief veel rozenblaadjes is gelopen, valt er niet veel spannends te vertellen.

Het zijn gewone dingen. Van een gewoon meisje en haar lief. En aan mijn volgers te zien (23 zijn het er, volgens de 'backstage') valt dit wel in de smaak. (Meer volgers zijn altijd welkome, he! Dan kan ik misschien opnieuw een Give Away organiseren. Voor dat boek 'Kinderkleding maken'. Het ligt nog altijd in mijn boekenkast...)

Als ik dit fotootje bekijk van deze cupcake, dan denk ik eraan dat ik dat ook wil kunnen maken. Ooit stond er op de achterkant van een Libelle een recept voor cupcakes en voor de topping! Ik ga dit binnenkort eens proberen. Want waar we ook al uit zijn - en dat was zo nog voor ik zwanger was - is dat we onze Juul gaan laten dopen en dan wil ik cupcakes!

We zijn niet katholiek. We gaan niet naar de kerk. Maar we willen graag 'officialiseren' wie er meter en peter zijn. Ikzelf ben meter van een niet-gedoopt kind. 't Ventje is peter van een gedoopt kind. Veel verschil zit er niet in, waarschijnlijk. Maar als ze me beu zijn als meter, kunnen ze mij buitengooien. Een dooppeter is al wat moeilijker, denk ik. Hoewel ik hier verder nog nooit over heb nagedacht wegens geen-zin-noch-aanleiding voor. Maar stel nu dat er iets gebeurt met de ouders van mijn metekindje, wie gaat haar dan opvangen? Waarschijnlijk zullen de grootouders hier beroep op doen en worden de meter en peter vergeten, hoewel het hun (die van de meter en peter) taak is.

Ik zie 't al helemaal voor mij! Een doopfeest én babyborrel in één. Goed weer, een schattige baby die niet moeilijk doet, mooie kleren, een superfiere oma en opa, meter en peter en ouders van de baby natuurlijk... 't Ventje wil dit scheiden. Maar dat zien we nog wel. Zolang ik mijn cupcakes kan maken, kan 't mij allemaal niet schelen. *knipoogt*

Er zijn nog zoveel dingen die ik jullie zou kunnen vertellen. Mijn dromen. Mijn ideeën over 't één en ander. Ik heb nog tijd zat om dit allemaal neer te pennen. En vroeg of laat kennen jullie mijn idee over alles!

Liefs,

Me die nog veel wil vertellen maar haar blogjes meer wil spreiden en er nog veel jaartjes wil bijdoen!

The One With the New Year

Eerst en vooral wil ik iedereen een zeer gelukkig, gezond en liefdevol 2012 toewensen! Ook wens ik jullie toe dat al jullie dromen en wensen in vervulling mogen gaan!

Voor de rest ga ik ook een beetje bijpraten, want het is al beschamend lang geleden dat ik nog een berichtje heb gepost! Mijn excuses daarvoor.

Thuis is er niet zo heel veel gebeurd. De zwangerschap gaat gestaag verder. Van Sinterklaas had ik een Angelsound gekregen en regelmatig (lees: wekelijks) luisteren we eens naar 't kloppend hartje. 't Is nog altijd zo onwezenlijk! Ik weet dat er een babietje in mijn buik groeit. Ik heb het hartje al horen kloppen. Ik heb het zelfs al gezien - onze Juul - maar toch is het nog niet echt doorgedrongen precies... Zal wel komen ne keer we aan de baby-uitzet gaan beginnen. 

Tussen mijn vorig blogje en de feestdagen, hebben we toch al één knoop doorgehakt wat onze Juul betreft. We hebben beslist wie we als meter en peter willen hebben. Op Kerstavond hebben we aan mijn broer een chocolade tablet gegeven met op de wikkel 'Wil jij mijn peter zijn?' en er zal ook een mannetje van lego bij met op het magneetje dezelfde tekst. Hij was eigenlijk wel verschoten en ik ken hem, dus ik heb hem gezegd dat hij niet direct moest antwoorden, maar nog geen vijf minuten later heeft hij gezegd dat hij dat wel wil zijn. Op Kerstdag hebben we eenzelfde cadeau gegeven aan de zus van 't Ventje, maar dan met Meter he. Zij heeft ook direct 'ja' gezegd.

Voor de rest gaat het hiet zijn gewone gangetje. De oma van 't Ventje is echt niet goed. Ze beleeft alles alsof het dertig jaar terug in de tijd is. Ze denkdat dat haar dochter (mijn schoonma) die bij haar inwoont haar moeder is, en niet haar dochter. Wel herkent ze ons nog. Maar ze gelooft niet dat ze thuis is. Ze kan niet meer uit haar bed. Er is een ziekenhuisbed in plaats van haar gewoon bed gezet. Dus ja... 't Gaat niet zo goed met haar. Op Nieuwjaarsdag reden 't Ventje en ik naar huis en hij zei "Ik denk dat e 't niet lang meer zal  trekken.". Wat moest ik daarop antwoorden? Ik heb maar niks gezegd...

Gisteren zijn we naar koetsen en slaapkamertjes gaan zien. Jammer genoeg geven ze daar geen grote solden op. Maar we hebben ons gedacht gezien van koets. Van kamertje zal ook wel lukken. Volgend weekend gaan we al eens informeren voor een geboortelijst bij Dreambaby.

Vandaag heb ik al de kerstversiering afgebroken. 't Is hier kaal. Straks - na 't veldrijden - nog 't laatste opruimen en met nat kuisen. Dan kunnen we weer relaxen.

En zo gaat het leven voort...

Een nieuw jaar. Een nieuwe begin. En het voornemen om minstens één keer in de week een blogje te posten! Hopelijk val ik in juni niet stil...

Liefs,
GeSa die blogjes gaat bijlezen tot 't veldrijden gedaan is.

The One With the Baby

Het is hier al een tijdje stil, maar dat komt omdat ik de laatste tijd doodmoe ben en elke vijf minuten rust goed kan gebruiken. Mijn lichaam is dan ook geweldig hard aan 't werken tegenwoordig.

In juni volgend jaar komt er een Mini-We op de wereld! (Als alles even goed blijft verlopen natuurlijk.)

Gisteren hebben we de nekplooimeting gehad. We hebben gemerkt dat 't al een koppig kind is. Hij (onze Juul) lag niet goed waardoor ze (de dokteres) niet kon meten en hij weigerde zich te draaien. Uiteindelijk is het dan gelukt. Alles is in orde. Hij heeft twee handjes en twee voetjes en is 6 cm groot. Nu heeft hij dus vanaf morgen nog 27 weken om 44 cm te groeien.

Natuurlijk zijn wij héél blij, want we hebben er anderhalf jaar op gewacht en gehoopt. En dat is nog niks vergeleken met sommige anderen. Maar toch.

Dus: als alles goed blijft lopen, worden Me, Myself and we binnen een goed halfjaar papa en mama.

Liefs,
Me en Mini-We.

The One With the Give Away



Hier is hij dan... Mijn langverwachte Give Away!

Aangezien ikzelf nogal graag rondsnuister op die knutselblogs en ik deze boeken thuis heb liggen maar er eerlijk gezegd niets mee doen, dacht ik: ik maak er iemand anders gelukkig mee!

Hoe gaat deze Give Away te werk?

Het eerste boek 'Creatieve Vrijetijdsbesteding' wordt verloot bij 20 volgers.

Het tweede boek 'Zelf Kinderkleding Maken' wordt verloot bij 40 volgers.

Wat moet je doen?

1) Volger zijn of worden.

2) Een reactie plaatsen + link naar jouw blog (zodat ik bij jou ook kan komen lezen/volgen indien ik dit nog niet doe.)

Hier zal geen einddatum op staan omdat ik met aantal volgers werk.

Veel succes allemaal en tot blogs.

Liefs,
Me die hoopt dat ze snel twee mensen gelukkig kan maken.

PS: Jullie mogen ook altijd reclame maken door op jullie blogje een link te zetten naar mijn blogje (of deze Give Away).

PPSS: Dit bericht blijven bovenaan staan tot na de Give Away. Nieuwe berichten staan hieronder.

The One With the Hospital

't Is schandalig lang geleden dat ik nog iets geschreven heb. Ik weet het.

Maar er is zoveel gebeurd ondertussen!

't Ergste nu is dat de oma van 't Ventje in 't ziekenhuis ligt. Ze is volledig aan 't flippen (om 't zo uit te drukken). Ze weet niet meer waar we wonen. Ze weet niet meer wie haar kleinkinderen en achterkleinkinderen zijn (hoewel ze de namen nog kent, zenne. Maar niet meer de 'link' tussen de familieleden.) Ze is er 85. Dat is al een mooie leeftijd, maar toch. We willen ze nog niet kwijt, he.

Mijn schoonmama ging touwens vandaag contact opnemen met een rusthuis bij hen in de buurt. Ze kan onmogelijk voor haar moeder zorgen. Zoals zij nu is! Ze is boos op iedereen. Ze gelooft niet dat ze in 't ziekenhuis ligt. Ze denkt dat we allemaal liegen dat we zwart zien. Mijn schoonmama en 't Ventje zien er wel vanaf, zenne. Ze (de oma) is 'ondankbaar'.

Enfin, het zou plezanter kunnen zijn ten huize Me, Myself and We. Nu moet ik 's avonds vanalles uit mijn mouw schudden om klaar te maken voor 't eten wat ook nog eens snel klaar moet zijn. Ik denk dan vooral aan balletjes in tomatensaus, vol-au-vent, nasi goring... Ook heeft 't ventje 's avonds nood aan een knuffel en babbel. En ja, de rest van 't huishouden blijft dan al eens liggen...
Zijn er misschien nog andere dingen die we snel kunnen klaarmaken?

Liefs,
Me die ook wel met de oma van 't Ventje inzit.

The One With the First Winner

 21 volgers. Dit zijn er dus 20 (+ 1). Tijd dus om mijn eerste boek 'Creatieve Vrijetijdsbesteding' te verloten.

10 reacties (excl. die van mijzelf) wil dus zeggen tien namen. Deze heb ik eerst op een papiertje geschreven.

Deze papiertjes heb ik opgeplooid en goed gemend.

Hier heb ik zelf één papiertje uit getrokken (bij gebrek aan een onschuldige kinderhand. Mijn handen zijn ook onschuldig.)









En zodus is Sahara Kids de winnaar van dit boek! Proficiat!
Mail je me je adres door? Dan stuur ik het boek per post naar je op!

Nog 19 volgers en ik verloot het tweede boek. Uiteraard neem ik deze tien eerdere reacties dan ook mee.

Veel succes allemaal. Maak maar veel reclame.
En hopelijk tot snel.

Liefs,
Me die gelukkig is met haar 21 volgers en jullie hierbij al bedankt voor jullie interesse.